Morgunblaðið - 15.07.2017, Qupperneq 13

Ljósmynd/Fiona Whyte Photography
Glæsilegur hópur Rúnar með karlkyns samnemendum sínum í skólanum, en aðeins 10 strákar eru í hópi 100 nem-
enda skólans. Rúnar situr fremst til hægri, með hljóðnema í hendi, enda var sungið í þessari danssýningu.
mjög ögrandi verkefni en ég fékk að
vita klukkutíma eftir inntökuprófið
að ég hefði komist inn, það var æðis-
legt.“
Fékk fullan námsstyrk
Rúnar hefur verið dansandi frá
blautu barnsbeini, hann var aðeins
þriggja ára þegar hann byrjaði að
læra samkvæmisdans og keppti
bæði hér heima og í útlöndum allt
frá sex ára aldri. Nú er Rúnar 17 ára
en hann var aðeins sextán ára þegar
hann hélt út til Bretlands í fyrra-
haust, nýbúinn að klára grunnskóla
á Íslandi.
„Við erum ekki nema þrjú sem
erum sextán ára í þessum skóla, hin-
ir nemendurnir eru eldri, allir strák-
arnir eru yfir tvítugt, en það eru
miklu fleiri stelpur en strákar í skól-
anum. Við erum aðeins tíu strákar af
hundrað nemendum og fyrir vikið fá
strákar frekar styrk til náms í skól-
anum en stelpur,“ segir Rúnar sem
fékk fullan námsstyrk.
Líður vel hjá bresku
fjölskyldunni sinni úti
Hann neitar því ekki að það hafi
verið svolítið kvíðvænlegt að flytja
einn til útlanda frá fjölskyldunni
sinni. „Ég bjó hjá breskri fjölskyldu
sem er frábær, en það var pínu
skrýtið augnablik þegar ég opnaði í
fyrsta sinn herbergið mitt þar sem
ég átti að halda til í heilan vetur, þá
varð þetta allt raunverulegt. Breska
fjölskyldan mín vildi allt fyrir mig
gera og bauð mér með sér hvert sem
þau fóru, en ég var svo upptekinn í
skólanum að ég komst ekki nærri
alltaf með þeim,“ segir Rúnar sem
var oft í skólanum í tíu til tólf tíma á
dag.
„Auðvitað saknaði ég fjölskyld-
unnar minnar hér heima, en ég gat
talað við foreldra mína í síma, svo
þetta var ekkert mál.“
Foreldrar Rúnars, Perla Rún-
arsdóttir og Bjarni Björnsson, segja
það vissulega hafa verið erfitt að
sleppa hendinni af 16 ára syninum
þegar hann fór út, en gott samband
var milli fjölskyldnanna, þeirrar
bresku sem Rúnar bjó
hjá úti og hans fólks
hér heima. „Við vorum
í stafrænu sambandi
og heimsóttum hann
líka. En erfiðast var að
kveðja hann á lestar-
stöðinni í síðustu
heimsókn okkar til
hans, sem var skömmu
eftir hryðjuverkaárás-
ina. Sérstaklega af því
að hryðjuverkum hef-
ur fjölgað í Bretlandi
og Rúnar hefur orðið
var við meiri hryðju-
verkaótta meðal fólks
og aukna öryggisgæslu.“
Hundrað armbeygjur
Skólinn er í þeim hluta Essex
sem heitir West Cliff, og Rúnar seg-
ir gott að búa þar.
„Þetta er nánast eins og Kópa-
vogur, mjög notalegt og öruggt um-
hverfi, allt frekar einfalt og eigin-
lega ekki hægt að villast. Og auðvelt
fyrir mig að fara þaðan til London
þegar ég þurfti að fara þangað á æf-
ingar um helgar.“
Námið við skólann er tvö ár og
hægt er að bæta við sig þriðja árinu
ef fólk vill. Rúnar er ákveðinn í að
fara aftur út í haust og ljúka seinna
árinu, en hann ætlar að sjá til með
þriðja árið.
„Fyrir mig var þetta eins og að
stökkva út í djúpu laugina, ég vissi
ekkert hvernig þetta yrði. Ég vissi
samt alveg hverju ég mætti búast
við hjá Elizabeth, danskennaranum
sem kenndi mér í Borgarleikhúsinu,
hún er mjög ströng og hörð, lætur
okkur stundum gera hundrað arm-
beygjur. Hún er rosaleg,“ segir
Rúnar og bætir við að bæði Eliza-
beth og Chantelle hafi gert mikið
fyrir íslenska krakka í dansinum,
stór hópur íslenskra krakka hefur
lært hjá þeim þegar þær voru á Ís-
landi, en það sé engin sambærileg
kennsla hér á landi.
„Námið úti stóðst allar mínar
væntingar og þetta var frábær vet-
ur,“ segir Rúnar sem var auk þess í
fjarnámi í ensku frá Fjölbrauta-
skólanum í Breiðholti, en segir það
hafa verið nokkuð strembið að sinna
því, þar sem hann kom oftast dauð-
þreyttur seint heim úr skólanum.
Langar að komast á skrá hjá
öflugri umboðsskrifstofu
Rúnar lærir við skólann meðal
annars „commercial“ dans, eða nú-
tímadans, til dæmis street-dans,
jazz, hipphopp og
fleiri dansstíla sem
mikið eru í
tónlistarmynd-
böndum, auglýsinga-
bransanum, sjón-
varpi, kvikmyndum
og á fleiri sviðum.
„Fólk leitar til
skólans okkar eftir
dönsurum í alls-
konar verkefni og ég
er búinn að taka þátt
í einu slíku, ég var að
dansa á sviðinu með
bandarísku söngkon-
unni Katy Perry
þegar hún kom fram á Brits-tón-
listarverðlaunahátíðinni í London
þetta árið. Við fengum þetta verk-
efni í gegnum söngkennarann minn,
Liam Lunniss, sem er mjög vinsæll
„choreographer“ og er þekktur og
virtur í söngheiminum,“ segir Rúnar
og bætir við að þetta hafi verið frá-
bær upplifun. Hann er mjög spennt-
ur fyrir þeim verkefnum sem hann á
eftir að taka þátt í í framtíðinni.
„Mig langar að komast á skrá
hjá stórri og öflugri umboðs-
skrifstofu, ég er spenntur fyrir einni
sem heitir Skin London.“
Eldri bróðir Rúnars, Björn
Dagur Bjarnason, fór í dansprufur í
dansskólum í London á þessu ári og
er nú kominn inn í einn slíkan, Wilk-
es Academy of Performing Arts, og
hefur þar nám í haust.
Allir vegir færir Rúnar ætlar að
fara aftur út í skólann í haust.
Morgunblaðið/Árni Sæberg
Lipur Rúnar fer létt með að dansa á göt-
unni framan við heimili sitt í Kópavogi.
Nánar um skólann hans Rúnars:
www.tiffanytheatrecollege.com
Sýning sem breskir skólar eru með
til að kynna skólana sína:
www.moveitdance.co.uk
Þetta er dæmi-
gerður breskur
skóli þar sem er
mikil reglufesta,
við verðum að
mæta hálftíma áð-
ur en skólinn byrj-
ar á morgnana og
þurfum að vera í
skólabúningum.
DAGLEGT LÍF 13
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 15. JÚLÍ 2017
Rau›arárstígur 14 · sími 551 0400 · www.myndlist.is
Opið virka daga kl. 10–18, laugard. kl. 11–16, sunnud. lokað
Við leitum að
listaverkum
erum að taka á móti verkum á næsta listmunauppboð
Við leitum að verkum eftir fumherjana í íslenskri myndlist. Sérstaklega eftir
Ásgrím Jónsson, Jóhannes S. Kjarval, louisu matthíasdóttur, Þórarinn B. Þorláksson,
Svavar Guðnason, Jóhann Briem, Þorvald Skúlason og Nínu tryggvadóttur.
Þá erum við einnig með kaupendur að góðum verkum eftir Kristján Davíðsson,
Georg Guðna, alfreð Flóka, Braga Ásgeirsson, tryggva Ólafsson og Stórval.
Áhugasamir geta haft samband í síma 551-0400
að þá var það almennt betur séð að
fólk reyndi að bjarga hjónabandinu.
Hjón sem stóðu frammi fyrir mögu-
legum skilnaði fóru sjálfviljug til
biskupsins á svæðinu, sem sendi þau
í herbergið til þess að freista þess að
sættir næðust, áður en til skilnaðar
kæmi.
„Herbergið var tæki sem notað var
til þess að halda samfélaginu innan
grunngilda kristninnar,“ útskýrði
Ziegler. Þá benti hann á að þetta
fyrirkomulag verndaði einnig þær
konur og börn sem voru háð því að
þetta fjölskyldufyrirkomulag héldist.
Ef til skilnaðar kæmi var eiginmaður-
inn skyldugur til þess að borga fyrr-
verandi eiginkonu sinni helming
eigna sinna. Ef hann hins vegar gift-
ist aftur, og skildi í annað sinn, fékk
seinni eiginkona hans ekkert.
Í dag er öldin önnur. Ekki er lengur
sami efnahagslegi þrýstingur, né
þrýstingur frá trúnni, fyrir hjón í
erfiðleikum um að ná sáttum.
„Ástæðan fyrir því að halda áfram
að vera gift á sínum tíma þrátt fyrir
erfiðleika var sennilega ekki ást.
Ástæðan var öllu heldur vinna og vilj-
inn til þess að komast af. Ef hjón voru
læst inni í litlu herbergi í sex vikur
var erfiðara fyrir þau að safna mat
fyrir næsta ár, svo viljinn til þess að
komast út fyrr flýtti fyrir að þau
næðu sáttum, svo þau gætu haldið
áfram að vinna saman til að fram-
fleyta sér.“
En þrátt fyrir að forsendur fyrir
notkun herbergisins séu ekki lengur
þær sömu, fær Ziegler að eigin sögn
ennþá beiðnir frá hjónum sem vilja
freista þess að laga hjónabandið með
því að láta læsa sig inni, og því þjóni
herbergið ennþá sínum tilgangi.
„Nútímafjölskyldur glíma við þann
vanda að fólkið innan þeirra hefur sí-
fellt minni tími til að eyða hvert með
öðru. Við erum mun sjálfselskari en
forfeður okkar voru. Við þjáumst af
einmanaleika, sem er ástæða þess að
við þurfum að tala meira saman. Að-
eins þannig getum við fundið út hvað
skiptir okkur mestu máli og hvað það
er sem að tengir okkur öll saman,“
segir Ziegler.
AFP
Ástin Það getur verið
þrautin þyngri að láta
ástina endast í margra
ára hjónaböndum.