Morgunblaðið - 23.09.2020, Side 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 23. SEPTEMBER 2020
✝ Dr. GunnarMýrdal Ein-
arsson, sérfræð-
ingur í brjósthols-
skurðlækningum
og yfirlæknir við
hjarta- og lungna-
deild LSH, var
fæddur á Akranesi
11. apríl 1964.
Gunnar lést í faðmi
fjölskyldunnar á
heimili sínu 10.
september 2020 eftir harða bar-
áttu við krabbamein.
Foreldrar hans voru Einar S.
Mýrdal Jónsson, f. 1928, d. 2018,
skipasmíðameistari á Akranesi,
og Hulda Haraldsdóttir, f. 1929,
fv. starfsmaður hjá Pósti og
síma á Akranesi. Systur Gunn-
ars eru: a) Rósa Mýrdal, f. 1955,
verkefnastjóri hjá Heilbrigð-
isstofnun Vesturlands á Akra-
nesi, maki Guðmundur Ottesen
Valdimarsson vélvirki. Þau eiga
2 syni; Einar Mýrdal og Valdi-
mar Þór. b) Rikka Mýrdal, f.
1957, svæfingahjúkrunarfræð-
ingur á Landspítala Fossvogi,
maki Kristinn Ellert Guðjónsson
rafvirki. Þau eiga tvær dætur;
Guðrúnu Huld og Írisi Mýrdal.
skurðlækningum 1998 og
brjóstholsskurðlækningum frá
Uppsalaháskóla árið 2001.
Gunnar varði doktorsritgerð
sína „Lung Cancer Epidem-
iological and Clinical studies
with Special References to
Surgical Treatment“ við Upp-
salaháskóla árið 2003. Hann
lauk MBA-námi í stjórnun við
HR árið 2016.
Gunnar fór til sérnáms í Sví-
þjóð árið 1996 þar sem hann
starfaði við Centrallasarettet
Västerås fyrstu tvö árin og síð-
an við hjarta- og lungnaskurð-
deild Uppsala Akademiska
Sjukhus. Var yfirlæknir á
hjarta- og lungnaskurðdeild
Uppsala Akademiska Sjukhus
árin 2006-2008. Gunnar fluttist
heim til Íslands árið 2008 og
starfaði sem sérfræðingur við
brjóstholsskurðlækningadeild
LSH frá þeim tíma og var yf-
irlæknir við deildina frá 2016.
Gunnar sat í stjórn Læknafélags
Íslands 2018-2020 sem aðild-
arfulltrúi Félags sjúkra-
húslækna. Eftir Gunnar liggja
margar fræðigreinar og rann-
sóknaskýrslur sem verða ekki
taldar upp hér.
Útför Gunnars fer fram í dag,
23. sept. 2020, kl. 15 frá Hall-
grímskirkju. Streymt verður frá
athöfninni á slóðinni: https://
vimeo.com/event/305327/.
Virkan hlekk á útför má nálgast
á https://www.mbl.is/andlat/.
Eiginkona Gunn-
ars er Ingibjörg
Kristjánsdóttir, f.
1979, lyflæknir og
sérfr. í hjartalyf-
lækningum. For-
eldrar hennar eru
Geirlaug Þorvalds-
dóttir hóteleigandi,
f. 1939, og Ernir
Kristján Snorrason
læknir, f. 1944, d.
2012.
Gunnar og Ingibjörg eiga
saman Geirlaugu Maríu Mýrdal,
f. 2015, og ófædda dóttur. Börn
Gunnars eru Hulda Mýrdal, f.
1989, nemi við HÍ, maki Þórunn
María Kærnested, ritari á LSH,
Dagmar Mýrdal, f. 1990, mark-
aðsfræðingur, maki Bryndís
María Theódórsdóttir læknir,
dóttir þeirra er Kara Lív Mýr-
dal, f. 2020, Erna Mýrdal, f.
1997, nemi við HÍ, maki Anton
Ingi Sigurðarson nemi, Valdís
Jóna Mýrdal, f. 2001, nemi,
Gunnar Breki Mýrdal, f. 2003,
nemi, Rafn Alexander Mýrdal, f.
2010.
Gunnar lauk prófi frá Lækna-
deild HÍ vorið 1991. Hann lauk
sérfræðinámi í almennum
Elsku besti pabbinn okkar.
Fyrir ári fórum við í hjólatúra. Við
elduðum saman. Við fórum í bíl-
túra. Við fengum okkur kaffibolla
saman. Við fórum í bröns saman.
Við töluðum um lífið. Við horfðum
á fótbolta saman allar helgar. Við
gerðum allt saman.
Okkur fannst ekkert yndis-
legra en að vera öll saman, fá okk-
ur ís (auðvitað) og kjafta um lífið.
Við gátum hlegið endalaust öll
saman en fyrst og fremst bara
verið saman öllum stundum og
notið þess.
Og við gátum líka grátið hjá
þér þegar lífið var leiðinlegt. Þú
hlustaðir á okkur, þú dæmdir ekki
og þú hjálpaðir okkur alltaf að
finna lausn. Ekkert var of flókið til
að leysa það í rólegheitunum.
Hvert og eitt okkar átti sitt
dýrmæta samband við þig.
Núna ertu farinn. Það er svo
óraunverulegt og það er martröð.
Við áttum eftir að gera svo mikið
saman.
Hvernig einn sjúkdómur getur
farið svona með pabba okkar á
svona stuttum tíma er óskiljan-
legt.
Takk pabbi okkar fyrir allt.
Takk fyrir hláturinn. Takk fyrir
að vera hetjan okkar. En fyrst og
fremst takk fyrir að vera vinur
okkar.
Þú verður alltaf með okkur í
hjartanu okkar. Þú veist hvað við
elskum þig mikið, aldrei gleyma
því.
Hulda, Dagmar, Erna,
Valdís, Gunnar Breki og
Rafn Alexander.
Ég heimsótti Gunnar í vor og
var þá nokkur tími liðinn frá því
að ég sá hann síðast. Þegar ég
gekk inn í herbergið stóð hann
upp til þess að taka á móti mér.
Hann brosti blítt til mín og sagði
hughreystandi „þetta lítur verr út
en það er“ á meðan tárin trilluðu
óstöðvandi niður vangann á mér.
Hann breiddi út faðminn og þegar
hann sá að ég hikaði sagði hann
„mér er alveg sama“ og tók utan
um mig.
Gunnar kom inn í líf mitt á tí-
unda aldursári. Mér er minnis-
stæður morgunn í Uppsölum þeg-
ar mamma sagði mér að Gunnar
hafði fengið að gista í rúminu
mínu eftir næturvakt. Þrátt fyrir
að eiga mitt eigið rúm gisti ég allt-
af í hjónarúminu með mömmu. Ég
hef eflaust sett upp einhvern svip
því mamma fór strax að útskýra
að hann hefði verið svo þreyttur
eftir vaktina að hann hefði ekki
komist heim til sín. Ég horfði
skeptísk á mömmu mína og hugs-
aði með mér að blokkin okkar
væri ekki í leiðinni frá spítalanum
heim til Gunnars.
Eitt leiddi af öðru og fljótlega
flutti Gunnar inn í litlu íbúðina
okkar mömmu. Mér leist ágæt-
lega á hann sem stjúpa; hann
kunni að laga sprungið hjóladekk,
allir dagar voru nammidagar og
hann var mikill húmoristi sem
fékk okkur mæðgur til að hlæja á
hverjum degi. Ég skildi samt ekki
af hverju hann þurfti endilega að
gista, gat hann ekki bara verið
með okkur á daginn og farið heim
til sín á kvöldin? Ég sem dekrað
einkabarn móður minnar var ekki
alls kostar sátt við að þurfa að
byrja að sofa í mínu eigin rúmi og
tjáði honum hversu ósátt ég væri
við að þurfa að víkja. Það er mér
óskiljanlegt hvað hann var um-
burðarlyndur og þolinmóður en
fyrst um sinn gistum við þrjú í
hjónarúminu.
Nokkrum árum síðar lá ég and-
vaka í herberginu mínu. Við
Gunnar vorum ein heima þar sem
mamma var á næturvakt. Fyrr
um kvöldið hafði ég horft á mína
fyrstu hryllingsmynd og farið
með vinahópnum í andaglas. Ég lá
í myrkrinu snöktandi þegar
Gunnar gægist inn um dyrnar og
spyr mig hvað sé að. Hann settist
á rúmstokkinn og þerraði tár mín.
Ég sagði honum frá uppátækjum
kvöldsins og að ég væri hrædd um
að draugurinn úr andaglasinu
myndi ásækja mig. Gunnar átti
erfitt með að fela brosið en sagði
ákveðinn að þetta væri nú meiri
vitleysan, umrædd hryllingsmynd
væri ekki sannsöguleg og að and-
ar sóuðu ekki tíma sínum í að
svara spurningum um ástamál
unglinga. Ég var ekki sannfærð
og bauð hann mér að gista hjá sér
í holunni hennar mömmu. Ég þáði
það og sofnaði áður en höfuðið
snerti koddann. Ég fór aldrei aft-
ur í andaglas og forðast hryllings-
myndir enn þann dag í dag.
Þegar ég hugsa um Gunnar
reikar hugur minn á vit glaðra og
áhyggjulausra tíma í falukorv-
rauða húsinu okkar á Sjutomtevä-
gen. Ilmurinn af sírenurunnanum
umlykur húsið og Gunnar er að
grilla lax með mangó chutney og
salthnetum, hann var afbragðs
kokkur. Við erum öll að setjast við
matarborðið þegar hann skýtur
einhverju á mig í stríðni. Ég rang-
hvolfi augunum og svara honum
hneyksluð en í raun finnst mér
enginn fyndnari.
Þín á ská
þú átt ávallt vinstri litlutá.
Edda Laufey Laxdal.
Það var haustið 1983 og við
bæði í Fjölbrautaskólanum á
Skaganum. Þú að klára og ég að
byrja. Þú í grænu hermannaúlp-
unni og frekar feiminn strákur.
Þessa önn okkar saman þá komst
ég fljótt að því að þú varst afar
klár og þurftir lítið að hafa fyrir
náminu. Mættir í tíma, glósaðir
lítið, korter með langar ritgerðir
og allt nám lá vel fyrir þér.
Við vorum ungt par, þú fluttir
til mín á Furugrundina og við
eignuðumst Stubb. Elsku svarta
sæta loðna fjórfætlinginn okkar.
Man alla rúntana, verslunar-
mannahelgar í Húsafell og Elli og
Stebbi voru þínir bestu vinir. Fullt
af partíum með vinum og farið á
sveitaböll og í Hótelið. Og svo
voru margar stundir á Brekku-
brautinni, oft í eldhúsinu, Einar
pabbi þinn að elda eða horfðum á
mynd uppi í sjónvarpsherbergi.
Þetta eru góðar minningar.
Þú veltir fyrir þér námi, lyfja-
fræði varð fyrir valinu fyrst en svo
ári seinni kýldir þú á læknisfræð-
ina. Ég vissi alltaf að þú yrðir góð-
ir læknir. Herbergi 211 á Gamla
garði, herbergið lengst inn í enda.
Símaklefinn niðri og oft áttum við
löng símtöl. Síðan Hávallagata 3
og svo Eggertsgatan, það var
fyrsta heimilið okkar saman.
Hulda okkar fæddist og þú ljóm-
aðir af stolti og svo kom elsku
Dagmar okkar ári seinna. Við vor-
um orðin par með tvö börn, fjöl-
skylda. Daginn sem þú útskrifað-
ist sem læknir man ég vel, þú
ljómaðir. Feimni Skaga-
strákurinn sem hafði málað skip á
sumrin, hafði tekist sinn draumur,
að verða læknir. Mamma þín og
pabbi og mamma og pabbi, allir
svo glaðir.
Það er margt góðs að minnast
frá gömlu árunum. Stundanna á
Skaganum þegar þið Frissi tókuð
kandídatsárið ykkar þar. Sumarið
1991, sólarsumarið mikla.
Minningarnar eru margar þeg-
ar ég kveð þig með þessum orð-
um. Sumar ljóslifandi, aðrar
snjáðar.
Í Reykjavíkinni bjuggum við
fjölskyldan en þar skildi leiðir og
þú fórst til útlanda í nám. Það var
tóm og tíma tók að ná áttum.
Sumt mun ég aldrei skilja.
Sorgin og söknuðurinn er
barnanna þinna núna þegar þú
kveður, mömmu þinnar, konu og
systra. Elsku börnin þín hafa
misst mikið. Huldu og Dagmar
okkar mun ég ávallt vera þér
þakklátur fyrir og ég mun segja
Köru Lív og okkar barnabörnum
frá afa Gunnari sem var frábær
læknir.
Hildigunnur.
Elsku Gunnar. Takk fyrir allar
samverustundirnar í gegn um tíð-
ina. Það er af svo mörgu að taka
og erfitt að velja úr á stundu sem
þessari en hér er kveðja frá mér
til þín.
Tár niður kinnar streymir
veröldin ósanngjörn er
við sorg og þegar á reynir
sáran verk í hjarta ber.
Minningar um mig streyma
glaðvær, hnyttinn, klár og góður
mun ávallt þær geyma
og hugsa um þig minn annan bróður
Elsku Gunnar minn þetta er sárt að
rita
betri frænda er erfitt að hugsa sér
gott er samt að vita.
hversu líkir krakkarnir eru þér.
Vonandi muntu friðinn finna
elsku besti frændi minn
ég mun ávallt þig kynna
sem bróður/frænda um sinn.
Upp til þín ég ávallt hef litið
frá því smákrakki ég var
Ghostbusters-leyndarmál þið vitið
átta ára Gutta þú passaðir þar.
Tel mig vita að þú volæði vilt ei
leyfi mér samt að grenja um stund
ef stundin lengist ég segi nei.
en huggun í harmi er að nú þú ferð á afa
fund
Takk fyrir allt minn kæri vinur
síðasta kveðja frá mér til þín
allt er erfitt er veröldin hrynur
fyrir rest styttir upp og sólin skín
Þinn frændi,
Einar Mýrdal.
Andartakið hér og nú er það
eina sem við eigum og á ör-
skammri stundu er það horfið út í
eilífðina. Nú skilja leiðir en minn-
ingin lifir. Það er með sorg og
söknuði í hjarta sem við kveðjum
okkar kæra vin og samstarfs-
félaga, Gunnar Mýrdal. Um leið
og hjarta okkar er sorgmætt er
það einnig fullt af þakklæti, þakk-
læti fyrir að hafa kynnst þessum
mæta manni þegar leiðir okkar
lágu saman á hjarta- og lungna-
skurðdeild Landspítala þar sem
við störfuðum saman í meira en
áratug. Gunnar var frábær sam-
starfsfélagi og mikill fagmaður
ásamt því að vera úrræðagóður,
traustur og ekki síst skemmtileg-
ur með sinn kolsvarta húmor.
Hann var þessi sem kom alltaf
með bakkelsi á helgarvaktina og
mætti gjarnan í ósamstæðum lit-
ríkum sokkum sem lífguðu upp á
vinnudaginn. Gunnar var mann-
vinur og nálgaðist alla, hvort sem
það voru vinnufélagar eða sjúk-
lingar, sem jafningja og af virð-
ingu sem gerði vinnustaðinn svo
miklu betri fyrir alla sem þar
unnu. Gunnar var mikill pabbi og
var stoltur af öllum börnunum
sínum, þau voru hans ríkidæmi.
Það var augljóst að Gunnar var
hamingjusamur með Ingibjörgu
sinni og hlakkaði til framtíðar
þeirra saman. Missir þeirra er
mikill.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Við sendum fjölskyldu Gunn-
ars, eiginkonu og börnum okkar
dýpstu samúðarkveðjur. Minn-
ingin um góðan samstarfsfélaga
og vin lifir.
Þínir vinir,
Lilja, Kolbrún og Ásta Júlía.
Gunnar Mýrdal hjartaskurð-
læknir er látinn eftir erfið veik-
indi, langt fyrir aldur fram. Þegar
fyrstu haustlaufin falla horfum við
með eftirsjá eftir sumrinu og líf-
inu sem leið allt of fljótt. Þannig
var lífshlaup Gunnars sem kvaddi
í blóma lífsins þegar hann átti svo
margt ógert.
Gunnar var einstakur fagmað-
ur sem stóð í fremstu röð meðal
jafningja. Hann var gæddur fá-
gætum hæfileikum sem skurð-
læknir. Tók að sér öll vandasöm-
ustu verkefni í sinni sérgrein og
leysti vel úr öllum málum. Allt lék
í höndunum á Gunnari og ekkert
virtist honum ofviða.
Gunnar var jákvæður maður
sem sá lausnir þar sem aðrir sáu
vanda. Hann var bóngóður og
lagði sig fram um að liðsinna
skjólstæðingum sínum og hjálpa
þeim til betri heilsu. Hann var
áræðinn og hikaði ekki við að taka
að sér erfiðustu tilfellin. Þar nutu
mannkostir Gunnars sín best. Í
samhentu teymi starfsfólks á
skurðstofu Landspítalans, gjör-
gæsludeild og hjartaskurðdeild
12G var hann leiðtogi og fyrir-
mynd. Gunnar var vinsæll og naut
virðingar meðal samstarfsmanna
sinna. Hjartalæknar vissu að
skjólstæðingar þeirra voru í góð-
um höndum hjá Gunnari.
Gunnar var leiðtogi í sinni sér-
grein. Hann stjórnaði deild
hjartaskurðlækninga sem yfir-
læknir til dánardags. Hann hafði
mikinn faglegan metnað og var
umhugað um að byggja sérgrein
sína upp á sterkum fræðilegum
grunni. Hann var frábær sam-
starfsmaður, hlýr, rólyndur og
traustur.
Við fráfall Gunnars Mýrdal
hefur íslenskt heilbrigðiskerfi
misst einstakan liðsmann úr sín-
um röðum. Skarð hans verður
seint fyllt. Samstarfsmenn og vin-
ir á Landspítalanum sjá á bak frá-
bærum fagmanni og vini. Þeir
fjölmörgu sjúklingar sem hann
meðhöndlaði standa í þakkar-
skuld. Mestur er þó missir ástvina
og fjölskyldu.
Fyrir hönd samstarfsmanna á
aðgerðasviði Landspítalans votta
ég fjölskyldu og ástvinum mína
dýpstu samúð.
Karl Andersen.
Það er okkur afar þungbært að
kveðja kæran samstarfsfélaga, yf-
irmann og vin, Gunnar Mýrdal
Einarsson. Það var ekki langur
tími sem leið frá því að hann
greindist með þann illvíga sjúk-
dóm sem lagði hann svo að velli.
Þeir mánuðir sem hann háði sína
baráttu voru honum, fjölskyldu
hans og samstarfsfólki erfiðir.
Það var nokkuð fljótt eftir grein-
ingu sem hann varð að bakka út
úr starfi sínu sem hjartaskurð-
læknir og það var erfitt fyrir hann
og alla hans samstarfsmenn í
hjartaskurðteyminu. Gunnar
hafði valið sér það starf að hjálpa
og bjarga mannslífum á skurðar-
borðinu og eins og hann sagði
sjálfur í upphafi veikindanna: „…
held mig við það jákvæða því ég
hlakka svo til að koma strax inn á
skurðstofu 5 sem er það mest gef-
andi og skemmtilegasta starf í
heimi“. Við hlökkuðum líka til að
fá hann aftur í vinnu af því að það
var alltaf markmiðið. Hann elsk-
aði starf sitt og gaf sinn kraft og
hug í það. Það átti best við hann að
hafa mörg járn í eldinum og við
grínuðumst stundum með það að
honum liði best eins og hamstur í
hjóli, alltaf á hlaupum. Gunnar var
hvers manns hugljúfi, húmoristi
og umfram allt mikill mannvinur.
Hann bar svo mikla virðingu fyrir
öllum og kunni svo vel að halda ut-
an um samstarfshópinn og sjúk-
lingahópinn sinn. Það var þessi
persónulega nálgun sem ein-
kenndi samskipti hans og gerði
allt auðveldara. Við „perfusionist-
ar“ á Landspítalanum vorum svo
heppin að hafa Gunnar með okkur
í starfi og líka hafa hann sem vin.
Það var oft glatt á hjalla hjá okkur
á litlu skrifstofueiningunni okkar,
„Kaffi Pumpu“, margt spjallað og
hugmyndum og sögum deilt allt
frá skipulagningu á flóknum
hjartaaðgerðum að innréttingu
íbúða, barnaláni, námi, bílakaup-
um, áhugamálum eða bara hvað
sem var í gangi. Það var engin
lognmolla í kringum hann, alltaf
eitthvað að stússast, fann sér allt-
af einhver spennandi verkefni að
takast á við. Gunnar átti miklu
barnaláni að fagna, hann var svo
mikill pabbi og vinur barnanna
sinna og svo stoltur af stóra flotta
hópnum sínum, sem studdi hann
svo vel allt til endaloka. Síðustu ár
Gunnars voru mikil hamingjuár í
lífi hans, hann hlakkaði svo mikið
til framtíðarinnar með eiginkonu
sinni Ingibjörgu. Missir okkar
samstarfsfólksins er mikill en
missir fjölskyldu hans, Ingibjarg-
ar og barnanna er mestur og
sendum við þeim okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Far þú í friði, elsku Gunnar, við
minnumst þín með virðingu,
þakklæti og hlýju.
Líney, Stefán, Hanna og
Bjarnveig.
Þann 10. september barst okk-
ur sú harmafregn að okkar frá-
bæri samstarfsfélagi og vinur
Gunnar Mýrdal væri látinn.
Ósanngjarnt er orð sem kemur
strax upp í hugann. Erfið barátta
við krabbamein hafði tapast og
tekið frá okkur einstakan mann
alltof snemma.
Gunnar var hæfileikaríkur
skurðlæknir og fagmaður fram í
fingurgóma, ósérhlífinn og ávallt
tilbúinn í fleiri verkefni og nýjar
áskoranir. Hann helgaði líf sitt
starfinu og það fundu allir sem
unnu með honum hve mikla orku
hann lagði í vinnu sína. Hann
nálgaðist verkefni sín af virðingu
og fagmennsku, tók yfirvegaðar
ákvarðanir og hafði gaman af
snúnum verkefnum. Hann kom
fram við skjólstæðinga sína af
mikilli virðingu, nærgætni og um-
hyggju á þennan manneskjulega
hátt sem eykur traust hjá fólki.
Það undrar því engan að marg-
ir skjólstæðingar hafa haft á orði
hve þægileg nærvera hans var.
Hann var einnig góður sam-
starfsfélagi og vinur. Hann var
hvetjandi og hlustaði vel á athuga-
semdir og tillögur annarra. Fag-
fólkið í kringum hann gat treyst á
stuðning hans þegar lausna var
leitað á verkefnum líðandi stund-
Gunnar Mýrdal
Einarsson
Ástkær móðir, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÁSTA DÍANA STEFÁNSDÓTTIR,
lést mánudaginn 14. september á
hjúkrunarheimilinu Grund.
Útför fer fram frá Kópavogskirkju
föstudaginn 25. september klukkan 15, en í ljósi aðstæðna
verður einnig streymt frá athöfninni, astadianastefansdottir.is
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á Alzheimersamtökin.
Ástvinir þakka starfsfólki Grundar fyrir frábæra umönnun og
alúð.
Guðlaug Birna Guðjónsdóttir
Stefán Karl Guðjónsson
Ásta Jóna Guðjónsdóttir Júlíus Þór Sigurþórsson
Sigurjón Þór Guðjónsson Jóhanna Hjálmarsdóttir
Sigurður Þ. Guðjónsson Ragnhildur Þórarinsdóttir
Karólína Rósa Guðjónsdóttir Helgi Bjarni Birgisson
barnabörn og barnabarnabörn