Skessuhorn - 17.12.2003, Page 42

42
MIÐVIKUDAGUR 17. DESEMBER 2003
^niuisunu^
Námsferð til Sandö í Svíþjóð
Við vorum tveir félagarnir,
Bjarni K. Þorsteinsson slökkvi-
liðsstjóri og Elaukur Valsson
varaslökkviliðsstjóri hjá Bruna-
vörnum Borgarness og nágrenn-
is, sem áttum þess kost að fara í
viku námsferð til SANDÖ-
RÁDDNINGS VERKET
SKULE í Svíþjóð, í boði Bruna-
málastofnunar, dagana 5. til 12.
október síðastliðinn.
Að undangengnum þriggja
daga undirbúningi hjá Bruna-
málastofnun ríkisins og Slökkvi-
liði höfuðborgarsvæðisins var
það góður hópur, skipaður 28
hlutastarfandi og atvinnu-
slökkviliðsmönnum, víðsvegar af
landinu sem lagði upp í ferð til
Svíþjóðar. Ferðin sjálf hófst
klukkan íimm að morgni þann 5.
okt. sl. við slökkvistöðina í
Skógarhlíð, en þaðan var haldið
með góðum kveðjum og óskum
okkur öllum til handa sem leið lá
í strætisvagni SHS suður á
Keflavíkurflugvöll, en þaðan
flaug síðan hópurinn til Kastr-
upflugvallar í Danmörku. Þar
þurftum við að bíða í um tvo
tíma eftír tengiflugi til Arlanda-
flugvallar í Stokkhólmi og enn
var beðið efrir flugi þegar til
Stokkhólms var komið, núna til
bæjar sem Sundsvall heitir og er
í um 100 km. fjarlægð Ifá skól-
anum í Sandö. En á leiðarenda
komumst við loks í rútu frá skól-
anum þegar komið var undir
miðnætti sunnudaginn 5. októ-
ber. Menn voru því fljótir að
koma sér í rúmið á heimavist-
inni, sem jafnaðist á við fimm
stjörnu hótel, efrir að hafa þeg-
ið kærkomna hressingu og svifu
fljótt inn í draumalandið fullir
efrirvæntingar vegna þess sem í
vændum var næstu vikuna.
Mánudaginn, þann sjötta,
hófst kennslan á slaginu kl. 8.oo.
og var þá verið í bóklegum fræð-
um fram til hádegis og strax eft-
ir hádegismat var farið í verkleg-
ar æfingar. Menn mættu í eld-
galla á slökkvistöð skólans, þar
sem hópnum var skipt niður í á-
hafnir á slökkvibíla skólans sem
þar voru staðsettir. Sjö manna á-
höfh var á hverjum bíl, sem var
þannig skipuð að einn var bíl-
stjóri, annar stjórnandi í útkalli,
tveir voru reykkafarar og einn
stjórnandi reykkafara og síðan
sáu tveir um slöngur, vatn og
annað sem til þurfri á útkallsstað.
AIls eru 22 slökkvibílar á stöð-
inni ásamt 12 kerram með þeim
ótrúlegasta og fjölbreyttasta
búnaði til slökkvistarfa og við-
bragða við eiturefna og umferð-
arslysum og öðru því sem getur
komið til okkar kasta í störfum
slökkviliða. Þetta var eitthvað
sem sumir okkar höfðu aldrei
augum litið og hvað þá látið sig
dreyma um að eignast.
Svona liðu svo dagarnir hver
af öðram. Menn höfðu nóg fyrir
stafni allan daginn, ýmist var ít-
arleg bókleg fræðsla, lausn á
margvíslegum verkefnum inni í
skólastofu, eða verið í mjög þöl-
breyttum og krefjandi útköllum
sem kennarar skólans höfðu sett
upp og undirbúið. Má þar nefna
til dæmis eldsvoða á elliheimili,
í fjölbýlishúsi, bílaverkstæði, ein-
býlishúsi, eiturefnaslys og
fræðsla af ýmsum toga um eitur-
efni. Til dæmis þar sem tankbíll
hafði oltið og leki komið að
farminum, meðhöndlun hans og
upphreinsun, auk ýmiss konar
annarra slysa og óhappa sem
leysa þurfti úr. Svo vel voru
verkefnin upp sett að stundum
læddist sá grunur að manni að
um raunverulegt útkall væri að
ræða og reyndi þá bæði á líkam-
lega og andlega getu okkar.
A eyjunni er æfingasvæði sem
er engu líkt. Þarna era, eins og
áður er sagt, fjöldi húsa sem eru
hönnuð til æfinga. I þeim er
kveiktur eldur í þar til gerðum
eldhólfum, þannig að við æfing-
ar er notast við sem raunvera-
legastar aðstæður, þ.e. hita og
reyk. Við þessar aðstæður var
reynt á mannskapinn til hins
ýtrasta. Og gaman er að geta
þess að við æfingarnar er notast
við lifandi fólk..!!. Já nú kann
einhver að verða hissa og tor-
trygginn. Þannig er að ellilífeyr-
isþegar, sem búa í nágrenni við
skólann í Sandö, hafa smávegis
vasapening frá skólanum skatt-
frjálst fyrir að taka þátt í æfing-
um hjá skólanum og með þeim
sem era við nám í skólanum. Það
var með ólíkindum að sjá hvað
gamla fólkið hafði gaman af því
að taka þátt í þessu. Það klikkaði
aldeilis ekki í því sem átti að
gera, lék sitt hlutverk alveg til
fyrirmyndar, hvort heldur sem
uin eldsvoða var að ræða eða
umferðarslys, ég tala nú ekki um
elliglöp, blindu eða skerta
hreyfigetu og máttum við gera
svo vel og bera nokkra vistmenn
á elliheimili á æfingasvæðinu
ofan af þriðju hæð og út undir
bert loft. A efrir var síðan farið
yfir það sem betur máttí fara,
þannig að menn lærðu af mis-
tökum sínum og annarra. Helst
var að gamla fólkið kvartaði yfir
því hve við íslendingarnir vær-
um harðhentir og hentu gaman
að því að um arfleifð frá víking-
um væri að ræða.
Eitt var sérsaklega kynnt fyrir
okkur, en það er notkun á froðu
til slökkvistarfa. Svíar nota, í
miklum mæli, froðu við slökkvi-
störf og sérstaklega ef um mjög
stórar byggingar er að ræða. Þá
er það oft eina ráðið að fylla við-
komandi hús með léttfroðu til að
hefta frekari útbreiðslu elds og
er með ólíkindum að sjá 2.000.
rúmmetra hús fyllt á tíu til
fimmtán mínútum af léttffoðu,
en skemmdir af hennar völdum
eru nánast engar ef miðað er við
notkun á vatni til slökkvistarfa.
Föstudagskvöldið, þann tí-
unda, bauð skólinn okkur til út-
skriftarveislu á nálægu hóteli þar
sem við félagarnir áttum mjög
skemmtilegt kvöld saman með
sænskum vinum okkar og í lokin
var hverjum og einum afhent
skjal tíl staðfestingar á því að
hafa stundað nám við skólann í
Sandö.
Laugardaginn, þann ellefta,
var farið í rútu snemma morguns
frá skólanum í ferð til Sundsvall,
þar sem slökkvilið bæjarins var
heimsótt og tíkt í búðir á leið-
inni til baka. Þegar heim til
Sandö var komið um kvöldið
settust menn niður í rólegheit-
um og röbbuðu saman yfir bjór-
glasi og treystu vináttuböndin
áður en farið var í rúmið því
snemma þurfti að fara á fætur.
Að morgni, þess tólfta, klukkan
sex eftír morgunmat var farið
með rútunni ffá skólanum áleið-
is til tlugvallarins í Sundsvall en
þaðan flugum við svo til Ar-
landaflugvallar í Stokkhólmi og
síðan beint til Keflavíkur. Þar
með var á enda alveg gríðarlega
ffóðleg og skemmtileg ferð, sem
var því miður alltof stutt, en við
munum þó alveg öragglega búa
að um alla framtíð.
Eitt er það sem mér fannst
mjög athyglisvert, en það er að
Svíar líta hlutina svolítíð öðram
augum en við Islendingar. Þeir
setja öryggi íbúanna í fyrsta,
annað og þriðja sætið eins og
bílaframleiðsla þeirra er fyrir
löngu orðin þekkt fyrir. Hugsun
þeirra er sú að vegna þess að það
hefur kostað samfélagið visst
mikið, að þeirra matí, að koma
viðkomandi til manns að teknu
tilliri til menntunar og annarrar
þjónustu sem samfélagið hefur
látið viðkomandi einstaklingi í té
í uppvexti hans, þá meta þeir
mannauðinn mjög mikils. Þess
vegna má ekkert, að þeirra matí,
skorta á að öryggi íbúanna sé
sem best verður á kosið, enda
bera slökkviliðin hjá þeim þess
greinileg merki hvað tækjakost
og menntun þeirra sem þau
skipa áhrærir. Af þessu viðhorfi
Svíanna mættu íslenskir póli-
tíkusar og sveitarstjórnarmenn
læra það að hlú sem best að þess-
um málaflokki, hver á sínu
svæði. Það er sárgrætilegt að
enn í dag má finna yfir fjörutíu
ára gamla Bedford slökkviliðs-
bíla hjá sumum slökkviliðum hér
á landi, aflóga garma sem fyrir
löngu hefðu átt að enda ævi sína
í brotajárni. Off era þeir eina
tætíð sem viðkomandi slökkvilið
hefur yfir að ráða og þarf að
treysta á við störf sín og oftar en
ekki era þeir í lamasessi og örð-
ugt er orðið um öflun varahluta í
þessi fornaldar... "KUML".
Effir á að hyggja, efrir dvölina
í Sandö og miðað við þau verk-
efni sem við þurftum að leysa úr
þar, er það okkur félögunum al-
veg deginum ljósara að við eram
skelfilega vanbúnir til að fást við
stóran eldsvoða hér á okkar
svæði. I þeim efhum skortir okk-
ur verulega á um úrbætur í
tækjakosti. Okkur vantar til
dæmis tilfinnanlega annan öfl-
ugan dælubíl í minni kantinum,
þó með öflugum háþrýstídælu-
búnaði, sem kæmi til með að
nýtast okkur við eldsvoða í stærri
húsum og ekki síst í sumarbú-
staðahverfum hér á okkar svæði
þar sem vegir era alveg undan-
tekningarlaust mjóir og burðar-
litlir. Einnig vanhagar okkur
um margs konar annan búnað til
okkar starfa sem of langt mál
yrði að telja upp hér.
Viljum við félagarnir færa
bæði Brunamálastofhun og
Borgarbyggð okkar bestu þakkir
fyrir að gefa okkur kost á að fara
í þessa námsferð til Sandö. Mik-
ill fróðleikur á vonandi efrir að
skila sér tíl annarra liðsmanna í
slökkviliðinu hér í Borgarnesi
þegar frá líður og vonandi verð-
ur einnig til þess að efla og
styrkja frekari uppbyggingu á
þjónustu þeirri sem við innum af
hendi við samborgarann í dag og
verði líka til þess að efla bæði
tæki og búnað slökkviliðsins
okkar hér í Borgarnesi. Þar
verða allir sem einn að leggjast á
eitt, jafnt sveitarstjórnarmenn
sem og aðrir er málið varðar.
Með bestu kveðjum,
Bjami og Haukur.