Úti - 15.12.1936, Blaðsíða 17

UTI
17
rjes“, kallaði Hannes kennari og dró mál-
band upp úr vasanum. „Sjáum til, 20%
metri. Það er eitt lengsta stökk, sem hjer
hefir sjest. — „Nú verður þú að reyna“,
i)ætti liann við og sneri sjer að Þóri, „og
sýna okkur, hvort þú getur gert betur“.
Þórir sá hæðnisglott nýja drengsins,
þar sem hann stóð og horfði á hann, og
brá stöfunum í snjóinn og gekk hratt
upp á brekkubrúnina. Njáli stóð kvrr við
hengjuna.
Þórir beit saman tönnunum og rann af
stað. Jú, á þessum ágætu, nýju skiðum,
sem pabhi Iians hafði gefið honum í af-
mælisgjöf um daginn, með úrvalsbönd-
um, skyldi það takast!
Hann ýtti sjer kröftuglega áfram með
stöfúnum, tií að auka hraðann nú
slepti hann stöfunum og hevgði sig dá-
lítið — það var eins og hver vöðvaþráð-
ur í líkama hans titraði og hann stökk.
Hann heyrði drengina hrópa húrra
fyrir aftan sig, þegar hann rann neðri
brekkuna, og þegar hann kom upp, frétti
liann, að hann hafði stokkið tuttugu og
einn metra.
En Andrjes stefndi upp á brúnina
hugsanirnar hringsnerust í kollinum á
honum. Ef honum tækist að sigra í skíða-
kepninni, mundu skólahræður hans líta
upp til lians! Hann sem hafði verið svo
viss um sigurinn, og nú leit þó út fyrir,
að Þórir mundi sigra hann! En hann
skyldi sigra! Hann var ákveðinn í að láta
skólabræður sína líta upp til hans, nýlið-
ans, sem hafði sigrað þeirra eigin kappa,
Þóri á Vengi.----—
Svo kom liinn langþráði dagur. Glamp-
andi sólskin og heiðblár himinn yfir
dalnum.
Fjölmenni mikið streymdi upp í skíða-
brekkuna, keppendur og áhorfendur.
Nú hófst fyrsta umferð í skíðakepn-
inni. Hver drengurinn eftir annan þaul
fram af hengjunni. Þarna kom Njáll.
Hann missti jafnvægið, þegar hann kom
niður af stökkinu, og valt niður hrekk-
una.
Alt í einu bárust hvíslraddir um allan
áhorfendaskarann. Þarna kom sonur
nýja ráðsmannsins á prestssetrinu, liann
Andrjes!
Hann rann fagurlega af stað, sveif eins
og fugl fram af liengjunni, og húrrahróp-
in sög'ðu til, að vel hefði tekist.
„Tuttugu og einn metri“, kallaði sá,
sem mældi, og hrifningaralda fór um
raðir áhorfendanna þetta var drengur,
sem kunni að stökkva!
Nú komu margir drengir, sem áhorf-
endurnir kærðu sig ekki mikið um að
liorfa á. Allir biðu eftir Þóri.
Þarna kom hann jók hraðann með
stöfunum og lagði sig bersýnilega fram.
Hann stökk, fallega, lítið eitt álútur
snart brekkuna aftur og rann áfram,
stöðugur og rólegur. „Tuttugu og einn og
hálfur“, kallaði sá, sem mældi. Dynjandi
húrrahrój) kváðu við, og liamingjuóskun-
um rigndi yfir Þóri, þegar hann gekk
upp aftur með sitt skíðið í hvorri liönd.
Hann gekk upp á brúnina, lagði skíðin
þar frá sjer og hljóp niður eftir til að
frjetta, hvernig hinum hafði gengið.
Hann tók ekkert eftir því, að Andrjes
horfði á hann. Svo þreifaði Andrjes nið-
ur í huxnavasann og horfði uppeftir,
þangað sem Þórir hafði skilið við skíð-
in sín.----
f annari umferð stökk Njáll tuttugu
metra, en það stoðaði ekkert, úr því liann
datt í fyrstu umferð. Andrjes stökk fall-
ega, tuttugu og hálfan metra. Og nú biðu
áhorfendur með eftirvæntingu eftir hetju
dagsins — Þóri. Þarna kom liann, með
sama rjúkandi hraðanum sem fyrra
skiftið. Hann stökk ágætlega — en hvað
nú? Um leið og hann snart brekkuna
aftur, inissti hann jafnvægið og valt nið-
ur eftir.
Vonhrigðaliróp heyrðust frá áliorfönd-
unum. Þarna hafði liann alveg eyðilagt
fvrir sjer nú var Andrjes viss með að
fá fyrstu verðlaun!