Fréttir - Eyjafréttir - 29.06.2016, Qupperneq 22

22 Eyjafréttir / Miðvikudagur 29. júní 2016
Ágústa Berg Sveinsdóttir er
dóttir hjónanna Sveins Halldórs-
sonar og Þóru Bernódusdóttur.
Hún er fædd og uppalin í
Vestmannaeyjum en býr í dag á
Seyðisfirði ásamt fjölskyldu
sinni. Ágústa var á þrettánda
aldurári þegar gosið hófst og
segist hún hafa fyllst hræðslu og
ónots þegar gosið blasti við
henni.
,,Gunnar bróðir pabba og fjölskylda
hans vöktu okkur með því að berja
allt utan á Brimhólabrautinni. Það
tók svolítinn tíma að vekja okkur og
koma okkur í skilning um hvað
væri að gerast. Við trúðum þessu
ekki. Þegar við vorum komin á
fætur, horfðum við á gossprunguna
út um eldhúsgluggann. Sú sjón
vakti hræðslu og ónot hjá mér.”
Meðan á gosinu stóð fékk fjöl-
skylda Ágústu húsnæði í Ölfus-
borgum ásamt mörgum öðrum
fjölskyldum frá Eyjum. Þar bjuggu
þau þar til í nóvember 1973 en þá
ákvað Þóra móðir Ágústu að nú
væri komin tími til að flytja heim.
,,Ég var mjög
ánægð að koma heim aftur, ég var
reyndar búin að vera um sumarið í
Eyjum hjá Ellu Boggu og Jóni Inga
að passa hann Ölver meðan þau
voru að vinna. En það var góð
tilfinning að koma heim aftur.”
Goslokahátíð er heilt ævintýri
Aðspurð segist Ágústa ekki hafa
tök á að mæta á goslokahátíðina í ár
þar sem að hún er ekki komin í
sumarfrí og sé að vinna þessa helgi.
,,Ég kemst því miður ekki í ár en
fyrir mig að koma á goslok er heilt
ævintýri í hvert sinn þar sem að ég
bý ekki lengur í Eyjum. Þarna hittir
maður mikið af fólki sem maður
hefur ekki séð lengi og á með því
skemmtilega helgi. Ég hef líka
komið með vinkonur með mér á
goslok sem tengist ekki Eyjum og
skemmtu þær sér ekki síður vel en
ég. Mér finnst hátíð búin að vera í
þróun undanfarin ár. Þegar ég kom
fyrst fannst mér þetta allt ganga út á
að hittast í Skvísusundi og lítið spáð
í fjölskyldufólki. Þar finnst mér
hafa orðið mikil breyting og
skemmtunin miðast við allan aldur”
segir Ágústa að lokum og óskar
öllum góðrar skemmtunar.
Guðmunda Magnúsdóttir var á
tólfta aldursári þegar gosið hófst
en Guðmunda er fædd árið
1961 og bjó alla sína barnstíð í
Vestmanneyjum.

,,Þegar gosið hófst hafði ég mestar
áhyggjur á því að geta ekki sótt
skólann að morgni. Ég skynjaði
strax að við þyrftum að yfirgefa
Eyjuna. Í minningunni var þetta
rosalega róleg og hljóðlát nótt og
maður skynjaði aldrei neina hættu.”
Partur af því hversu sjálf-
stæður maður er í dag
Aðspurð segir Guðmunda að
tímabilið meðan á gosinu stóð hafi
slípað hana mikið en fjölskyldan
bjó við þröngar aðstæður í Vesturbæ
Reykjavíkur meðan á gosinu stóð.
,,Þegar horft er til baka þá voru
þetta mjög þröngar aðstæður sem
við bjuggum við en foreldrar mínir
bjuggu með okkur þrjár systurnar í
lítilli íbúð hjá ömmu og afa við
Framnesveg. Mamma og Jón stjúpi
með Önnu systur í þakherbergi en
við Hrabbý systir sváfum í stofunni
hjá ömmu og afa. Jóhanna systir
var í MR þetta árið og bjó því hjá
annarri ömmu minni við Miklubraut
sem var afar heppilegt. Um vorið
fluttum við til til Ísafjarðar þar sem
stjúpi fékk vinnu við lögfræðistörf
og eyddum við sumrinu þar.
Í Reykjavík gekk ég í Hlíðaskóla
sem kostaði að ég tók strætó frá
Vesturbænum og í skólann, það var
ansi mikil breyting því maður kom
úr svo vernduðu umhverfi í Eyjum.
Eg lenti með einni Eyjastelpu í
bekk og bjó hún við Kleppsveg svo
maður var á ferðinni um alla borg
því eðlilega urðum við góðar
vinkonur á þessu tímabili. Þetta
slípaði mann samt ansi mikið og er
trúlega partur af því hversu
sjálfstæður maður er í dag.”
Yndislegt að koma heim aftur
Fjölskylda Guðmundu fluttist til
baka í Eyjarnar í október 1973 en
hún fór með ömmu sinni og afa,
sem voru að flytja í byrjun septem-
ber. ,,Ég fór með ömmu og afa til
baka þar sem að afi hafði nú aldrei
yfirgefið staðinn vegna vinnu
sinnar. Ég þreifst ekki vel á Ísafirði
þegar ég byrjaði í skólanum þar um
haustið og þar af leiðandi fékk ég
að fara fyrr til Eyja. Það var
yndislegt að koma heim aftur en í
minningunni var allt ansi svart, aska
út um allt, lítið um lýsingar og hálf
eymdarlegt en mér leið bara ansi
vel sjálfri að vera komin til baka.”
Þrífast illa á fastalandinu
með Dalinn ómandi af söng
Í dag býr Guðmunda í Vesturbæn-
um í Reykjavík en sækir þó
Eyjarnar reglulega heim, enda á hún
þar stóra fjölskyldu og því var vel
við hæfi að spyrja Guðmundu um
goslokahátíð. ,,Því miður kemst ég
ekki á goslokahátíð þetta árið,
frekar en fyrri ár því vegna vinnu
minnar er það ansi erfitt, ég fæ bara
eitt helgarfrí í mánuði og hef þurft
að elta synina á fótboltamót
gegnum árin en í dag er ég mikið að
hlaupa og þá er ég oftast að taka
þátt í einhverju hlaupi í júlí. En á
þjóðhátíð mæti ég aftur á móti eins
og fyrri ár. Ég hef bara sleppt
fjórum þjóðhátíðum í mínu lífi og
það var ærin ástæða fyrir því.
Maður þarf að velja og hafna og vel
ég síðari kostinn þ.e. þjóðhátíðina.
Ég myndi illa þrífast á fastalandinu
með Dalinn ómandi af söng.
Ég mætti samt á goslok fyrir
tveimur árum minnir mig og það
var algjör snilld. Það sem er
skemmtilegast við goslokahátíðina
er sennilegast nálægðin við allt
fólkið. Þetta er mikið persónulegri
hátíð en þjóðhátíð” segir Guð-
munda og bætir við ,,Ég vil óska
öllum Eyjamönnum og -konum
góðrar skemmtunar á goslokum,
sjáumst svo hress í Dalnum á
þjóðhátíð.”
Guðmunda Magnúsdóttir :: Róleg og hljóðlát nótt :: Skynjaði aldrei neina hættu
:: Yndislegt að komast heim aftur eftir gos :: Goslokin persónulegri hátíð en þjóðhátíð
Reynslan slípaði mann
ansi mikið
SædÍS EVa BirGiSdÓTTir
seva@eyjafrettir.is
SædÍS EVa BirGiSdÓTTir
seva@eyjafrettir.is
Ágústa Berg Sveinsdóttir :: Goslokahátíðin hefur þróast í skemmtilega fjölskylduhátíð
:: Mikið ævintýri í hvert sinn :: Gaman að hitta fólk sem maður hefur ekki séð lengi
Sjón sem vakti
hræðslu og ónot
Guðmunda Magnúsdóttir
Ágústa ásamt móður sinni Þóru Bernódusdóttur.