Úti - 15.12.1936, Qupperneq 15

IJ T I
15
sent mjer hesta til Seyðisfjarðar og korn
handa þeim, því hverg'i á leiðinni sást
stingandi strá eða votta fyrir gróðri.
Fjarðarlieiði og Eskifjarðarheiði vorn
þaktar þykkum klaka. —
ísinn hvarf frá Austurlandi 1. júlí þ.
á. Eins og oft á sjer stað með hafís,
hvarf hann alt í einu og varð ekkert
vart við hann það sem eftir var ársins.
Það er eðlilegt, að ísinn hverfi snögglega
frá landinu, þar eð slraumar ráða ferð-
um hans, meira en veður og vindur.
Foreldrar mínir höfðu heðið mig um
að leggja leiðina 1883 yfir Færeyjar, svo
jeg slippi við hafísinn.
Nú vildi svo til að um vorið 1883 var
íslaust. Þegar jeg losnaði úr skólanum
hafði jeg ekkert frjett af ís, svo jeg af-
rjeð að taka mjer far með e.s „Laura“,
sem þá var nýtt skip og vandað. Gat það
farið alt að 12 mílur í vöku. Mig langaði
ekkert til Færeyja, en kring um land átti
jeg marga vini, þá gæti jeg rent færi á
þeirn höfnum, sem jeg ekki ncnti í land,
eða þeim stöðum, sein skipið leitaði til
lands, fyrir vondum veðrum eða þoku.
Við lögðum af slað frá Reykjavík þ. 1.
júlí í indælu veðri. Margir farþegar voru
um borð, meðal annara margir skóla-
piltar á 2. farrými. Glatt var á hjalla í
góða veðrinu og þess á milli spilað, sung-
ið og sagðar sögur. Bjart var allar nætur
og man jeg aldrei eftir betra sjóveðri, en
jiegar við fórum austur með Horni.
Skygni var óvenju gott og virtist sjást
langt til hafs.
Stýrimaður skipsins fór upp i reiðann,
svo hátt sem komist var, en hvergi sást
votta fyrir ís.
Þegar við vorum komnir nokkra leið
austur á Húnaflóa, sást hafís og stefndi
beint á flóann með miklum liraða. Skip-
inu var þegar í stað snúið við og aukin
ferðin sem mest, til þess að komast vest-
ur fvrir horn, áður en ísinn kvíaði okkur
inni. En ísinn varð fljótari og króaði
okkur inni í Húnaflóa. Komumst við þó
inn á Revkjarfjörð. ísinn var svo mikill
að livergi sást út yfir hann, eða vök í
honum, frá hæstu fjöllum. Á hverjum
morgni fór jeg með stýrimanni upp á
fjöllin, venjulega norður fyrir fjörðinn.
Hafði jeg mikla skemtun af þessum túr-
um og oft fórum við í leiðinni yfir fjörð-
inn út að ísnum i fjarðarmynninu, ef
einhverja veiði bæri að höndum, en um
veiði var ekki að ræða. Samt sáum við
einn daginn, á leið yfir fjörðinn, ein-
kennileg sjón. Á firðinum var logn og
framundan bátnum alveg íslaust. Alt í
einu komu stórar gusur upp úr sjónum
og þegar við komum þar að, sáum við,
að þarna börðust tvö stór sjáfardýr upp
á líf og dauða í vatnsskorpunni, það var
selur og afarstór spraka (lúða). Okkur
varð svo starsýnt á aðfarir dýranna, að
við hugsuðum ekki um að skerast í leik-
inn. Dýrin hentust upp úr sjónum og
sýndist mjer selurinn hafa náð heljar-
taki á flvðrunni, en samt fór svo að liún
slapp úr greipum hans, og hvarf með
miklum hraða í djúpið. Selurinn var auð-
sjáanlega dasaður því hann var lengur
að komast í kaf.
Þegar við höfðum legið á Reykjarfirði
4 daga og ekkert útlit var fyrir, að sleppa
þaðan fyrst um sinn, yfirgáfu allir far-
þegarnir, c. 40 manns skipið. Lögðu þeir
á stað landveg heimleiðis. Áttu flestir
heima á Norðurlandi en einstaka á Aust-
urlandi. Jeg einn slóst ekki með í förina,
því jeg vonaði að ekki yrði langt að híða
þar til ísinn hyrfi. Og óneitanlega hafði
jeg liálf gaman af þessu ferðalagi í ísn-
um. Það fanst mjer meira spennandi, en
að leggja landið undir fót.
Við það að jeg varð einn eftir, græddi
jeg það, að jeg fjekk að borða með yfir-
mönnum skipsins í „messanum“, sem
kallað var, af því að það borgaði sig ekki
að halda borðhald á 2. farrými fyrir mig
einan. Maturinn var þar miklu hetri en
á 2. farrými.
Einn morgun varð jeg var við það, að
þjónustufólk brytans hafði mikinn út-
búnað og ætlaði til fjalls með stórar