Morgunblaðið - 18.09.2019, Síða 17

MINNINGAR 17
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 18. SEPTEMBER 2019
✝ Rósa MaríaGuðbjörns-
dóttir fæddist 24.
júlí 1946 í Reykja-
vík. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurlands á Sel-
fossi 1. september
2019.
Foreldrar henn-
ar voru Guðbjörn
Sigursteinn
Bjarnason, f. 16.
júní 1904 í Reykjavík, d. 10. jan-
úar 1953, stýrimaður hjá
Landhelgisgæslunni, og kona
hans, Þóra Jenný Valdimars-
dóttir, f. 14. janúar 1908 í
Reykjavík, d. 25. mars 1979.
Systkini Rósu voru Hjálmar, f.
13. nóvember 1932, d. 26. sept-
ember 2005, bifreiðastjóri;
börn hennar eru: Arnar Ingi
Þórsson, f. 16. apríl 1994, sam-
býliskona hans er Rakel Rún
Magnúsdóttir, f. 6. maí 1994;
Ellert Andri Þórsson, f. 8. júlí
1996; Rósa Maren Vinson, f. 4.
júní 2013.
Rósa María giftist 5. desem-
ber 1981 eftirlifandi eiginmanni
sínum, Auðuni Unnsteini Jóns-
syni vinnuvélastjóra, f. 1. októ-
ber 1946 í Litlu-Hlíð í Víðidal.
Dóttir þeirra er Þórdís Dögg, f.
15. desember 1976.
Rósa María ólst upp á
Sólvallagötu 37 og gekk í Mela-
skólann í Reykjavík, hún nam
um tíma smurbrauðsgerð í Dan-
mörku. Rósa María vann lengi
við verslunarstörf í Vörumark-
aðinum í Ármúla, við ýmiss kon-
ar veitingastörf og á skrifstofu
símaskrár hjá Póst- og síma-
málastofnun þar til hún hætti
störfum vegna veikinda.
Útför Rósu Maríu fór fram
frá Fossvogskapellu 11. sept-
ember 2019 í kyrrþey að ósk
hinnar látnu.
Bjarni, f. 5. desem-
ber 1933, d. 4. októ-
ber 2000, vélstjóri;
og Aðalsteinn, f.
15. janúar 1937, d.
20. mars 1997,
tæknifræðingur.
Rósa María gift-
ist 27. desember
1964 Jóakim Snæ-
björnssyni, f. 3.
apríl 1931 í Reykja-
vík, d. 11. maí 2007,
þau skildu. Dætur þeirra eru: 1)
Sigríður, f. 1. nóvember 1964,
gift Kjartani Viðari Sigurjóns-
syni, sonur þeirra er Árni Þór,
f. 18. ágúst 1993, sambýliskona
hans er Árný Margrét, f. 23.
september 1994, sonur þeirra er
Askur Andri, f. 6. ágúst 2017. 2)
Jenný, f. 5. september 1968,
Mamma okkar var sterk kona
sem ól okkur upp ein í mörg ár
áður en hún giftist aftur. Hún var
ein af þessum fyrirmyndarhús-
mæðrum sem alltaf vann úti en
bjó okkur fallegt heimili hvar svo
sem við bjuggum. Mamma gekk í
Melaskólann og fór svo ung í nám
til Danmerkur til að læra smur-
brauðsgerð hjá Idu Davidsen um
tíma. Sá tími lagði grunninn að
því sem mamma var alla tíð vel
þekkt fyrir.
Hún kunni að galdra fram dýr-
indis veislur og þau voru ófá
köldu borðin sem hún reiddi fram
fyrir fjölskyldumeðlimi í ferm-
ingum og öðrum veislum.
Mamma hreinlega elskaði að
dunda sér í eldhúsinu og blaða í
uppskriftum.
Við munum vel þegar við að-
stoðuðum hana við veislurnar
sem krakkar við að skera niður
grænmeti, setja á snittur eða
hræra í sósunni. Á hverju ári í
mörg ár bauð hún stórfjölskyld-
unni í mat á annan í jólum. Þar
galdraði hún fram hlaðborð úr
þeim afgöngum sem til voru eftir
hátíðarnar.
Þótt hún hafi lengi unnið í
verslun langt fram á kvöld í des-
ember var allt gert frá grunni
fyrir jólin. Það voru bakaðar
smákökur, soðið rauðkál og rauð-
beður, gerðir síldarréttir, paté og
fleira góðgæti sem síðan var bor-
ið fram yfir jól og í veislunni á
annan í jólum. Þetta gerði hún
ekki af skyldurækni heldur
vegna þess að hún hafði einfald-
lega gaman af því.
Matarstússið hennar mömmu
varð til þess að sú yngsta af okk-
ur, Þórdís, skellti sér í matreiðsl-
unám í Danmörku, við hinar er-
um síðan alveg ágætis kokkar
þótt við segjum sjálfar frá.
Það má segja að við höfum alla
tíð verið lærlingarnir hennar
mömmu, hún var okkur innblást-
ur í svo mörgu, hvort sem það var
að elda mat, sauma eða prjóna.
Mamma var stolt af barnabörn-
unum sínum og um það leyti sem
þeir fæðast var hún hætt að vinna
og þegar heilsan leyfði þá aðstoð-
aði hún okkur með pössun og
naut þess að fá þá í heimsókn.
Ef mamma kom heim til okkar
að passa, þá gátum við átt von á
að hún myndi ekki bara passa
heldur líka óbeðin brjóta saman
þvottinn og skúra jafnvel yfir
gólfin ef henni fannst þess þurfa.
Þannig var mamma, alltaf tilbúin
að veita aðstoð hvar sem hennar
var þörf og stundum þurftum við
að hafa okkur allar við að benda
henni á að fara sér ekki of geyst.
Á milli veikinda naut hún lífsins
eins og hún gat, ferðaðist víða,
keyrði um alla Evrópu og fór í
sólina þar sem henni leið vel í hit-
anum og til Danmerkur til Þór-
dísar. Draumurinn hennar um að
eignast hús á Spáni varð síðan að
veruleika í nokkur ár þar sem
hún naut þess að vera í sólinni og
búa sér og Auðuni fallegt heimili
á meðan hún hafði heilsu til. Þau
Auðunn keyptu sér síðan hús á
Selfossi, í Tjaldhólum 19. Þangað
var farið reglulega í mat til
mömmu.
Þá mættum við systur, og eld-
uðum og lögðum á borð, en þá
alltaf með verkstjórn frá mömmu
sem var alltaf með allt á hreinu í
eldhúsinu.
Hún naut þess að fá okkur,
barnabörnin og síðan langömmu-
barnið Ask Andra í heimsókn.
Það var alltaf séð til þess að eng-
inn færi svangur heim.
Elsku mamma, við söknum
þín, minning þín og allt það sem
þú kenndir okkur mun lifa með
okkur.
Sigríður, Jenný
og Þórdís Dögg.
Meira: mbl.is/minningar
Elsku Rósa mín.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Blessuð sé minning þín.
Ástvinum Rósu sendi ég inni-
legar samúðarkveðjur.
Þín vinkona,
Sigríður Ólafsdóttir (Siddý).
Rósa María
Guðbjörnsdóttir
Elsku hjartans
mamma mín. Lífið
verður skrítið án
þín, þú hefur verið
mér svo dýrmæt og allar okkar
stundir svo innihaldsríkar af
ást og kærleik. Mér finnst svo
erfitt að kveðja þig og ósann-
gjarnt að það sé svona
snemma. Við áttum eftir að
gera svo margt saman en ef
það er líf eftir þetta líf þá tök-
um við upp þráðinn þegar við
hittumst aftur.
Ég man svo vel eftir þegar
ég lá í kjöltunni þinni og hlust-
aði á hljóðin í maganum þínum,
það var eitthvað svo róandi.
Svo straukstu mér um hárið og
ég var svo örugg hjá þér. Þetta
gerði ég bæði sem barn og full-
orðin. Þú varst alltaf með opinn
faðminn, sama hversu gömul ég
var. Þú hafðir alltaf trú á mér
og studdir mig alltaf; sama
hversu furðulegar hugdettur
mínar voru þá barstu virðingu
fyrir þeim og það fyllti mig
sjálfstrausti. Þegar ég hrasaði
átti ég alltaf skjól hjá þér.
Minningarnar eru margar og
þær geymi ég á góðum stað í
stóra herberginu sem þú átt í
hjarta mínu. Þú varst ekki bara
mamma mín heldur líka besta
vinkona mín. Það var því erfitt
þegar sjúkdómurinn var farinn
að taka þig frá okkur, mig
langaði svo oft að hringja í þig
og segja þér frá einhverju sem
kom upp á en gat það ekki, það
hefði bara ruglað þig og þú
Guðrún Atladóttir
✝ Guðrún Atla-dóttir fæddist
9. nóvember 1951.
Hún lést 31. ágúst
2019.
Útförin fór fram
í kyrrþey 6. sept-
ember 2019.
varst orðin svo las-
in, svo skrítið að
hafa þig hjá okkur
en samt ekki. Það
er langt síðan ég
byrjaði að sakna
þín. Eftir grein-
ingu fann ég þig
hverfa smátt og
smátt og hvert
skref var óbæri-
lega sárt. Ég man
ennþá síðasta sím-
talið, „mamma gsm“, það var
gott að sjá það á símanum,
samtalið kannski pínu skrítið
en mikið þótti mér vænt um að
heyra í þér. Síðasta partíið okk-
ar var brúðkaupið mitt og mik-
ið er ég þakklát að eiga mynd-
band af okkur dansa saman, þú
skemmtir þér svo vel og það
sáu fáir hversu veik þú varst
orðin, þú hefur alltaf borið þig
svo vel, alltaf svo glæsileg og
geislandi, heillaðir alla upp úr
skónum alveg frá fyrsta degi.
Ljósmóðirin sem tók á móti þér
sagðist aldrei hafa tekið á móti
eins fallegu barni og þér og
fólk hefur alltaf talað um hvað
þú ert glæsileg og ég fylltist
alltaf stolti, „þetta er mamma
mín“.
Ég náði að kveðja þig vel
þegar þú varst að fara end-
anlega frá okkur, náði að segja
það sem ég vildi að þú heyrðir
og eins og ég sagði við þig þá
er þetta bara bless í bili, við
eigum eftir að hittast aftur
elsku mamma mín. Grettir og
krakkarnir biðja að heilsa.
Elsku mamma, takk fyrir
allt, takk fyrir lífið og öll góðu
gildin sem þú kenndir mér og
takk fyrir að gefa mér þessi
dásamlegu systkini mín. Ég
sakna þín og elska þig af öllu
mínu hjarta. Þín dóttir,
Íris.
Í dag hefði Þóra skólasystir
okkar orðið 56 ára. Hún lést í
Kaupmannahöfn 18. febrúar sl. og
fór útför hennar fram frá Simon
Peters Kirke á Amager. Í dag, á
afmælisdegi Þóru, fer fram minn-
ingarathöfn um hana í Akranes-
kirkju.
Fyrir þrjátíu og sjö árum hóf-
um við nám í Fósturskólanum og
það var fjörugur stúlknahópur
sem þar hittist fyrir í fyrsta skipti.
Þar á meðal var þessi bjarta og
brosmilda Skagastúlka, hún Þóra.
Hópurinn náði fljótlega vel saman
og margt var brallað bæði í leik og
starfi. Hópavinna, fjáraflanir,
ferðalög, partí og ógleymanleg út-
skriftarferð til Ítalíu. Skólaárin
Þóra Ingvadóttir
✝ Þóra Ingva-dóttir fæddist
18. september
1963. Hún lést 18.
febrúar 2019.
Útför Þóru fór
fram í Kaupmanna-
höfn, 1. mars 2019.
Í dag, á afmæl-
isdegi Þóru, fer
fram minning-
arathöfn um hana í
Akraneskirkju.
liðu hratt og eftir út-
skrift hélt hver í sína
áttina. Hópurinn var
engu að síður dug-
legur að halda
tengslin sín á milli og
hittast reglulega og
átti Þóra stóran þátt
í því. Þóra var mikill
gleðigjafi og hrókur
alls fagnaðar þar
sem komið var sam-
an. Það er sárt til
þess að hugsa að hitta Þóru ekki
aftur en við eigum svo margar fal-
legar og góðar minningar um
hana. Þessa glaðlyndu, traustu og
einlægu bekkjarsystur. Hennar
verður ávallt minnst þegar við
skólasysturnar komum saman.
Ég vil gjarnan lítið ljóð
láta af hendi rakna.
Eftir kynni afargóð
ég alltaf mun þín sakna.
(Guðrún V. Gísladóttir)
Að lokum viljum við votta
Binna, Kára, Ingva og nánustu
aðstandendum okkar dýpstu sam-
úð.
Fyrir hönd bekkjarsystranna
úr A bekk Fósturskóla Íslands,
Ásdís, Ásthildur og Katrín.
Ástbjartur Sæ-
mundsson tengda-
faðir minn er fallinn
frá 93 ára.
Hann ólst að
mestu leyti upp í Vestmannaeyj-
um og þrátt fyrir að hann hefði bú-
ið lengst af ævinnar í Kópavogi
áttu Vestmannaeyjar alltaf stóran
sess í huga hans. Hann gekk í
Samvinnuskólann á Bifröst þaðan
sem hann lauk verslunarprófi árið
1945 og starfaði síðan lengst af
sem aðalgjaldkeri Vegagerðarinn-
ar.
Ástbjartur kvæntist Magneu
Pétursdóttur á gamlársdag 1948
og áttu þau samleið í 63 ár eða allt
þar til Magnea lést árið 2010. Þau
voru einstaklega samrýnd hjón og
það var erfitt að tala um annað án
hins enda hrakaði heilsu hans
hratt eftir fráfall Magneu. Saman
settu þau börnin sín fimm og fjöl-
skyldur þeirra í fyrsta sæti enda
fádæma hjálpsöm og báru hag
barna sinna sífellt fyrir brjósti. Á
meðan Ástbjarti entist heilsa var
hann ætíð mættur fyrstur á heim-
ili barna sinna þegar aðstoðar var
þörf hvort sem var við viðhald eða
flutninga.
Saman ferðuðust Magnea og
Ástbjartur um landið og það voru
fáir staðir sem þau höfðu ekki
heimsótt enda unnendur íslenskr-
ar náttúru og kunnu að nýta gæði
landsins.
Þau ræktuðu matjurtir og hann
var mikill veiðimaður, bæði í ám
og vötnum en hann átti einnig bát
sem hann notaði við sjóstanga-
Ástbjartur
Sæmundsson
✝ Ástbjartur Sæ-mundsson
fæddist 7. febrúar
1926. Hann lést 9.
ágúst 2019.
Útför Ástbjarts
fór fram í kyrrþey.
veiði. Lengi vel
veiddi hann allan
fisk sem þau höfðu á
boðstólum.
Á seinni árum ævi
sinnar fór Ástbjart-
ur í daglegar göngur
um borgina og helsta
nágrenni og tók
gjarnan eitthvað af
barnabörnunum
með sér. Í þessum
ferðum mynduðu
börnin sterk tengsl við afa sinn
þar sem hægt var að eiga gefandi
samræður og veita umhverfinu
eftirtekt. En nú er ævigöngunni
lokið og við sem áttum því láni að
fagna að vera hluti hennar minn-
umst með hlýju vináttu hans og
gjafmildi.
Bryndís Emilsdóttir.
Afi var alltaf í göngutúrum. Við
systkinin munum eftir mörgum
skiptum sem við fórum með hon-
um í göngu um Kópavoginn, hvort
sem það var niður í Fossvogsdal
eða í áttina að Smáralind, það var
góð útrás fyrir litla orkubolta.
Hann var óþreytandi við að sýna
okkur umhverfið, hvort sem það
voru fuglarnir eða blómin. Eftir
göngutúrana var gott að koma
heim til ömmu þar sem alltaf beið
okkar eitthvað gott að borða.
Eitt skipti þegar við vorum á
leiðinni heim úr berjamó sáum við
fýlsunga við hliðina á veginum. Afi
og amma fóru út út bílnum og tóku
fýlinn með sér heim. Þau sögðu að
tófan myndi taka hann ef hann
kæmist ekki niður að sjó. Við
keyrðum síðan niður að Ægisíðu
þar sem við skildum hann eftir
niðri í fjöru. Þessi saga lýsir þeim
mjög vel – alltaf að hugsa um allt
og alla í kringum sig.
Emil, Hjalti Már og Ingibjörg.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
KJARTAN KONRÁÐ ÚLFARSSON,
Boðaþingi 24, Kópavogi,
sem andaðist 4. september, verður
jarðsunginn frá Lindakirkju föstudaginn
20. september klukkan 13.
Margrét Andersdóttir
Anders Kjartansson Dagbjört Þuríður Oddsdóttir
María I. Kjartansdóttir Andrés Eyberg Jóhannsson
Úlfar Kjartansson Ingunn Heiðrún Óladóttir
og barnabörn
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
JÓN BENEDIKT GEORGSSON,
Benni á Brekku,
Hlíðarvegi 54, Njarðvík,
lést á heimili sínu föstudaginn
6. september.
Útförin fer fram frá Ytri-Njarðvíkurkirkju þriðjudaginn
24. september klukkan 13.
Jón Benedikt Jónsson
Georg E.P. Jónsson Hlaðgerður Oddgeirsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og systir,
KARITAS JENSDÓTTIR
bókasafnsfræðingur,
lést á hjúkrunarheimilinu Mörk mánudaginn
16. september.
Axel Viðar Egilsson Katherine Anne Brenner
Pétur Már Egilsson Guðrún Helga Guðmundsd.
og barnabörn
Jón Valur Jensson
Kolbrún Jensdóttir
Elsku faðir, bróðir, frændi og vinur,
SIGURÐUR AXEL GUNNARSSON
frá Ísafirði,
er látinn.
Minningarathöfn fer fram föstudaginn
20. september kl. 13 í Fossvogskapellu.
Blóm afþökkuð, en þeim sem vilja minnast
hans er bent á góðgerðarsamtök.
Rakel Björk Fanney Ebba
Fjóla Katrín Hanna Lára