Morgunblaðið - 17.07.2020, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 17. JÚLÍ 2020
✝ Anna Ragn-heiður Ingv-
arsdóttir fæddist í
Reykjavík 28. nóv-
ember 1926. Hún
lést á Landspít-
alanum 12. júlí
2020.
Foreldrar hennar
voru Ingvar Sig-
urðsson, f. 20. júlí
1885, d. 12. janúar
1951, og Marta Ein-
arsdóttir, f. 2. maí 1896, d. 2.
október 1953. Systkini Önnu
Ragnheiðar voru Kristín Ingv-
arsdóttir, f. 21. september 1922,
d. 26. janúar 2018. Einar Ingvars-
son, f. 23. maí 1924, d. 1. október
2009. Ingunn Ingvarsdóttir, f. 5.
febrúar 1929, d. 29. september
2014, Bergljót Ingvarsdóttir, f. 5.
september 1930. Anna Ragnheið-
ur giftist Guðna Hannessyni, f. 4.
apríl 1925, d. 30. desember 2016.
Börn þeirra eru: 1) Ingvar Gunn-
ar, sálfræðingur og skógarbóndi,
f. 6. mars 1951, d. 19. júlí 2014.
Laugavegi 20a í Reykjavík þar
sem foreldrar hennar ráku versl-
anir og saumastofu. Anna lauk
stúdentsprófi við Menntaskólann
í Reykjavík árið 1946 og innrit-
aðist í Háskóla Íslands sama
haust þar sem hún stundaði nám í
heimspeki og ensku. Ári síðar
hélt hún til Englands og nam
ensku og enskar bókmenntir við
Háskólann í Leeds. Hún bjó síðan
ásamt manni sínum í St. Andrews
í Skotlandi þar sem Guðni stund-
aði nám við háskólann. Eftir að
þau hjónin fluttu heim árið 1951
tók Anna Ragnheiður við
versluninni við Laugaveg 20 við
fráfall móður sinnar. Þau hjónin
stofnuðu eigin heildverslun árið
1970, G. Hannesson co., sem sér-
hæfði sig í innflutningi á vörum
fyrir olíufélög. Auk þess fluttu
þau hjónin inn skó frá Ítalíu og
ráku tvær skóbúðir ásamt dóttur
sinni. Aðaláhugamál Önnu Ragn-
heiðar voru lestur góðra bók-
mennta og ferðalög en þau hjónin
ferðuðust vítt og breitt um heim-
inn en best undi hún sér í sumar-
bústaðnum við Álftavatn þar sem
hún dvaldi í æsku ásamt systrum
sínum á sumrin.
Útförin fer fram frá Lang-
holtskirkju í dag, 17. júlí 2020,
klukkan 13.
Fyrri eiginkona
Ingvars var Guðný
Beck, þeirra dóttir
er Anna Ragnheið-
ur, f. 19. júní 1970,
gift Pétri Vigni
Reynissyni og eiga
þau þrjú börn, Ingv-
ar, Lilju og Baldur.
Seinni eiginkona
Ingvars er Bryndís
S. Guðmundsdóttir,
f. 24. janúar 1955,
dóttir þeirra er Védís Sigríður, f.
1. desember 1998. 2) Rósa Marta,
íslenskufræðingur og framhalds-
skólakennari, f. 1. desember
1955. Fyrri sambýlismaður henn-
ar er Vignir Bergmann og eiga
þau soninn Magnús Kára, f. 11.
maí 1975, eiginkona hans er
Drífa Magnúsdóttir og eiga þau
þrjár dætur, Rósu, Birnu og Vig-
dísi. Seinni sambýlismaður Rósu
er Jón Þór Guðmundsson og eiga
þau soninn Arnar Guðna, f. 3. maí
1989.
Anna Ragnheiður ólst upp á
Í dag kveðjum við magnaða og
frábæra konu sem ég var svo hepp-
in að fá inn í líf mitt fyrir næstum
20 árum. Þakklæti er mér efst í
huga þegar ég hugsa til Önnu,
þakklát fyrir matarboðin, ferða-
lögin, kaffispjallstundirnar og
heimsóknirnar og lífsgleðina henn-
ar. Það var alltaf mikið hlegið þar
sem Anna kom og hún hafði þau
áhrif á alla, unga sem aldna. Það
var ekkert málefni sem ekki var
hægt að ræða við Önnu, hún virtist
hafa áhuga og skoðanir á öllu.
Anna var stórkostleg fyrirmynd
sem ég veit að mun lifa í hjörtum
dætra okkar sem ég vona svo inni-
lega að muni læra að njóta lífsins
eins og langamma þeirra gerði,
hún lagði metnað sinn í allt sem
hún tók sér fyrir hendur, lét verkin
tala, var óhrædd að vaða í hvaða
verkefni sem var. Oftar en ekki var
hún mætt á undan öllum öðrum að
mála, hreinsa niðurföll, klippa trén
eða hvað annað sem hún sá að
þurfti að gera. Kraftmikil, kát og
hress, alltaf til í partí og ferðalög og
kunni að njóta lífsins alla leið, það
var Anna í Álfheimum.
Takk fyrir allt elsku Anna,
minning þín lifir!
Drífa Magnúsdóttir.
Þegar ég kynntist Önnu tengda-
móður minni upp úr 1980 fann ég
strax hve umhugað henni var um
sitt fólk. Hún opnaði heimili sitt í
Álfheimum fordómalaust fyrir
þeim sem hennar fólk valdi og
gerði þeim gott. Þangað höfum við
öll alltaf verið velkomin.
Fjölskylduboðin, kaffiboðin, kaffi-
innlitin hafa verið óteljandi í gegn-
um árin. Alltaf velkomin og ekki í
eitt einasta skipti hef ég fundið fyr-
ir því að konan í húsinu sé ekki í
stuði til að fá gesti. Börnin, barna-
börnin, langömmubörnin og
tengdabörnin – öll höfum við sótt í
að koma í Álfheima. Alltaf var
Anna tilbúin með alls konar góð-
gæti allt eftir því hver var að koma
í heimsókn, snúðar fyrir suma,
kaffi fyrir aðra, vöfflur, pönnu-
kökur, klattar, dýrindis matur og
drykkur. Hvernig hafði þessi smá-
gerða fínlega kona kraft í þetta
allt? Ofan á allt var hún hrókur alls
fagnaðar á mannamótum og gat
vakað langt fram á nótt og lét ekk-
ert undan síga þrátt fyrir að vera
komin á tíræðisaldur. Henni fannst
ómögulegt ef menn vildu fara að
sofa í miðju kafi. Samt ekkert
stjórnleysi – alltaf við stjórn –
dugnaðarforkur – stór persóna.
Hún fylgdist alla tíð vel með þjóð-
málum, hafði ákveðnar skoðanir og
skarpa sýn. Vissi sínu viti um
mannlegt eðli, var næm og skarp-
greind. Alltaf var bók nálægt henni
– alveg fram á síðasta dag. Hún
fylgdist með Kiljunni og las flestar
nýjar bækur, hafði skoðanir og var
besti vinur bókasafnsins í Sól-
heimum. Bókmenntagagnrýni
hennar var treystandi. Það sem
henni fannst ekki gott var heldur
ekki gott.
Anna var mikill ferðalangur.
Hún fór til mennta í Englandi eftir
stúdentspróf þegar hún var ung og
ólofuð. Með Guðna manni sínum
flutti hún til Skotlands og dvaldi
þar á meðan hann menntaði sig.
Síðar ferðuðust þau saman m.a.
vegna verslunarreksturs þeirra en
einnig í leit að ævintýrum og þekk-
ingu á heiminum. Þau ferðuðust
líka mikið innanlands. Hún mundi
öll þessi ferðalög og sagði oft frá
þeim af mikilli þekkingu og mundi
allt. Hún hélt áfram að ferðast eftir
að Guðni hafði ekki heilsu til. Þær
Rósa dóttir hennar hafa ferðast
mikið saman hin síðustu ár og það
hefur verið unun á að horfa hvernig
þær verða eitt á ferðalögum og svo
innilega sammála um hvernig skuli
njóta lífsins. Sumarið 2019 kom
Anna með okkur fjölskyldunni á
Austfirði og keyrði um leið allan
hringinn með Rósu. Ég var svo
heppin að fá að fara með þeim
mæðgum síðustu ferð Önnu til út-
landa til Verona á Ítalíu í október
2019. Hún var 93 ára og lét hvorki
aldur né krankleika í beinum koma
í veg fyrir að hún nyti ferðarinnar.
Hún var allan tímann jákvæð og
áköf í að njóta. Hún gekk og gekk,
fleiri kílómetra á dag og var hrókur
alls fagnaðar þegar sest var niður
og pantað öl eða hvítvín og góður
matur jafnvel seint að kvöldi.
Það er sannarlega skarð fyrir
skildi fyrir okkur sem eftir erum að
Anna sé farin – líklega yfir á annað
tilverustig og því trúi ég að hún
hitti þar sitt fólk og verði umvafin
ástu og blessun. Takk, elsku Anna,
fyrir allt það dýrmæta sem þú hef-
ur gefið. Minning þín lifir.
Bryndís S. Guðmundsdóttir.
Það er erfitt að skrifa um ömmu
því minningaranar eru óendanleg-
ar.
Það var engin eins og hún, síkát,
hlý og hafði svo mikla útgeislun.
Þær voru ófáar stundirnar sem
ég dvaldi hjá ömmu og afa þegar
ég var barn. Ég naut þess að vera
hjá þeim í Álfheimum og gisti þar
oft um helgar og tók jafnvel köttinn
minn með mér, sem ömmu fannst
sjálfsagt. Það var nefnilega þannig
með ömmu að hún tók þátt í hvaða
vitleysu sem manni datt í hug og
studdi mann heilshugar. Ég var
uppátækjasamt barn og frekar
orkumikil er mér sagt en hún hló
bara með mér og leyfði mér ým-
islegt. Man eftir að hún leyfði mér
að farða sig fyrir bíóferð þar sem
hún fór með okkur Magga að sjá
Súperman. Hún var með þykkt lag
af augnskugga og kinnalit í bíóinu,
mér þótti hún svo fín en hún fékk
fyrirmæli frá okkur Magga um að
hlæja ekki í bíó því hún hló svo hátt
en auðvitað hlustaði hún ekkert á
það. Einnig mátti hún ekki hnerra
því enginn hnerraði eins og hún,
það heyrðist ekki „ahh-tjú“ eins og
hjá flestum heldur „ahh-timmý“.
Maður fann það virkilega hvað
hún naut þess að vera með okkur.
Amma gat nú verið pínu utan við
sig, alltaf var hún að leita að gler-
augunum sínum og einu sinni gerð-
um við dauðaleit að seðlaveskinu
hennar sem reyndist vera inni í ís-
skáp að lokum. Svo man ég að hún
kom til mín upp á spítala þegar
hálskirtlarnir voru teknir og hún,
skókaupmaðurinn sjálfur, var í
sitthvorum skónum! Þessu höfum
við oft helgið að síðan.
Ömmu þótti gaman að bjóða
fólki heim og halda veislur, hún sá
um marga stóra áfanga í mínu lífi,
skírnarveislu, fermingarveislu,
stúdentsveislu og útskriftarveislu
úr háskólanum enda vildi ég ekki
hafa það öðruvísi.
Eftir að ég varð fullorðin höfum
við amma átt sérstakt samband,
mér þótti svo gott að koma til
hennar í spjall og notalegheit. Hún
var alltaf með opin faðminn og
hugsaði vel um sitt fólk. Við
skemmtum okkur svo vel saman,
fórum saman í helgarferðir til út-
landa í seinni tíð og skemmtum
okkur stórkostlega, öll hláturs-
köstin sem við höfum fengið vegna
einhverrar vitleysu eru ógleyman-
leg. Hún var ekki bara amma mín
heldur ein af bestu vinkonum mín-
um.
Amma var mikil félagsvera og
átti mikið af vinkonum sem hittust
oft. Einnig ferðuðust hún, afi og
Rósa um allan heim og í fyrra fór
hún í sína síðustu utanlandsferð, til
Ítalíu. Það var alltaf gleði og fjör í
kringum ömmu, algjör stuðpinni
og hún virkilega naut lífsins.
Það sem háði henni mest síðustu
árin var heyrnin og henni fannst
hún ekki geta tekið eins mikinn
þátt í umræðum og áður. Þetta vor
og sumar var henni erfitt og einnig
fyrir okkur sem elskum hana. Hún
var tilbúin að kveðja okkur og
halda ferðinni áfram. Ég trúi að
pabbi og afi taki vel á móti henni og
fái að njóta hlýs faðms hennar.
Guð hvað ég á eftir að sakna þín
elsku amma, góðu lyktarinnar af
þér, faðmsins þíns og allra gæða-
stundanna í Álfheimum og á Álfta-
vatni. En hvað ég er heppin og
þakklát fyrir að hafa fengið að hafa
þig í 50 ár og svo stolt yfir að hafa
fengið að bera nafn þitt.
Anna Ragnheiður
Ingvarsdóttir yngri.
Anna Ragnheiður
Ingvarsdóttir
✝ HallgerðurGunnarsdóttir
fæddist á Þórshöfn
24. maí 1929. Hún
lést á Öldr-
unarheimilinu Hlíð
11. júlí 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Gunnar
Jónsson, f. 24. sept-
ember 1879, d. 25.
febrúar 1940, og
Steinunn Sigurðar-
dóttir, f. 25. mars 1908, d. 1995.
Systkini hennar eru Hrefna, f.
21. ágúst 1931, d. 30. janúar
2001; Guðrún Sigþrúður, f. 16.
maí 1933, d. 4. febrúar 2020;
Sigríður Kristín, f. 4. maí 1939;
Guðný María, f. 23. mars 1944,
d. 26. júní 2011.
Eiginmaður hennar var
Hannes Arnar Guðmundsson, f.
börn þeirra eru Hulda Björg,
Gunnar Berg og Arnar Berg. c)
Björg Jónína, maður hennar er
Viðar Geir Sigþórsson, börn
þeirra eru Gunnar Egill og Una
Björk. d) Stella, maður hennar
er Þór Vilhjálmsson, börn
þeirra eru Ægir Daði, Helga
Hrund og Villa Ragna. 3) Krist-
ín, f. 29. september 1953, börn
hennar og Gunnars Krist-
inssonar, fyrrverandi eigin-
manns, eru a) Kristinn Arnar,
maki Harpa Kristjánsdóttir,
dóttir hans er Rebekka Rut. b)
Jónína Fjóla, dóttir hennar er
Kristín Emilía. c) Brynja Stein-
unn, maður hennar er Valdimar
Baldvinsson, börn þeirra eru
Eva Laufey, Gunnar Bjarki og
Baldvin Kristinn. 4) Sigurður, f.
25. september 1968, kvæntur
Guðbjörgu Henningsdóttur,
börn þeirra eru a) Brynjar Arn-
ar. b) Guðrún Dagný. c) Ívar
Bjarki. d) Gerður Björk. e) Guð-
björg Inga.
Útför Hallgerðar fer fram
frá Glerárkirkju í dag, 17. júlí
2020, klukkan 10.30.
22. júlí 1930, d. 21
október 2019. Börn
þeirra eru: 1) Guð-
mundur Jón, f. 10.
apríl 1949, kvænt-
ur Mörtu Páls-
dóttur. Dætur
þeirra eru a) Elísa-
bet, hennar maður
er Guðni Sigur-
bjarnason og eiga
þau Aron Bjarka,
Kjartan og Sunn-
evu. b) Gerður, synir hennar
eru Anton Josiah og Nataniel
Leo. 2) Gunnar, f. 13. október
1951, kvæntur Rögnu Gunn-
ardóttur. Börn þeirra eru a)
Hallgerður, maður hennar er
Jón Ragnar Jónsson, börn
hennar eru Valgerður og Ragn-
ar. b) Hannes Arnar, kona hans
er Dóra Sif Sigtryggsdóttir,
Þú varst okkur amma svo undur góð
og eftirlést okkur dýran sjóð,
með bænum og blessun þinni.
Í barnsins hjarta var sæði sáð,
er síðan blómgast af Drottins náð,
sá ávöxtur geymist inni.
Við allt viljum þakka amma mín,
indælu og blíðu faðmlög þín,
þú vafðir oss vina armi.
Hjá vanga þínum var frið að fá
þá féllu tárin af votri brá,
við brostum hjá þínum barmi.
Við kveðjum þig elsku amma mín,
í upphæðum blessuð sólin skín,
þar englar þér vaka yfir.
Með kærleika ert þú kvödd í dag,
því komið er undir sólarlag,
en minninga ljós þitt lifir.
Leiddu svo ömmu góði guð
í gleðinnar sælu lífsfögnuð,
við minningu munum geyma.
Sofðu svo amma sætt og rótt,
við segjum af hjarta góða nótt.
Það harma þig allir heima.
(Halldór Jónsson frá Gili)
Elsku amma Hallgerður. Ég
lít yfir liðinn tíma og efst í huga
mér er þakklæti fyrir þau for-
réttindi að hafa unnið á Hlíð,
sem var heimili þitt síðastliðin
ár. Það verða ekki allir þess að-
njótandi að hitta ömmu sína á
hverjum degi, geta gefið henni
knús og spjallað um daginn og
veginn. Þú spurðir frétta af fólk-
inu þínu í Grímsey og hvernig
hefði gengið á sjónum hjá pabba
og hvernig hefði fiskast þann
daginn. Þú hafðir alla þína tíð
mikinn áhuga á veðrinu og
fylgdist með veðurfari alveg
fram á síðustu stundu, hefðir
örugglega orðið mjög góður
veðurfræðingur. Ég minnist
margra góðra stunda í Grímsey
sem krakki, alltaf var ljúft að
fara í Efri-Sandvík til ömmu
Hallgerðar í mat og leik. Mér er
þó minnisstæðast að fá að leika
inni í „sparistofunni“ og svo
gerði amma bestu pönnukökur
og grjónagraut í heimi og þótt
víðar væri leitað. Þegar ég
hugsa um stund þar sem ég man
þig sem ömmu Hallgerði, þá var
það heima í Grímsey í hvítum
bol og svörtum Nokia-stígvélum
að hengja út á snúrur því þú
lagðir mikinn metnað í að þvott-
urinn þinn væri hreinn og vel
brotinn saman. Sá lærdómur
sem amma Hallgerður gaf mér
út í lífið er sennilega tvennt; að
hafa heimilisþvottinn á hreinu
og leggja mig fram í skóla og
mennta mig.
Takk elsku amma mín fyrir
ljúfar og góðar stundir saman.
Þín
Björg Jónína.
Mig langar í fáum orðum að
minnast elsku ömmu minnar og
nöfnu Hallgerðar Gunnarsdótt-
ur, sem lést hinn 11. júlí síðast-
liðinn, og afa míns Hannesar
Arnars Guðmundssonar, sem
lést 21. október síðastliðinn.
Amma fæddist á Þórshöfn á
Langanesi og ólst þar upp fram
á fullorðinsár. Amma var aðeins
ellefu ára gömul þegar faðir
hennar lést. Hún talaði ekki
mikið um æsku sína en þó má
geta sér þess til að lífsafkoma
þeirra sem eftir lifðu hafi verið
strit. Amma réð sig í kaupa-
mennsku í Eyjafirði átján ára og
kynntist þar afa eiginmanni sín-
um. Þau bjuggu á Akureyri í
áratug en árið 1959 fluttust þau
til Grímseyjar og bjuggu þar í
um fimmtíu ár. Í fyrstu bjuggu
þau í gamla Kastalanum sem
kallaður var, síðar í Gamla-Sjá-
landi og að síðustu í Efri-Sand-
vík sem þau byggðu árið 1975. Í
æsku var ég þess aðnjótandi að
hafa greiðan aðgang að heimili
þeirra afa og ömmu sem var al-
laf opið okkur börnunum og ég
naut ávallt mikillar hlýju og
elsku þar. Eldhúsið í Efri-Sand-
vík var stundum eins og umferð-
armiðstöð, þar komu margir og
fengu sér kaffi og með því. Ef
við litum ekki inn var jafnan
kallað út um gluggann og boðið í
kræsingar. Það var skýr verka-
skipting á heimili þeirra; afi
sinnti útgerðinni og amma sá
um heimilishaldið. Amma var
listakokkur og allt sem hún eld-
aði var gott, ekki var síðra bakk-
elsið hennar sem oft var fljótt að
fara því margir komu við og
enginn stóðst kleinulyktina sem
lagði niður á götu. Afi og amma
sátu löngum stundum við eld-
húsgluggann og fylgdust með
bátsferðum um höfnina, og þá
ekki síst strákanna sinna. Vel
var fylgst með veðri upp á sjó-
sókn og var rás 1 það eina sem
heyrðist á þeirra heimili. Afi var
forfallinn boltaáhugamaður og
las mikið, bæði bækur og dag-
blöð, alla tíð. Þau voru bæði afar
nægjusöm á veraldlega hluti en
sóttust frekar eftir félagsskap
fjölskyldu sinnar og nutu þess
að fá gesti í spjall eins og áður
segir. Síðustu árin bjuggu þau á
Akureyri og undir það síðasta á
Dvalarheimilinu Hlíð, þar sem
þeim leið mjög vel. Ég mun
ávallt minnast þeirra beggja
með hlýju fyrir þá umhyggju,
hvatningu og ástúð sem þau
sýndu mér.
Hallgerður Gunnarsdóttir
yngri.
Amma Gerða var ein af mín-
um uppáhaldsmanneskjum í líf-
inu. Það var alltaf svo gott að
koma til hennar, besta sem ég
vissi var að stinga mér inn hjá
henni og sníkja eina samloku í
forláta örbylgjuofninum þeirra,
gikkurinn ég var í himnaríki.
Amma eyddi ófáum stundunum í
eldhúsinu, hún gerði besta
hafragraut, mjólkurgraut og
kjötkássu sem ég hef smakkað.
Matarást mín á henni var mikil.
Það er margs að minnast þegar
maður hugsar til baka; amma í
vaskahúsinu að leggja þvott í
bleyti, mér fannst það mjög
spennandi allt saman, enda er
ég mjög smámunasöm á þvott-
inn minn og hef oft heyrt að ég
sé alveg eins og amma Gerða í
þeim málum, ekki leiðum að líkj-
ast. Þorláksmessa var alltaf svo
skemmtileg því þá var skötu- og
saltfiskveisla í Efri-Sandvík og á
eftir var allt gert fínt og við
systur skreyttum fyrir ömmu.
Uppáhaldsjólaskrautið mitt var
Jesúbarnið í Betlehem og jóla-
sveinn sem við settum alltaf upp
á sjónvarpið hjá þeim. Á
aðfangadagskvöld kom svo
amma í kvöldkaffi til okkar og
við fórum saman yfir jólagjaf-
irnar og hún var alltaf jafn
áhugasöm yfir gjöfunum. Amma
Gerða var kannski ekki mjög
áberandi manneskja í þessu litla
samfélagi sem þau bjuggu í en
ég veit ekki um eina manneskju
sem líkaði ekki vel við hana.
Hún stappaði í mig stálinu þeg-
ar ég þurfti þess, gaf mér góð
ráð sem ég hef haft að leiðarljósi
alla mína tíð. Vonandi var vel
tekið á móti þér í Sumarlandinu,
ég hef ekki nokkra trú á öðru en
að afi bíði þín þar. Elsku amma
mín Gerða, takk fyrir að vera
þú.
Þín
Stella.
Hallgerður
Gunnarsdóttir
Kæru ættingjar og vinir. Þökkum auðsýnda
samúð og hlýhug við andlát og útför föður
okkar, tengdaföður, afa, langafa og
langalangafa,
JÓNS KARLS ÚLFARSSONAR
útvegsbónda frá Eyri
í Fáskrúðsfirði.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Fossahlíðar á Seyðisfirði fyrir
einstaka umönnun og hlýju.
Fjölskyldan