Morgunblaðið - 17.07.2020, Side 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 17. JÚLÍ 2020
✝ Emma Kol-beinsdóttir
fæddist í Eyvík í
Grímsnesi 11.
mars 1923. Hún
lést á Ljósheimum
3. júlí 2020. For-
eldrar hennar
voru Steinunn
Magnúsdóttir frá
Haga og Kolbeinn
Jóhannesson frá
Eyvík. Systkini
Emmu voru Jóhannes Guð-
mann, Anna Margrét og Sól-
veig sem öll eru látin. Auk
þess ólust upp með þeim
frænkur þeirra þær Jenný
Marta Kjartansdóttir, látin, og
Guðrún Jóhannsdóttir.
Hinn 9. maí 1953 giftist
Emma Reyni Tómassyni, f. 28.
maí 1925, d. 21. júní 2001, frá
Syðri-Neslöndum í Mývatns-
sveit. Foreldrar Reynis voru
Guðrún Hólmfríður Sigtryggs-
dóttir frá Syðri-Neslöndum og
beinn, f. 16.11. 1959, m.
Guðrún Bergmann Vilhjálms-
dóttir, f. 14.9. 1962. Börn
þeirra: 3.1. Steinunn Erla, m.
Einar Þorgeirsson, börn:
Brynja Dögg og Hildur Rut.
3.2. Smári Bergmann, m. Íris
Gunnarsdóttir, börn: Andri
Fannar, Linda Björk og Tinna
Ösp. 3.3. Bjarki, m. Karen
Daðadóttir, barn þeirra er
Daðey.
Emma ólst upp í Eyvík og að
loknu hefðbundnu barna-
skólanámi fór hún tvo vetur í
Héraðsskólann á Laugarvatni.
Hún hóf nám í klæðskeraiðn
hjá H. Andersen og Søn í
Reykjavík 1941 og starfaði þar
til ársins 1949. Hún nam einn-
ig við Húsmæðraskóla Reykja-
víkur. Emma var í ritstjórn
skólablaðs Laugarvatnsskóla
og átti sæti í trúnaðarmanna-
ráði klæðskerasveinafélagsins
Skjaldborgar frá stofnun þess
til ársins 1949. Emma veiktist
af berklum árið 1948 og flutti
heim í Eyvík á meðan hún
tókst á við veikindin. Árið
1952 lést faðir hennar af slys-
förum og átti það áfall eftir að
breyta miklu. Móðir hennar,
sem þá var orðin heilsulítil,
þurfti aðstoð við rekstur bús
og heimilis og Emma kom
móður sinni til aðstoðar. Hug-
ur Emmu stóð þó til þess að
fara til Reykjavíkur og halda
áfram þar sem frá var horfið
við klæðskeraiðnina en þá
tóku örlögin í taumana, hún
kynntist lífsförunaut sínum,
Reyni Tómassyni, og vorið
1953 giftu þau sig og tóku við
búskapnum í Eyvík, það var
mikið gæfuspor. Af stórhug og
framsýni byggðu þau upp jörð-
ina og ráku stórbú um árabil.
Emma og Reynir voru heiðruð
af Búnaðarfélagi Gríms-
neshrepps fyrir farsælan bú-
skap. Emma var hvatamaður
að stofnun Handprjóna-
sambands Íslands og stofn-
félagi þess, hún var líka mikil
kvenfélagskona og heið-
ursfélagi í Kvenfélagi Gríms-
neshrepps. Emma sat í full-
trúaráði Kvenréttindafélags
Íslands, var í sóknarnefnd
Stóru-Borgarkirkju og með-
hjálpari. Emma og Reynir
voru frumkvöðlar í ferðaþjón-
ustu bænda.
Útförin fer fram frá Skál-
holtsdómkirkju í dag, 17. júlí
2020, klukkan 14.
Tómas Sigur-
tryggvason frá
Litlu-Völlum í
Bárðardal. Börn
Emmu og Reynis:
1) Steinunn, f.
11.2. 1954, d. 29.1.
1984, m. Pétur
Hauksson, þau
skildu. Börn
þeirra: 1.1. Guð-
mundur Kristinn,
m. Sólveig Wium,
börn: Svanhvít Birta, Steinunn
Embla og Máni Þór. 1.2. Reyn-
ir Viðar, m. Duan Buakrathok,
barn þeirra er Reynir Aron,
sonur Duan er Auðunn. 2) Sig-
rún, f. 16.10. 1955, m. Þór-
arinn Magnússon, f. 31.12.
1955. Börn þeirra: 2.1 Lilja
Nótt, m. Ólafur Gauti Guð-
mundsson, börn: Emma Björg
og Birta Sigrún. 2.2. Magnús,
m. Hallgerður Lind Kristjáns-
dóttir, börn: Sóley Karen, Þór-
arinn og Birkir Orri. 3) Kol-
Elskuleg tengdamóðir mín,
Emma Kolbeinsdóttir, lést 3. júlí.
Emma var sterk og ákveðin,
heiðarleg, víðsýn, afburðagreind
og stórhuga. Henni var margt til
lista lagt; hún var hagmælt, góð-
ur ræðumaður, hún hannaði og
saumaði föt og prjónaði lopapeys-
ur. Allt lék í höndum hennar og
sjaldan féll henni verk úr hendi.
Emma var glæsileg, flott í tauinu
og smart. Hugur ungrar Emmu
stóð til þess að verða fullnuma í
klæðskeraiðn og setjast að í
Reykjavík en örlögin höguðu því
þannig að hún settist að á
bernskuslóðunum og tók við búi
foreldra sinna við skyndilegt frá-
fall föður síns. Emma sagði ein-
hvern tíma frá því að þá hefði hún
beðið Guð sér til hjálpar þó svo að
hún væri ekki alla jafna að rella í
honum Guði. Það birti upp í lífi
hennar þegar hún kynntist lífs-
förunaut sínum, Reyni Tómas-
syni.
Ég kynntist þeim heiðurshjón-
um Emmu og Reyni vorið 1979,
þegar Kolbeinn, einkasonur
þeirra hjóna, kynnti mig fyrir til-
vonandi tengdaforeldrum. Heim-
ilið bjart og fallegt, fagurt hand-
verk og blómstrandi blóm hvert
sem litið var. Þau voru myndar-
leg hjón á miðjum aldri, útitekin,
frískleg og frjálsleg í fasi. Okkur
varð strax vel til vina og sú vin-
átta óx og dýpkaði með árunum.
Emma og Reynir voru samstiga
og samhent þótt ólík væru. Þau
gengu til jafns í öll verk og mikil
var vinnusemi þeirra og dugnað-
ur. Um leið og rafmagnið kom í
Eyvík, árið 1964, hófu þau bygg-
ingu á 40 kúa fjósi með mjólk-
urhúsi, hlöðu og vélageymslu.
Þremur árum síðar byggðu þau
stórt og mikið íbúðarhús. Vel var
vandað til verka, allir hlutir þaul-
hugsaðir, þetta var og er mikið
afrek! Emma og Reynir ráku
myndarbú alla tíð. Líf þeirra var
farsælt og fallegt en þau fóru
ekki varhluta af áföllum. Árið
1983 veiktist eldri dóttir þeirra,
Steinunn, þá 28 ára gömul, af
hvítblæði og lést ári síðar frá
tveimur ungum sonum. Áfallið
var mikið, næstum óbærilegt, en
lífið hélt áfram.
Emma og Reynir nutu útivist-
ar og höfðu gaman af því að
ferðast. Á áttræðisaldri gengu
þau Fimmvörðuháls frá Skógum í
Þórsmörk. En svo dró ský fyrir
sólu: Reynir lést eftir stutt en
erfið veikindi árið 2001. Emmu
fór að daprast sjón og 92 ára var
hún nánast orðin blind, hún datt
og lærbrotnaði og í kjölfarið flutti
hún á Kumbaravog. Emmu líkaði
vistin vel, gott starfsfólk, góður
matur á borðum og þar eignaðist
hún góða vini. Emma náði sér og
var farin að spássera með göngu-
grind fjórum mánuðum eftir lær-
brotið. En svo gerðist það
skyndilega, nánast fyrir-
varalaust, að ákveðið var að loka
Kumbaravogi. Heimilisfólkið var
sent sitt í hvora áttina. Þessir
hreppaflutningar voru Emmu af-
ar þungbærir, hún saknaði vina
sinna frá Kumbaravogi. Emma
fór til dvalar á Hjúkrunarheim-
ilið Ljósheima á Selfossi þar sem
hún naut góðrar umönnunar og
dó södd lífdaga og sátt við lífs-
hlaup sitt. Við leiðarlok vil ég
þakka tengdamóður minni og
vinkonu samfylgdina og vinátt-
una, ástina og umhyggjuna.
Minning um yndislega tengda-
foreldra lifir og lýsir um ókomin
ár. Það er mikil gæfa að hafa
kynnst þessu góða fólki og átt
með því samleið um stund. Ástar-
kveðja.
Guðrún Bergmann
Vilhjálmsdóttir.
Emma
Kolbeinsdóttir
✝ Geirrún Mar-sveinsdóttir
fæddist á Suð-
urgötu í Hafnar-
firði 2. ágúst 1938.
Hún lést 5. júlí 2020
á líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi.
Foreldrar henn-
ar voru Marsveinn
Jónsson, f. 25. okt.
1897 í Ranakoti á
Stokkseyri, d. 8. mars 1984, og
Sólveig Sigurbjörg Guðsteins-
dóttir, f. 15. des. 1905 á Kringlu
í Grímsnesi, d. 12. apríl 1988.
Geirrún ólst upp hjá foreldrum
sínum á Álfaskeiði 28 í Hafn-
arfirði ásamt sex systkinum,
sem voru: Haukur, f. 1925, Val-
gerður, f. 1926, Bragi, f. 1929,
Synir Geirrúnar og Gunnars
eru: 1) Gunnar Grétar, f. 8. nóv.
1960, eiginkona Hrafnhildur
Kristjánsdóttir, f. 10. jan. 1967.
Börn þeirra eru Kristín Rún, f.
5. okt. 1997, og Hannes Ísberg,
f. 23. maí. 2003. 2) Baldur Þór, f.
17. sept. 1966, eiginkona Sigrún
Hauksdóttir, f. 12. jan. 1968.
Börn þeirra Guðrún Ósk, f. 27.
des. 1993, og Gunnar Geir, f. 29.
sept. 1998. 3) Rúnar Geir, f. 13.
okt. 1973, barnsmóðir Bryndís
Alexandersdóttir, f. 26. júní
1980. Dóttir þeirra er Kolfinna
Mist, f. 8. ágúst 2000.
Geirrún og Gunnar hófu sinn
búskap á Miklubraut 7 í Reykja-
vík. Þar bjuggu þau fyrstu þrjú
árin en fluttu svo á Kleppsveg
40 árið 1960. Árið 1966 fluttu
þau á Lindarbraut 6, þar sem
þau ólu upp drengina sína þrjá,
en fluttu á Nesbala 46 árið 1986.
Geirrún var húsmóðir, sá um
heimilið og drengina.
Útför Geirrúnar fer fram frá
Fríkirkjunni í Hafnarfirði í dag,
17. júlí 2020, klukkan 13.
Guðrún, f. 1930,
Bára, f. 1931, og
Baldur, f. 1933.
Geirrún var því sjö-
unda í röðinni af
systkinahópnum.
Hinn 26. janúar
1957 kynntist
Geirrún eig-
inmanni sínum,
Gunnari Kristjáni
Gunnarssyni, f. 18.
feb. 1938 í Vest-
mannaeyjum, þegar þau hittust í
sjoppu sem var við Kirkjustræti
í Reykjavík. Á þeim tíma bjó
Geirrún í Barmahlíð í Reykja-
vík.
Hinn 31. janúar 1958 trúlof-
uðu Geirrún og Gunnar sig og
rúmu ári síðar, hinn 26. desem-
ber 1959, giftu þau sig.
Í dag kveð ég eiginkonu mína
Geirrúnu Marsveinsdóttur en
hún notaði nafnið Rúna dags
daglega. Samvera okkar náði 63
árum án áfalla. Ágætis verka-
skipting var á heimilinu, hún sá
um liti, röðun hluta, fékk sér
naglaleyfi til að hengja upp
myndir, stjórnaði fjölskylduhitt-
ingum og var ekki mikið að
biðja um aðstoð. En þegar við
vorum að koma okkur upp íbúð-
um var hún fyrst allra til vinnu
í steypu og ryki.
Í blóma- og jurtarækt var
hún snillingur og vildi sjá sjálf
um klippingar og snyrtingar en
ég fékk að sjá um grasið, það
var nógu einfalt. Hún ræktaði
öll blóm garðs okkar en lét
fljóta með beð í kirkjugörðum
ættingja og gaf vinum og fjöl-
skyldu.
Vinir sona okkar áttu greiðan
aðgang að heimili okkar og ég
finn hvað þeir voru miklir vinir
hennar. Eitt árið þegar einn
sonanna var í námi í Skotlandi
áttu þeir til að koma og fá sér
pylsu, þeim fannst hún vera
snillingur að grilla pylsur og
þeir voru alltaf velkomnir. Það
kom fyrir að þeir fengu lykil að
okkar híbýlum til að komast á
öruggan stað eftir góð kvöld.
Smádýr af öllu tagi voru í
gæslu og umönnun hjá henni.
Að passa fugla í hreiðrum og
láta mig veiða mús á heimilinu í
músahótel til að geta svo sleppt
henni í náttúrunni og tala við
alla hunda sem hún mætti var
alla tíð í hávegum.
Nú er ég skilinn eftir án
nokkurar kunnáttu á hennar
sviðum en það reddast. Við
strákarnir munum halda garði
hennar skammlausum, við kom-
umst ekki á hærra stig en það.
Hún á það inni hjá okkur að
verðlaunagarðurinn verði okkur
feðgum ekki til skammar.
Í huganum hef ég farið yfir
yndislegan tíma sem víð áttum
saman með strákunum þremur
og þakka það, ástarkveðjur.
Gunnar.
Mig langar í fáum orðum að
minnast mömmu og þakka fyrir
alla þá ást og umhyggju sem
hún sýndi mér, minni fjölskyldu
og öllum okkar vinum.
Ef einhverjum var treystandi
þá varst það þú mamma mín.
Það sem henni var sagt eða
treyst fyrir það vissi ég að færi
aldrei lengra.
Þú hefðir kannski mátt
skamma mig einhvern tímann
en þú varst alltaf svo góð. Ef
þér mislíkaði eitthvað sem ég
gerði þá sýndir þú það aldrei.
Krafturinn sem þú hafðir að
geyma var ótrúlegur, hvert
matarboðið á fætur öðru og
þáðir enga aðstoð við, við vor-
um gestirnir alla tíð. Það er
fyrst núna sem við feðgar erum
að átta okkur á allri vinnunni
við að setja upp og viðhalda
verðlaunagarði ykkar á Nes-
balanum, þvílíkt meistaraverk
ásamt fallegu heimili.
Meiri náttúru- og dýrakonu
er erfitt að finna, sama hvaðan
dýrin komu. Þú varst vakin og
sofin yfir öllu lífi sem var þér
efst í huga og klárlega á undan
þinni samtíð hvað varðar gróð-
ur, eitur var ekki notað í garði
Rúnu.
Lífsvilji hennar var með ein-
dæmum og hún lét okkur
halda lengi vel að allt væri í
himnalagi en hún vissi að
hverju stefndi núna síðustu
daga og tók hún því af miklu
æðruleysi. Það var gott að fá
að segja henni að við elskuðum
hana og það var gott að fá að
halda í höndina á henni þegar
hún kvaddi svo falleg og frið-
sæl.
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leiftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(H.I.H.)
Hinsta kveðja.
Þinn sonur,
Baldur Þór.
Í dag kveðjum við Rúnu,
ástkæra tengdamóður mína.
Nú ertu komin í Sumarlandið
og laus við allar þjáningar.
Systkini þín og foreldrar hafa
tekið á móti þér opnum örmum.
Minningarnar eru margar og
góðar enda samveran mikil á
þessum 27 árum sem ég hef
verið svo heppin að fá að til-
heyra fjölskyldunni.
Ég kom inn í fjölskylduna
1993 þegar við Gunnar Grétar
kynntumst. Mér var afskaplega
vel tekið af ykkur Gunnari.
Alltaf voru þið reiðubúin að
rétta hjálparhönd með hvað
sem var. Þegar börnin fæddust
varstu okkur ávallt innan hand-
ar ef okkur vantaði pössun.
Ég sá það fljótt að þú varst
með græna fingur enda ber
garðurinn þess merki. Hann er
mjög fallegur og vel hirtur með
margs konar fallegar plöntur
og blóm. Það skyldi engan
undra að þið fenguð verðlaun
fyrir fallegasta garðinn á Sel-
tjarnarnesi og það í tvígang.
Þú varst iðin við að sá og
rækta sumarblóm á hverju
vori. Frá því að við Gunnar fór-
um að búa færðir þú okkur
sumarblóm og taldir aldrei eft-
ir þér að setja þau niður fyrir
okkur í potta. Enda sagðist þú
eiga allan heimsins tíma, annað
en við útivinnandi fólkið.
Minningar um ánægjulegar
fjölskyldustundir á Nesbalan-
um koma upp í hugann yfir
dýrindis kræsingum sem þú
reiddir fram enda varstu góður
kokkur og bakaðir dýrindis
kökur. Maður kom aldrei að
tómum kofanum hjá þér. Ef
það var ekki nýbökuð kaka þá
áttir þú alltaf einhverjar kræs-
ingar í ísskápnum.
Það má segja að eldhúsið og
garðurinn hafi verið þitt og þar
varst þú á heimavelli.
Þú fórst oft síðla sumars að
tína sveppi sem þú notaðir í
„bestu“ sveppasósuna. Ég fór
nokkrum sinnum með þér til að
læra af þér. Þær stundir voru
mjög ánægjulegar og við
skemmtum okkur vel. Ég er
þér ætíð þakklát fyrir þína leið-
sögn.
Það var mjög notalegt að
koma og heimsækja þig. Við
gátum spjallað saman um allt
milli himins og jarðar. Þegar
þú sagðir mér sögur frá æsku-
stöðvum þínum, Hafnarfirði, sá
maður glampa í augum þínum.
Greinilega áttirðu góðar minn-
ingar þaðan. Hafnarfjörður átti
sinn sess í þínu hjarta.
Elsku tengdamamma takk
fyrir allt. Minningarnar lifa í
hjörtum okkar.
Smávinir fagrir, foldarskart,
Fífill í haga, rauð og blá
brekkusóley, við mættum margt
muna hvort öðru að segja frá.
Faðir og vinur alls, sem er,
annastu þennan græna reit.
Blessaðu, faðir, blómin hér,
blessaðu þau í hverri sveit.
Vesalings sóley, sérðu mig?
Sofðu nú vært og byrgðu þig.
- hægur er dúr á daggarnótt, –
dreymi þig ljósið, sofðu rótt.
(Jónas Hallgrímsson)
Þín tengdadóttir,
Hrafnhildur
Kristjánsdóttir.
Mig langar í fáum orðum að
minnast elskulegrar tengda-
móður minnar og þakka henni
fyrir alla þá ást og tryggð sem
hún sýndi mér og fjölskyldu
minni alla tíð. Á kveðjustund
koma margar fallegar minning-
ar upp í huga mér. Umhyggja,
góðvild og örlæti var aðals-
merki hennar. Fyrir um 35 ár-
um hitti ég Rúnu í fyrsta sinn
og auðvitað var hún úti í garði á
Lindarbraut 6 að klippa tré, en
garðrækt og blóm var eitt af
helstu áhugamálum hennar.
Hún vissi fátt betra á góðum
degi en að vera úti að snyrta og
gera garðinn sinn fallegan enda
fékk hún viðurkenningu fyrir
fallegan garð frá Seltjarnar-
nesbæ. Rúna var sannur dýra-
vinur og ég segi að öll dýrin á
Seltjarnarnesi hafi misst mikið
þegar hún kvaddi. Hver önnur
en Rúna vakti heilu og hálfu
næturnar á fallegum sumar-
nóttum til að vernda hreiður
fullt af ungum í því skyni að
passa upp á að kisurnar í hverf-
inu kæmust ekki í það því það
skyldi ekki gerast í garðinum
hennar Rúnu. Fyrir ekki svo
löngu komst lítil mús inn til
Rúnu og allir sögðu henni að
setja upp músagildru en það
tók hún alls ekki í mál. Músin
skyldi fara lifandi út af hennar
heimili, sem og hún gerði að
lokum. Ekki leið sá vetur að
Rúna setti ekki út epli og fugla-
korn til að passa upp á að litlu
fuglarnir fengu örugglega að
borða í frostinu. Hún elskaði öll
dýr og frá því að ég kynntist
henni hefur hún alltaf átt hund
en mikið hafa þeir hundar verið
heppnir að vera hjá henni því
enginn hugsaði eins vel um
hundana sína og Rúna, öll dýr
voru vinir hennar. Rúna var
mikil blómakona með fallegt
blómahús í garðinum sínum þar
sem hún sáði og ræktaði sum-
arblóm og margt annað. Á
hverju sumri síðan ég byrjaði
að búa hefur hún komið fær-
andi hendi með fullt af fallegum
sumarblómum sem hafa prýtt
garðinn minn. Ekki leið sá af-
mælisdagur hjá mér frá því að
við Rúna kynntumst að hún
stæði ekki á tröppunum hjá
mér færandi mér fallegan blóm-
vönd. Rúna var aldrei að trana
sér fram eða troða á öðrum og
lét ekki mikið fyrir sér fara.
Hún gaf frekar en þáði en hafði
þó skoðanir á mönnum og mál-
efnum. Rúna var yndisleg
tengdamamma og það voru for-
réttindi að hafa hana sem
tengdamömmu. Það verður
mjög tómlegt að hafa þig ekki
lengur hjá okkur, elsku Rúna
mín, en ég ætla að trúa því að
þú sért farin að sjá um blómin í
Sumarlandinu umvafin dýrum
og englum.
Nú þegar komið er að
kveðjustund er þakklæti fyrir
góð kynni mér efst í huga. Þótt
líkaminn væri farinn að bregð-
ast Rúnu síðustu vikurnar hélt
hún andlegri reisn allt fram á
síðasta dag. Ég er þakklát fyrir
að hafa náð að þakka henni fyr-
ir allt það sem hún var mér og
kveðja hana á dánarbeði.
Takk fyrir allt, elsku Rúna
mín, ég kveð þig með söknuði,
minning um góða konu mun
lifa.
Guð blessi minningu þína.
Sigrún Hauksdóttir.
Elsku amma okkar. Takk
fyrir allt sem þú gafst af þér,
hreinskilni þína, jákvæðni og
alla þá þekkingu sem þú gafst
okkur. Þú kenndir okkur að
gefast aldrei upp og horfa
björtum augum á lífið. Þú vildir
alltaf öllum afskaplega vel og
þvílíkur dugnaðarforkur sem þú
varst. Það er svo ótrúlega
margt sem við erum þakklát
fyrir. Þar má nefna hversu lán-
söm við vorum að búa nálægt
þér og afa. Það var stutt að
hlaupa yfir í næstu götu og allt-
af tókstu á móti okkur með
opnum örmum. Ætíð varstu bú-
in að baka köku, með heitt á
könnunni, og við spjölluðum um
lífið og tilveruna. Það var dýr-
mætt að fá að veita hjálparhönd
í fallega garðinum þínum undir
leiðsögn þinni fyrr í sumar. Þú
Geirrún
Marsveinsdóttir