Úti - 15.12.1936, Page 14

14
Ú T I
Mörg skip láu fyrir utan ísinn, vi'ð
Austurland, flest seglskip með vorvör-
urnar til Austur og Norðurlandsins, og
sumt smá gufuskip með síldveiðaáhöld
og síldveiðamenn. Yeður var stilt, eins
og vanalega á sjer stað, þegar ísinn er
orðinn landfastur, svo ferðin gekk vel til
haka og komum við seinni hluta dags
inn á Reykjavíkurhöfn. — Jeg fór í land
og var þá auðvitað peningalaus, því
ferðapeningarnir höfðu farið í þetta
ferðalag; en peninga gat jeg fengið hjá
fjárhaldsmanni mínum, ef jeg gæti kom-
ist á annað skij). A höfninni láu norsk
skip, sem höfðu snúið aftur frá Austur-
landi og leitað hafnar í Reykjavík, lil
þess að fá sjer vistir, áður en þau legðu
af stað í nýja tilraunaferð.
Meðal þessara skipa var lítið gufuskip,
norskt, er hjet „Adria“, skipstjórinn
hjet Rasmussen. Um horð í það fór jeg
sama dag og „Valdemar" kom aftur til
Reykjavíkur. „Adria“ ætlaði af slað
snemma næsta morgun. Skipstjórinn
tjáði mjer að hann gæti engan farþega
lekið, því að um horð væru !)() síldveiða-
menn. Þeir lægu ofan á tunnufarminum
í lestarrúmi skipsins og matur væri af
skornum skamti og fl.
Meðan jeg var að þinga við skipstjór-
ann kom eigandi farmsins, Otto Wath-
ne til okkar og er hann frjetti liver jeg
væri, kvað hann sjálfsagt að lofa mjer
með, því það ættu foreldrar mínir skilið
af sjer og var það samþykt, með því
skilyrði að jeg keypti mjer smjör og
brauð og eitthvað meira til fararinnar.
Jeg tjáði honum, að við værum þrír
skólapiltar að austan og að við hefðum
lofað hver öðiúim, að vtírða samferða
austur, hvernig sem við höguðum ferða-
laginu, en það var fyrst eftir langa mæðu
að þeir fengu að fara með,
Um kvöldið komum við um borð og
sigldum næsta morgun frá Reykjavík.
Próvíantinn (matarforðinn), sem við
keyptum, entist til Vestmannlaeyjja, og
úr því var fæðið eigi margbrotið, en
samt fengum við hæfilega nóg að borða.
Þegar við komum að Ingólfshöfða
mættum við hafísnum. Yið hjeldum norð-
ur með landi, fyrir utan ísinn og livergi
sást votia fyrir vök i ísnum, sem hægt
væri að smjúga inn um. Loks staðnæmd-
umst við fyrir norðan Glettinganes og var
þá kolsvarta þoka. Jeg reyndi að renna
færi og varð líka var. Fjekk að mig minn-
ir, 2 þorska, en svo var farið að hreyfa
skipið og' jeg varð að hætta. Um kvöldið
þennan dag var skapið heldur dauft um
borð, því að það hafði verið ákveðið að
setja stefnu á Noreg, ef ekkerl lagaðisl
um nóttina. Þegar jeg' vaknaði, í hýti
næsta morgun, milli tunnanna i lestinni,
var alt kyrt og sama þokan. En þá vor-
um við umkringdir af is, á alla vegu, og
því ekkert hægt að aðhafast. Varð því að
láta skipið reka fyrir straumi og' falli.
Altaf urðu menn að skiftast til að
vera á ísnum fyrir aftan skipið, til þess
að stjaka ísnum frá skrúfunni, því hún
var, eins og gefur að skilja, það einasta,
sem gal hjargað okkur, ef við losnuðum.
Þannig rákum við fram og aftur lengi
og venjulega sáum við ekkert fyrir þoku.
Loks áttuðum við okkur og vorum þá
staddir í flóanum fyrir norðan Dala-
langa. Svo skall þokan á aftur. Isinn var
svo þjettur, að hvergi sást í valn milli
jakanna. Loks komumst við móts við
Brimnes í Seyðisfirði. Vorum við 13
klukkutíma þaðan og inn að Vestdals-
ejæi, altaf í svarta þoku, og mjökuðum
okkur þannig áfram, að þegar var búið
að stjaka ísnum frá skrúfunni, var hún
látin ganga liægt áfram og íttum þann-
ig ísnum frá öðru stefninu. Rjóma-
logn var ’iallani þann dag o/g auðvitað
enginn undiralda. Þ. 22. júní stigum
við á land í Seyðisfirði og er mjer óhælt
að segja að þá var jeg feginn að fá „huff“
hjá Thostrup gestgjafa, en hve mörg
stvkki jeg horðaði, man jeg ekki, en þau
voru mörg.
Þann 24. júní (jónsmessudag) kom jeg
heim á Eskifjörð og hafði faðir minn