Morgunblaðið - 05.05.2017, Síða 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 5. MAÍ 2017
✝ Sesselja Engil-ráð Guðnadótt-
ir Barðdal fæddist
að Enni á Höfð-
aströnd 2. mars
1920. Hún lést á
dvalar- og hjúkr-
unarheimilinu
Grund 25. apríl
2017.
Foreldrar hennar
voru Jóhanna Ragn-
heiður Jónasdóttir,
f. 11.07. 1889, d. 20.10. 1965, og
Kristinn Guðni Þórarinsson, f.
01.08. 1888, d. 25.09. 1967, þau
voru lengst af búsett í Nýjabæ á
Hofsósi. Systkini Sesselju voru
Ingibjörg, f. 22.06. 1912, d. 24.05.
2001, Guðmundur Helgi, f. 09.09.
1918, d. 17.12. 1979, Guðlaug
Anna, f. 09.12. 1921, d. 23.11.
2011, Guðbjörg, f. 03.03. 1924, d.
18.10. 2012, Stefanía Guðrún, f.
17.10. 1926, d. 25.05. 2015 og
Björn Finnbogi, f. 27.04. 1929, d.
11.05. 1992.
Sesselja Engilráð giftist 22.02.
1943 Óla Sigurjóni Barðdal, sjó-
manni, seglasaumara og síðar
kaupmanni og eiganda Segla-
gerðarinnar Ægis, f. 05.06. 1917,
d. 22.02. 1983. Móðir hans var
Þóra Sigurbjörg Jónsdóttir, f.
09.08. 1896, d. 22.07. 1978.
Sesselja og Óli kynntust í
Reykjavík og bjuggu þar allan
sinn búskap. Sesselja var fyrst
heima við með börn þeirra en
þegar þau stálpuðust hóf hún
störf í Seglagerðinni Ægi, við
hlið manns síns og vann þar langt
stjúpsonur Harðar er a) Þórður
Vilberg Oddsson, f. 1966, maki
Marta Elísabet Guðmundsdóttir.
Eiga þau tvö börn. Dætur Harðar
og fyrri konu hans, Bergþóru
Sigurbjörnsdóttur, f. 16.04. 1949,
eru b) Jóhanna Ingileif Barðdal,
f. 1969, gift Hans Heinrich Marx-
en. Á hún einn son. c) Sesselja
Engilráð Barðdal, f. 1970, unn-
usti hennar er Gunnar Bjarni
Ragnarsson. Á hún þrjár dætur.
d) Bergþóra Fanney Barðdal, f.
1971, unnusti hennar er Ari Sig-
urðsson. Á hún þrjár dætur og
einn dótturson. 4) Reynir Barð-
dal, minkabússtjóri á Sauð-
árkróki, f. 21.06. 1949, kvæntur
Helenu J. Svavarsdóttur, f. 20.07.
1948. Dóttir Reynis er a) Þórdís,
f. 1968, gift Rafni Svanbergssyni.
Eiga þau tvo syni og þrjú barna-
börn. Sonur Helenu og stjúpson-
ur Reynis er b) Svavar Sigurðs-
son, f. 1969, kvæntur Evu
Jóhönnu Óskarsdóttur. Eiga þau
þrjú börn. Börn Reynis og Helenu
eru: c) Selma Barðdal, f. 1974,
gift Róberti Óttarssyni. Eiga þau
fjögur börn. d) Óli Sigurjón Barð-
dal, f. 1977, kvæntur Pernille
Sabroe. Eiga þau tvær dætur. e)
Sesselja Ingibjörg Barðdal, f.
1983, gift Einari Erni Aðal-
steinssyni. Eiga þau tvær dætur.
f) Magnús Barðdal, f. 1985,
kvæntur Önnu Hlín Jónsdóttur.
Eiga þau fjögur börn. 5) Óli Sig-
urjón Barðdal, f. 10.12. 1955, d.
26.06. 1961. 6) Þórir Barðdal,
myndhöggvari í Garðabæ, f.
31.10. 1958, kvæntur Sigrúnu Ol-
sen, f. 04.05. 1954. Dóttir Þóris er
Sara Barðdal, f. 1988, unnusti
hennar er Hákon Víðir Haralds-
son. Eiga þau tvo syni.
Sesselja Engilráð verður jarð-
sungin í dag, 5. maí 2017, frá
Seljakirkju, klukkan 15.
fram yfir eftirlauna-
aldur.
Dóttir Sesselju er
1) Kristín Ragnheið-
ur Erlendsdóttir,
húsfreyja á Sauð-
árkróki, f. 05.02.
1939, gift Pétri
Bolla Björnssyni, f.
26.03. 1940, d. 01.04.
1996. Börn þeirra
eru: a) Hanna Krist-
ín, f. 1960. Á hún
einn son. b) Óli Sigurjón, f. 1962,
kvæntur Þórhildi Jakobsdóttur.
Þau eiga tvær dætur og einn
dótturson. c) Unnar Már, f. 1965,
kvæntur Fríðu Björk Gylfadótt-
ur. Þau eiga einn son.
Börn Sesselju og Óla eru fimm
talsins: 2) Jón Arnar Barðdal,
seglasaumari í Reykjavík, f.
18.05. 1943, kvæntur Björk
Björgvinsdóttur, f. 08.05. 1945.
Þeirra börn eru a) Óli Þór Barð-
dal, f. 1964, kona hans er Margrét
Agnes Jónsdóttir. Eiga þau tvær
dætur. b) Björgvin Jóhann Barð-
dal, f. 1968, sambýliskona hans er
Sigurbjörg Benediktsdóttir. Á
hann þrjú börn. c) Sesselja Björk
Barðdal, f. 1969, unnusti hennar
er Gunnar Sæþórsson. Á hún tvö
börn. d) Arnar Barðdal, f. 1972,
sambýliskona hans er Harpa
Hjartardóttir. Á hann tvo syni og
tvö stjúpbörn. 3) Hörður Barðdal,
endurskoðandi í Reykjavík, f.
22.05. 1946, d. 04.08. 2009,
kvæntur Soffíu Kristínu Hjart-
ardóttur, f. 09.05. 1946, d. 02.11.
2007. Sonur Soffíu Kristínar og
Mig langar til þess að minn-
ast kærrar tengdamóður minn-
ar, sem horfin er á braut, með
nokkrum orðum. Á stundu sem
þessari eru ýmsar minningar
sem streyma í gegnum hugann
þar sem hún var alltaf stór hluti
af lífi fjölskyldu okkar. Fjöl-
skyldan var það sem skipti
tengdamóður mína mestu máli,
hún vildi fylgjast með okkur og
börnunum, fylgjast með íþrótt-
unum sem þau stunduðu og
skólagöngu þeirra alla tíð. Áhugi
hennar var einlægur og rímaði
vel við orð hennar að barnalán
væri það besta í lífinu.
Tengdamóðir mín var þannig
gerð að hún var alltaf boðin og
búin til þess að aðstoða fólk í
kringum sig. Það voru ófáar
ferðir sem við fjölskyldan fórum
til Reykjavíkur og heimili henn-
ar stóð okkur alltaf opið, hvort
sem við fjölskyldan vorum á
ferðinni eða börnin í keppnis-
ferðum, jafnvel með félagana
með sér, alltaf tók hún á móti
okkur opnum örmum og fylgdi
börnunum eftir í einu og öllu.
Lella var sérlega glaðmild og
lífsglöð manneskja. Hún var vin-
sæl og vinamörg og naut þess að
vera innan um annað fólk, ætt-
ingja og ástvini. Þegar fjölskyld-
an kom saman var hún drif-
kraftur gleði og glaðværðar.
Ég er þakklát fyrir að hafa
fengið að kynnast Lellu og eiga
með henni samleið í tæp 45 ár.
Það var vel tekið á móti mér er
ég kom fyrst í heimsókn til til-
vonandi tengdaforeldra minna,
ég fann strax að ég var velkom-
in og sú tilfinning hefur fylgt
mér síðan ásamt því að böndin
hafa styrkst jafnt og þétt í
gegnum lífið.
Tengdamóðir mín var afar
glæsileg kona, með mikla út-
geislun og góða nærveru. Hún
var smekkvís og bar heimili
þeirra hjóna þess merki. Lella
hugsaði alltaf um að líta vel út,
vera vel klædd og vel snyrt þótt
tilefnið væri ekki mikið. Hún
var líka listræn og mikil hann-
yrðakona og við erum svo lán-
söm að eiga eftir hana mörg fal-
leg verk.
En líf hennar var ekki alltaf
auðvelt og hefur hún tekist á við
ýmsa erfiðleika í gegnum ævina.
Hún greindist með berkla er
hún fæddi fjórða barnið og var
send á Vífilsstaði þar sem hún lá
inni í heilt ár. Systir hennar
Ingibjörg tók þá að sér umönn-
un nýfædda barnsins, sem er
maðurinn minn í dag, ásamt því
að aðstoða við stórt heimili.
Lella missti svo sex ára gamlan
son sinn í veikindum og svo ann-
an son sinn úr krabbameini 62
ára að aldri.
Eftir að börnin voru farin að
heiman fór Lella út á vinnu-
markaðinn og starfaði í fyrir-
tæki þeirra hjóna, Seglagerðinni
Ægi, í mörg ár. Lella missti svo
eiginmann sinn á besta aldri fyr-
ir 34 árum. Hann var hennar
stoð og stytta í lífinu og þau
voru ætíð afar samrýmd hjón.
Lella tókst á við lífið með
miklu æðruleysi, ég hef alltaf
dáðst að því hvernig henni tókst
að brosa í gegnum tárin.
Erfitt verður að fylla upp í
það tómarúm sem hún skilur
eftir sig. Við biðjum guð að
blessa minningu hennar og
munum ávallt minnast hennar
með gleði og þakklæti.
Helena J. Svavarsdóttir.
Elsku amma.
Þakka þér fyrir allar góður
stundirnar, hjartað mitt er yf-
irfullt af þakkæti og sorg á
sama tíma. Mér finnst þú vera
alveg frábær amma, það sem þú
nenntir að stússast með mig og
Rakel þegar við vorum litlar. Þú
sýndir mér mikla hlýju og kær-
leik og við gerðum svo mikið
saman. Á hverjum jólum voru
alltaf bakaðar piparkökur og
föndraðar jólagjafir fyrir alla
fjölskylduna og þú varst alltaf
tilbúin með nýjar og skemmti-
legar hugmyndir. Við Rakel
gistum reglulega hjá þér og við
fengum alltaf að velja hvað væri
í matinn, iðulega varð slátur og
rófustappa fyrir valinu. Ég á svo
margar góðar minningar úr
Depluhólunum og þegar ég horfi
til baka dáist ég að því hvað þú
varst dugleg, mér fannst þetta
sjálfsagt á þeim tíma þar sem
ég þekkti ekkert annað, en í dag
veit ég að það eru ekki allar
ömmur svona og ég er heppin að
hafa átt þig að.
Þú varst höfuð fjölskyldunnar
og ég veit að þú elskaðir fólkið
þitt afskaplega mikið, ég gleymi
því aldrei þegar ég spurði þig
hvað væri mikilvægast í lífinu,
því ég var forvitin af heyra hvað
kona með tæplega 100 ára
reynslu hefði að segja, og þú
svaraðir án þess að hugsa þig
um að „börnin væru mesta gæf-
an“ og bættir síðan við að ef ég
hefði tök á skyldi ég eignast
sem flest, því ekki væri víst að
þau yrðu öll fullorðin. Ég gat
ekki annað en glott út í annað,
því þú sagðir þetta eins og ekk-
ert væri sjálfsagðara. Einn af
mörgum eiginleikum sem ég dá-
ist líka að, þú sagði bara það
sem þú hugsaðir og varst ekkert
að skafa af hlutunum, eitthvað
sem ekki endilega allir gera.
Elsku amma, takk fyrir allt
saman, ég mun geyma góðu
minningarnar í hjartanu að ei-
lífu.
Hvíldu í friði og við sjáumst
seinna
Sara Barðdal Þórisdóttir.
Okkur systkinin langar til
þess að minnast ömmu okkar
með nokkrum orðum. Það er
með sorg og söknuði í hjarta
sem við kveðjum en jafnframt
miklu þakklæti og gleði yfir því
að hafa notið þeirra forréttinda
að hafa átt hana að öll þessi ár.
Amma okkar var einstök
kona. Það sem gerði hana ein-
staka var svo margt og meðal
Sesselja Engilráð
Guðnadóttir Barðdal
✝ Einar GrétarÞórðarsson
fæddist í Reykjavík
17. desember 1933.
Hann lést á bráða-
deild Landspít-
alans í Fossvogi 30.
apríl 2017.
Foreldrar hans
voru Sigríður Jóns-
dóttir saumakona,
f. 25.7. 1909 í
Varmadal Mosfell-
sveit, d. 1995, og Þórður
Björnsson prentari, f. 19.11.
1904 í Reykjavík, d. 1971.
Systur Einars eru Elsa Þórð-
ardóttir, f. 1936, búsett í Nor-
egi, og Ásta Salvör Þórð-
ardóttir, f. 1941. Samfeðra er
Björn Þórðarson, f. 1927.
Einar kvæntist 31. janúar
1958 Thelmu Jóhönnu Gríms-
tæknifræðingur, f. 1962, kvænt-
ur Heidrun Hoff, f. 1964. Dætur
þeirra eru: a) Gréta Gríms-
dóttir Hoff, f. 1991, og Freyja
Grímsdóttir Hoff, f. 2000. Þau
eru búsett í Þýskalandi.
Einar stundaði nám í Austur-
bæjarskóla og lauk prófi frá
Iðnskólanum í Reykjavík sem
rafvirki 1954. Hann stundaði
framhaldsnám í Vélstjóraskóla
Íslands og lauk þaðan prófi sem
raffræðingur 1956. Einar rak
eigið fyrirtæki og var í um-
fangsmiklum framkvæmdum
sem rafverktaki framan af ævi.
Árið 1976 söðlaði hann um og
gerðist fyrsti starfsmaður AA-
samtakanna á Íslandi ásamt því
að gegna fjölmörgum trúnaðar-
störfum innan samtakanna.
Hann var félagi í Golfklúbbi
Seltjarnarness frá upphafi og í
Rotarýklúbbi Seltjarnarness
þar sem hann var forseti um
skeið.
Útför Einars fer fram frá
Seltjarnarneskirkju í dag, 5.
maí 2017, og hefst athöfnin
klukkan 17.
dóttur úr Reykja-
vík, þjónustustjóra
í Landsbankanum,
f. 25.5. 1936. For-
eldrar hennar voru
Grímur Bjarnason
pípulagningameist-
ari, f. 24.6. 1902,
og Helga Ólafs-
dóttir, verslunar-
maður, f. 29.3.
1916. Börn Einars
og Thelmu eru: 1)
Jóhanna T. Einarsdóttir, dósent
við HÍ, f. 8.6. 1958, gift Gunnari
Þór Bjarnasyni sagnfræðingi.
Synir þeirra eru a) Bjarni Þór
Gunnarsson, f. 1980, sambýlis-
kona Marie Guilleray, f. 1978.
Sonur þeirra er Evan, b) Einar
Gunnarsson, f. 1986, og c) Jó-
hann Helgi Gunnarsson, f. 1994.
2) Grímur Einarsson, rafmagns-
Einar Þórðarson var einstakur
maður og eftirminnilegur öllum
sem honum kynntust. Í rúm 40 ár
var hann fastur partur af tilveru
minni – í senn kær tengdafaðir,
vinur og ástríkur afi sona minna.
Án hans er fjölskyldan önnur en
hún var.
Skömmu áður en leiðir okkar
lágu fyrst saman hafði hann sagt
skilið við áfengið og hélt upp frá
því ævinlega upp á tvo afmælis-
daga á ári, þennan venjulega og
svo „edrúafmælið“.
Kunningi minn sem kynntist
honum í AA-samtökunum sagði
mér að þeir félagarnir hefðu
stundum kallað hann „hrjúfa dem-
antinn“. Og þannig var hann,
kannski ekki alltaf yfirmáta fág-
aður í framkomu en skemmtilegur
og kom til dyranna eins og hann
var klæddur. „Ég hefði ekki pant-
að mér þennan mat á veitinga-
stað,“ sagði hann við mig að máltíð
lokinni eitt sinn þegar við báðir
vorum grasekklar og ég hafði boð-
ið honum í mat.
Skýrasta myndin af Einari sem
ég á í huga mér er af honum í setu-
stofunni á Miðbrautinni, heimili
hans og Thelmu í ríflega hálfa öld.
Sjónvarpið malar en hann situr
með bók í hönd og les, gjóar aug-
um öðru hverju á sjónvarpsskjá-
inn. Hann las kynstrin öll, spennu-
sögur og fræði, var stálgreindur
og einstaklega fróðleiksfús, sann-
ur fræðimaður í eðli sínu. „Gunni,
þú ert sagnfræðingur,“ sagði hann
stundum og ég fylltist léttum
kvíða. Þá hafði hann verið að lesa
sögurit og vildi fræðast nánar um
tiltekna atburði á fyrri tíð. Af því
spruttu oft skemmtilegar sam-
ræður. Annað mál er hvort sagn-
fræðingurinn bjó alltaf yfir þeirri
þekkingu sem rafvirkinn hafði
gengið að sem vísri.
Um sextugt byrjaði Einar að
læra spænsku í frístundum sínum.
Fátt veitti honum meiri gleði á efri
árum en að spreyta sig á þessu
hljómfagra tungumáli, ekki síst í
fjölmörgum ferðum til Kanarí-
eyja. Og dýrmæta minningu á ég
sem tengist áhuga hans á
spænskri menningu og sögu.
Þetta var eftir erfiða aðgerð sem
hann gekkst undir fyrir rúmu
hálfu ári. Þá las ég fyrir hann á
spítalanum nokkra kafla úr bók
um sögu Spánar. Svo ræddum við
efnið fram og til baka. Það voru
ljúfar stundir.
Veikindi Einars síðustu misser-
in voru honum þungbær og mikið
mæddi á Thelmu. En hann tók
hlutskipti sínu af aðdáunarverðu
æðruleysi. Oftast var stutt í húm-
orinn sem var svo ríkur þáttur í
fari hans. Í heimsóknum til hans
leist mér stundum ekki á blikuna
enda var hann iðulega sárþjáður.
En þá hrukku oft fyrirvaralaust
upp úr honum spaugsyrði sem
ósjaldan beindust að honum sjálf-
um og bágri heilsu. Það eru ekki
allir sem varðveita húmorinn til
hinstu stundar eftir langvinn og
þjáningarfull veikindi. Og hann
kvaddi sáttur við Guð og menn.
Það er gott að hafa átt sem
tengdaföður slíkan mann sem
Einar Þórðarson var.
Gunnar Þór Bjarnason.
Frá fimm ára aldri og langt
fram eftir héldum við nafnarnir,
einu sinni í viku svokallaða afa-
daga. Þessir dagar voru alltaf
mikið tilhlökkunarefni fyrir mig
og ansi margt sem ég lærði í gegn-
um tíðina, allt frá því að halda
vinstri hendinni beinni þegar ég
sveiflaði golfkylfu til þess hvernig
ætti að meðhöndla skotvopn.
Afi hafði alltaf gaman af því að
segja sögur og við öll tilefni, frá
fermingu til útskriftar í háskóla
hélt hann fyrir mig ræðu. Þessar
ræður voru fjölbreyttar en inni-
héldu þó alltaf sömu tvær golfsög-
urnar frá afadögunum okkar.
Fyrri sagan sagði frá því þegar við
vorum eins og oft áður saman í
golfi á Seltjarnarnesinu. Braut 2
var þá frekar stutt og ég tiltölu-
lega nýbyrjaður að spila golf.
Upphafshöggið var meðfram jörð-
inni, lenti í vængnum á gæs sem
var á beit á miðri brautinni og það-
an beint inn á flöt, mjög nálægt
holunni. Þó tókst mér ekki að setja
stutta púttið ofan í og ná þeim
áfanga að fá fugl af fugli.
Sú síðari gerðist 17. júní árið
2000 er við vorum saman að spila á
Flúðum. Á 8. brautinni setti Einar
eldri, eins og hann var oft kallað-
ur, niður langt pútt og um leið og
kúlan fór ofan í holuna varð jarð-
skjálfti sem mældist 6,6 á Richter.
Ég horfði þá skelfingu lostinn á
afa og spurði: „Hvað gerðirðu
núna, afi?“ Í þessari setningu
kristallaðist álit mitt á honum, trú
mín á því sem hann gat gert var
óbilandi.
Það er erfitt að kveðja mann
sem hefur verið mér svo náinn alla
ævi. Ég er svo sannarlega þakk-
látur fyrir að hafa átt hann að og
betri vinar gæti ég ekki óskað
mér. Mig langar að enda þetta á
síðustu orðunum sem hann sagði
við mig, kvöldið fyrir andlátið, en
þau lýsa honum alveg ótrúlega
vel: Einar, þú ert yndislegur.
Einar Gunnarsson.
Það var sólbjartur morgunn í
júní þegar afi kom og sótti mig, við
vorum að fara að vinna saman,
minn fyrsti alvöru vinnudagur.
Hann vildi að ég myndi aðstoða
hann við að leggja rafmagn í kirkj-
una úti á Nesi. Ég var ótrúlega
forvitinn, stoltur, svolítið kvíðinn
en fullur tilhlökkunar um hvað
hann myndi sýna mér og kenna,
hvað ég myndi læra og hvernig við
gætum talað um það saman
seinna. Þannig var það svo oft og
margar sögur sem þannig byrja.
Mér fannst alltaf eins og hann
kynni svo margt en þó á sinn ein-
staka hátt og fátt fannst mér
skemmtilegra en að ræða við hann
eða að gera eitthvað spennandi
saman.
Nýir og framandi heimar sem
margir tengdust áhugamálum afa
voru mér mjög mikilvægir á mín-
um uppvaxtarárum. Hann kenndi
mér svo margt sem mér var
seinna einkar kært svo sem á tölv-
ur og myndbandsupptökur en líka
sumt sem var kannski hættulega
heillandi fyrir litla gutta eins og
rifflaskotæfingar í bílakirkjugörð-
um (ég veit, ég lofaði að segja ekki
frá).
Sennilega hafði þó viðhorfið
hans afa einna mest áhrif á mig.
Hvernig honum tókst að sjá lífið,
segja frá því og koma fólki til að
hlæja. Hvernig fólki leið vel í
kringum hann og hvernig hann
deildi því með okkur hinum hvað
honum fannst mikilvægt í lífinu.
Afi kom því mjög sterkt til skila
hve mikilvæg fjölskyldan var hon-
um. Hann var ávallt til staðar og
tilbúinn til hjálpar eða að tala um
það sem maður var að fást við. Það
gerði hann án fordóma og hló til
dæmis bara dátt þegar í ljós kom
að mála þurfti alla Miðbrautina
eftir að ég hafði reynt að taka þar
upp hryllingsmynd sem táningur
og atað út alla veggi með tómat-
sósu.
Mér er einnig ofarlega í huga
hvernig í seinni tíð hann afi minn
kom fram við mína nánustu, Marie
og Evan, og sú mikla ást og hlýja
sem hann sýndi þeim.
Þegar ég sit hér og hugsa til
allra þeirra ógleymanlegu stunda
sem ég hef fengið að upplifa með
elsku afa mínum þá veit ég að þótt
erfitt sé að kveðja, þá muni viðhorf
hans og lífsgleði lifa áfram og hafa
áhrif á okkur öll sem honum
tengdust. Ég sakna hans og þakka
honum fyrir allt það fallega sem
hann hefur fært okkur.
Bjarni Þór Gunnarsson.
Ég á óteljandi minningar um
afa, hvort sem það var við að
prakkarast úti í sveit eða að taka
níu holur á golfvelli Seltjarnar-
ness.
Ég er mjög þakklátur fyrir öll
þau ævintýri sem við afi lentum í,
sem ég annars hefði aldrei upp-
lifað. Við áttum ófáar samræður á
þessum stundum og alltaf vissi afi
allt. Ég gat hlustað á hann útskýra
hitt og þetta tímunum saman.
Þegar afi talaði þá hlustaði maður.
Afi kenndi mér ótrúlega margt
á lífsleiðinni og fyrir það er ég
þakklátur. Afi var mikill húmoristi
og einn fyndnasti maður sem ég
þekkti. Hann elskaði að segja sög-
Einar Grétar
Þórðarson
HINSTA KVEÐJA
Afi minn bjó að vísu á Ís-
landi og ég í Þýskalandi.
Við sáum hann ekki oft en
samt var hann svo stór
hluti af lífi mínu. Ég heyri
enn hljóðið í útvarpinu þeg-
ar hann kveikti á því á
morgnana og vakti mig. Ég
sé okkur líka fyrir mér þeg-
ar við gáfum öndunum
brauð og aldrei gleymi ég
að það var alltaf hann sem
ég sá fyrst eftir að við vor-
um lent á Keflavíkurflug-
velli í heimsóknum okkar til
Íslands.
Freyja.