Úti - 15.12.1936, Qupperneq 24

24
U T I
Kenslustund
hjá Dav. Sch. Thorsteinsson
Eftir Jón Oddgeir Jónssori.
Aðalstoð sjerlivers æskulýðsfjelags-
skapar er sú, að þeir hinir eldri og reynd-
ari vilji ljá æskunni leiðsögn sina.
Oft hefir það viljað brenna við innan
skátafjelagsskaparins, hæði hjer og er-
lendis, að hópur áhugasamra drengja hef-
ir ekki getað stofnað skátasveit eða
flokk, vegna þess að þá vantaði foryst-
una — forystu fullorðins manns, er leiða
vildi starfið.
Oft hefir það einnig hamlað framhalds-
kenslu í einstökum fræðslugreinum, sem
skátar leggja áherslu á, t. d. hjálp í við-
lögum, að leiðbeiningar þeirra, er meira
vissu, vantaði.
Sá maður, sem mest hefir fyrir skáta
gert, í þeim fræðum er vjer nefnum
tijálp i viðlögum, er eflaust Davíð Sch.
Thorsteinsson læknir.
Árið 1917 fluttist hann til Reykjavík-
ur. Var hann þá kominn á sjötugsaldur
og hafði verið hjeraðslæknir í erfiðum
iæknahjeruðum vestanlands í 36 ár sam-
fleitt.
Flestir munu álíta að í hans sporum
mundi eðlilegast að setjast í lielgan stein
livílast eftir erfitt og merkilegt lifs-
starf.
En i þess stað hefst nýr og merkilegur
þáttur í lífsstarfi Daviðs Sch. Thorsteins-
sonar. Hann byrjar að vekja almenning
Læknirinn, sem hóf merkilega
starfsemi eftir að hann varð sext-
ugur og búinn að gegna erfiðum
tæknahjeruðum í 36 ár.
til umhugsunar, í ræðu og riti, um liið
mikla nauðsynjamál, að ef slys beri að
höndum, sje hverjum manni skylt að
kunna hin algengustu og einföldiistu ráð
til hjálpar, þar til náist í lækni.
Og hann byrjar á hinum rjetta vetf-
vangi meðal æskunnar.
Ári síðar en hann flyst til Reykja-
víkur er hann byrjaður að kenna af fullu
fjöri, stórum hóp skáta, hin merki-
legu fræði að geta veitt sjálfum sjer og
tíðrum hjálp, ef slys beri að höndum.
Jeg var einn þeirra mörgu skáta, er
naut kenstu og leiðbeininga Davíðs Sch.
Thorsteinssonar
Aldrei munu mjer liða kenslustundir
lians úr minni. Við hvert orð — hvert
handarvik hins reynda læknis, luk-
ust upp fvrir oss nýir leyndardómar. Svo
lifandi og eðlileg var kensla hans, að ekki
var hægt annað en að taka eftir og' læra.
Seint mun jeg gleyma þeirri eftirvænt-
ingu, er vaknaði í brjósti okkar drengj-
anna, þegar læknirinn sagði í byrjun
einnar kenslustundarinnar, að nú ætti
að taka fyrir hvernig lífga mætti menn úr
dauðadái, menn sem t. d. hefðu verið
dregni rupp úr sjó eða vatni og litu út
sem dauðir væru.
Hvernig í ósköpunum skyldi nú tækn-
irinn fara að því, hugsaði jeg' með sjálf-
um mjer og datt í hug þjóðsögurnar um
það, þegar menn voru vaktir upp frá
dauðum. Varla mundi hami fara að