Morgunblaðið - 11.01.2021, Qupperneq 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 11. JANÚAR 2021
✝ JóhannesHelgason
fæddist 25. apríl
1936 í Hafnarstræti
9 á Akureyri. Hann
lést á Landakoti 23.
desember 2020.
Foreldrar hans
voru hjónin Helgi
Thorberg Krist-
jánsson vélstjóri, f.
20.9. 1904 í Ólafs-
vík, d. 9.9. 1976 í
Reykjavík, og Petrína Kristín
Jónsdóttir, f. 13.8. 1909 á Búð-
um, d. 22.3. 2002 í Reykjavík.
Systkini Jóhannesar eru Krist-
ín, f. 1931, gift Reinharð Sig-
urðssyni, látinn, Jón, f. 1932, d.
2019, kvæntur Aðalheiði Guð-
mundsdóttur, látin, og Kristján,
f. 1934, kvæntur Björgu Láru
Jónsdóttur.
Eiginkona Jóhannesar var
Fríða Sigurveig Traustadóttir,
f. 11.11. 1938 í Reykjavík. For-
eldrar hennar voru Trausti
Árnason, f. 1913, d. 1981, og
Sigríður Olgeirsdóttir, f. 1917,
d. 1978. Jóhannes og Fríða
gengu í hjónaband 25.12. 1957 á
Patreksfirði. Börn þeirra eru: 1)
Sigríður, f. 8.4.1957, fyrri maki
Kári Tryggvason, þau skildu.
Seinni maki Sigríðar var Willi-
am „Billy“ Marra, þau skildu.
Börn Sigríðar og Kára: A) Jó-
hannes Karl, f. 1975, fv. sam-
býliskona Rakel Ósk Eckard,
börn a) Óskar Karl, f. 2003, og
b) Sigríður, f. 2005, núv. sam-
Daniel Sanchez, barn a) Oskar,
f. 2019. B) Víkingur, f. 1995. 5)
Trausti, f. 18.7. 1964, maki:
Steinunn Lovísa Þorvaldsdóttir.
Börn: A) Elva Björk, f. 1990,
maki: Theodór Kjartansson,
synir a) Hjörvar Breki, f. 2014,
og b) Kjartan Trausti, f. 2016.
B) Þorvaldur Freyr, f. 1992. C)
Tinna Ósk, f. 1999.
Fjölskylda Jóhannesar bjó á
síldarárunum á Siglufirði frá
1938 til 1953 en það ár lauk
hann námi frá Iðnskóla Siglu-
fjarðar. Hann lauk síðan sveins-
prófi í útvarpsvirkjun frá Iðn-
skólanum í Reykjavík 1960 en
meistari hans var Georg
Ámundason. Hann vann hjá
Friðriki A. Jónssyni hf. 1962 til
1965. Jóhannes varð útvarps-
virkjameistari 1966. Hann rak
viðgerðaverkstæði í Keflavík
fyrir fjarskipta-, fiskleitar- og
radartæki, Sónar hf., ásamt Sig-
urði Jónssyni, frá 1966 til 1986.
Það ár fluttu þau hjón á höfð-
uðborgarsvæðið og bjuggu þar
síðan. Jóhannes öðlaðist kenn-
araréttindi frá Kennaraháskól-
anum og kenndi síðan við Iðn-
skólann í Reykjavík í yfir 25 ár.
Jóhannes var alla tíð mikill
áhugamaður um sögu útvarps-
virkjunar, fjarskiptatækninnar
og tækniþróunar og varðveislu
tæknibúnaðar bæði til sjós og
lands. Árið 2015 gaf hann úr
bókina „Frumherjar í
útvarpsvirkjun“ ásamt Páli V.
Sigurðssyni kennara.
Útför fer fram frá Bústaða-
kirkju í dag, 11. janúar 2021,
klukkan 13 og verður streymt á
slóðinni:
https://youtu.be/YOeQSjB2vpY
Virkan hlekk á slóð má finna:
https://www.mbl.is/andlat
býliskona Bergdís
Ingibergsdóttir,
barn c) Kristján
Karl, f. 2014. Dæt-
ur Bergdísar eru
Alma Rán og
Hjálmdís Elsa. B)
Iðunn, f. 1980,
maki Kip Rhoades,
börn a) Pierce Jo-
hannes, f. 2015, og
b) Emma Marley, f.
2017. 2) Björg, f.
29.9. 1958, fyrri maki Björn Ingi
Stefánsson, þau skildu. Seinni
maki Bjargar er Hringur Sig-
urðsson. Börn Bjargar og
Björns Inga: A) Sigurveig Sara,
f. 1979, barnsfaðir Eggert
Maríuson, barn a) Haraldur, f.
2015. Sambýlismaður Flóki
Ingvarsson. B) Helga Heiðbjört,
f. 1981, barnsfaðir Ágúst Örn
Gústafsson, barn a) Mikael
Máni, f. 2003. Maki Helgu er
Ottó Ingi Ottósson, barn b) Ísak
Ingi, f. 2010. C) Stefán Andri, f.
1983, maki Melissa Fen Shu
Chung, börn a) Ástbjörg El-
isabeth, f. 2013, b) Sigurást
Reign, f. 2016, og c) Björn Ingi,
f. 2019. D) Ester Rós, f. 1988,
maki Hallur Örn Árnason, börn
a) Snorri Örn, f. 2013, og b)
Halla Björg, f. 2016. 3) Olgeir, f.
3.12. 1959, maki Margareth
Hartvedt, börn: A) Diðrik, f.
1992. B) Petrine, f. 1994. C)
Andrine, f. 1999. 4) Una, f. 6.5.
1961, maki Óskar S. Magnússon.
Börn: A) Fríða, f. 1987, maki
Pabbi var ötull baráttumaður
sem ruddi brautina fyrir okkur
bræðurna hvað menntun varðar.
Hann barðist líka fyrir hönd
allra þeirra foreldra sem áttu
döff börn og allra sem komu þar
á eftir. Fyrir honum var ekkert
verkefni of stórt eða erfitt því
það var alltaf hægt að finna
lausnir. Jafnvel þótt það krefðist
þess að fara á fundi hjá ráðherr-
um til þess að komast yfir
hindranir. Þegar ég var ungur
langaði mig að læra rafeinda-
virkjun eins og hann, það var
erfitt verkefni og engir aðrir
döff á Íslandi sem höfðu færst
svo mikið í fang. Það voru engir
túlkar til, svo pabbi gekk í málið
og túlkaði fyrir mig svo ég gæti
náð prófunum og lokið minni
menntun. Það á ég allt pabba að
þakka. Við pabbi unnum svo
saman í viðgerðum, mig minnir
að það hafi verið árið 1983 að
við vorum eitt sinn á heimleið
eftir vinnu þegar við mætum bíl
sem stoppar okkur. Pabbi og
hinn bílstjórinn skrúfa niður
rúðunar og maðurinn segist eiga
í vandræðum með fiskileitartæki
hjá sér og báturinn eigi að sigla
í kvöld. Allt í einu skrúfar pabbi
upp rúðuna þó að maðurinn sé
enn að tala og keyrir burt í ró-
legheitunum. Ég spurði pabba
hvers vegna hann gerði þetta og
fékk svarið að maðurinn skuldi
honum svo mikið að hann vilji
ekki hjálpa honum. Nokkrum
tímum seinna hringir maðurinn
og segist vera búinn að borga
skuldirnar, hvort pabbi geti
bjargað honum. Pabbi kláraði
kvöldmatinn með fjölskyldunni
því hann var svo mikill fjöl-
skyldumaður. Svo fór hann og
vann alla nóttina fyrir manninn.
Eitt sinn þegar Olgeir var
ungur undir lok sjöunda áratug-
arins kom pabbi heim með lítið
sjónvarp fyrir Olgeir að hafa í
herberginu sínu. Þar sem hann
gat ekki fylgst með útvarpinu
fannst pabba jafnrétti í því að
strákurinn gæti þó alla vega
fylgst með sjónvarpinu inni í
herberginu sínu.
Hjá pabba gat eitt orð sagt
miklu meira en ræður, eitt
skiptið sem oftar vorum við að
keyra á milli Reykjavíkur og
Keflavíkur í Austin Mini-bílnum
og við bræður eitthvað að rífast.
Sennilega of harkalega því þeg-
ar við slógum í handlegginn
hvor á öðrum kipptist bíllinn til
og frá. Pabbi var í bílnum beint
fyrir aftan okkur og horfði á
lætin í okkur. Olgeiri varð litið í
baksýnisspegilinn og sá þá
pabba gera táknið „bjánar“ um
leið og hann horfði á okkur. Það
þurfti ekki meira til, við vissum
upp á okkur skömmina og hætt-
um um leið.
Við og fjölskyldur okkar
syrgjum kæran pabba, tengda-
pabba og afa sem var okkur
mikil fyrirmynd og við áttum
alltaf í góðum samskiptum við.
Diðrik hélt íslenskunni við í
samtölum við afa sinn og Petr-
ine og Andrine fundu alltaf leið-
ir til að eiga í samskiptum við
hann þótt afi kynni ekki tákn-
mál. Tinna horfði mikið upp til
afa síns og hefur stefnt í sömu
átt og hann hvað framtíðarstarf
varðar. Þorvaldur naut leiðsagn-
ar hans í rafvirkjanáminu og
Elva Björg fékk stuðning hans í
sínu starfsvali og námi. Við
kveðjum þig pabbi nú þegar þú
ert farinn frá okkur í hvíldina
sem þú þurftir. Hvíl í friði.
Meira: mbl.is/andlat
Olgeir og Trausti
Jóhannessynir.
Elsku pabbi.
Það er sagt að lífið sé að
heilsast og kveðjast. Nú er kom-
ið að kveðjustund, elsku pabbi
minn. Einhvern veginn er það
þannig að maður gerir ekki ráð
fyrir kveðjunni og ég sem er bú-
in að búa í návist ykkar mömmu
undanfarin 20 ár bæði á Bú-
staðaveginum og í Kópavoginum
á erfitt með að ímynda mér lífið
án þín.
Ég gæti talið upp ótrúlega
margar minningar um pabba
sem alltaf var til staðar, með ást
og umhyggju, með lausn við
hvert vandamál fyrir okkur öll.
Það er margs að minnast,
hvort sem það hefur með hvatn-
ingu að gera, því þið mamma
þráðuð að börnin ykkar kæmust
til manns. Þið mamma að fara
með okkur í sund um helgar eða
tjaldferðalög með köttinn í rign-
ingu og roki eða bara við sem
fjölskylda sem stóðum alla tíð
saman því það var það sem ykk-
ur mömmu skipti öllu máli.
Mig langar bara að minnast
einnar lítillar reynslu sem segir
svo margt um þig og þinn per-
sónuleika.
Ég var sem sé 16 ára gömul
og vann í Félagsbíói heima í
Keflavík þar sem við ólumst
upp. Eitt laugardagskvöldið eft-
ir 9 sýningu og ég rétt komin
heim, þá áttaði ég mig á að ég
hafði týnt lyklinum að bíóinu á
leiðinni heim. Þú og mamma
voruð inni í stofu og ég var gjör-
samlega í rusli. Úti var snjór og
krapi og engin leið að finna lyk-
ilinn. En pabbi minn, eins og
alltaf, stóð upp og sagði: hvar
sástu lykilinn síðast? Þegar ég
lokaði bíóinu…allt í lagi, við
keyrum og athugum hvort lykill-
inn sé ekki bara í skránni eða
þar fyrir utan. En ég var ekki
svo heppin. Þá var ekkert annað
að gera en að fara niður á verk-
stæði og sækja segulstálið.
Pabbi átti nefnilega risastórt
rautt segulstál, eins og í teikni-
myndunum. Það var sótt og
band sett í og mín mátt labba
bæinn á enda með segulstál í
bandi, eins og hund, og reyna að
finna lykilinn. Frekar niðurlægj-
andi fyrir 16 ára stúlku að
ganga með segulstál í bandi á
laugardagskveldi í Keflavíkinni.
En viti menn, hinir ýmsu hlutir
drógust að segulstálinu, naglar,
skrúfur, armbandsúr og margir
lyklar, og fyrir rest rétt áður en
ég kom heim sogaðist bíólykill-
inn að stálinu og lífi mínu var
þyrmt.
Þetta er bara ein lítil saga um
hversu ráðagóður pabbi þú varst
alla tíð.
Elsku pabbi, börnin mín
senda þér kærleikskveðjur yfir í
Sumarlandið og ég veit að við
munum hittast á ný og gleðjast
yfir öllum þeim góðu stundum
sem við áttum saman.
Björgin þín
Björg.
Elsku Jói afi, tilhugsunin um
að þú sért ekki lengur hér með
okkur er óraunveruleg. Þegar
við hugsum um þig hugsum við
um stærsta og hlýlegasta mann
í heimi. Stærstu hendur í heimi,
stærstu fætur í heimi og
stærstu varir í heimi. Þegar þið
amma bjugguð á Bústaðavegin-
um var gaman að labba yfir í
heimsókn til ykkar. Þú þurftir
alltaf að setja á þig skinnhúfu
þegar þú fórst upp á loft, þar
sem vinnusvæði ykkar ömmu
var, af því að þú rakst alltaf
hausinn í loftið. Þú varst með
heimsmet í að reka hausinn í.
Þú varst ekki bara stærstur og
bestur heldur varstu líka rosa-
lega fyndinn og skemmtilegur.
Þú elskaðir fyndin ljóð og
kenndir okkur ófá ljóð og vísur
eftir Káin og fleiri. Það er okkur
ofarlega í huga þegar þú lagðir
litlu hendurnar okkar í stóra lóf-
ann þinn og þú kenndir okkur
Fagur fiskur í sjó. Þessi leikur
var svo spennandi af því að
áhættan var svo mikil ef þú
myndir ná okkur, því þú varst
með stærstu hendur í heimi.
Þessa þulu og fleiri höfum við
svo áfram kennt börnunum okk-
ar.
Þú hafðir svo gaman af því að
tala um þín hjartans mál eins og
kennarastarf þitt í Iðnskólanum,
allt það sem tengdist rafeinda-
virkjun og sögur úr æsku þinni,
eins og þegar þú bjóst til útvarp
úr brauðrist og öðru sem þú
fannst á haugunum, og svo nátt-
úrlega öll þín prakkarastrik sem
þú og bræður þínir gerðuð og
við hlógum mikið að. Þú varst
ötull í baráttu drengja þinna
varðandi réttindi heyrnarlausra.
Það var gott að leita til þín fyrir
fjallgönguferðir og fá leiðbein-
ingar og áhugaverðar sögur, af
því að þið amma voruð búin að
ganga svo mörg fjöll. Fyrir utan
allar fjallgöngurnar, sundið og
jógaæfingarnar sem þið amma
stunduðuð varstu einnig iðinn
við að sinna þínum hugðarefnum
fram á síðasta dag. Þú skrifaðir
viðtalsbók á þínum efri árum,
Frumherjar í útvarpsvirkjun, og
svo varstu einnig að skrifa ævi-
minningar þínar.
Elsku afi, þvílík forréttindi að
hafa fengið að eiga afa eins og
þig en við munum búa að því
alla ævi og söknum þín alla
daga.
Hvíl í friði elsku afi. Þín
barnabörn,
Sigurveig Sara, Helga
Heiðbjört, Stefán Andri
og Ester Rós Björnsbörn.
Elsku afi
Eins og árið 2020 hafi ekki
verið nógu erfitt að eiga við með
COVID-19 þá eyddir þú nánast
öllu árinu á spítala og oft var
ekki einu sinni hægt að heim-
sækja þig. Á Þorláksmessu
fórstu svo yfir í Sumarlandið
góða þar sem ég veit að vel
verður tekið á móti þér. Eftir
lifa margar yndislegar minning-
ar með þér og ömmu. Þú áttir
svo stóran þátt í öllu mínu lífi
sem og barnanna minna, allt frá
því ég fæddist og þar til þú
kvaddir. Tímarnir með þér sem
standa upp úr eru margir, en
það sem kemur helst upp í hug-
ann er ferðin fræga með flóa-
bátnum Baldri vestur, Dan-
merkurferð til Unu og Ódda,
ótal skipti sem ég fékk að fara
með þér á rauða Benzanum í
vinnuna, ég að klifra uppí ein-
hver skip, og svo þegar ég að-
stoðaði þig við að útbúa verkefni
fyrir nemendur þína. Eins þær
endalausu samræður um daginn
og veginn í gegnum tíðina. Allt
vildirðu fyrir mig gera, leið-
beina, aðstoða eða bara hlusta.
Ég man þegar við ræddum sam-
an fyrir rúmu ári og ég sagði
þér að ég vildi vera eins og þú,
að ég hefði alltaf litið upp til þín,
og þú spurðir mig hvers vegna.
Því var auðvelt að svara. Þú
varst klárlega yndislegur eigin-
maður og faðir, afi og langafi!
Alltaf svo þolinmóður, skilnings-
ríkur, hjálpsamur og þú barðist
fyrir málstað þeirra sem áttu
um sárt að binda. Eins hef ég
hef hitt þá marga fyrrverandi
nemendur þína sem allir töluðu
um hvað þú værir góður kenn-
ari. Þú snertir svo marga á þinni
lífsleið sem eiga eftir að sakna
þín svo mikið.
Sofðu rótt elsku afi minn.
Jóhannes (Jói).
Elsku afi minn, mig langar að
segja þér hve mikið mér þykir
vænt um þig og rifja upp nokkr-
ar skemmtilegar minningar sem
ég á um okkur og ég hugsa svo
oft til.
Ein sú besta og dýrmætasta
er þegar við tvö löbbuðum um
götur New York á meðan
mamma og amma versluðu. Við
höfðum sett stefnuna á Samein-
uðuþjóðabygginguna sem við
fundum eftir langa mæðu því ég
var svo áttavillt. Þessi dagur,
með þér einum, á röltinu í New
York, er einn dýrmætasti dagur
lífs míns. Við spjölluðum um allt
milli himins og jarðar, skoðuð-
um byggingar og mannlíf þess-
arar stórkostlegu borgar.
Manstu þegar við Jói vorum
hjá ykkur í Kópavogi þegar við
vorum lítil. Þú varst að færa
tölvuskjá úr einu herbergi yfir í
annað og prumpaðir í hverju
spori. Við systkinin sátum við
eldhúsborðið og grétum úr
hlátri.
En það sem var svo yndislegt
við þig afi minn var hjálpfýsi
þín. Það er svo margt sem mig
langar að þakka þér fyrir en það
sem kemur upp í hugann er
þegar ég var að vinna að loka
verkefni mínu í háskólanum,
sem fjallaði um endurnýjanlega
orku. Þú keyrðir mig um allt,
við fórum upp á Hellisheiðar-
virkjun, í gömlu rafstöðina í El-
liðaárdalnum, Sorpu og endur-
vinnslustöðina svo fátt eitt sé
nefnt. Það sem var svo gaman
við þessar ferðir okkar var að
þú hafðir jafngaman af þeim og
ég. Þér fannst svo gaman að
sýna mér og kenna mér og af
því að ég fann hve mikla ánægju
þú hafðir af því að sýna mér öll
þessi undur landsins okkar
fannst mér miklu meira til
þeirra koma.
Þannig varstu alltaf elsku afi
minn, góður, hjálpfús, skemmti-
legur og í alla staði dásamlegur
að vera með.
Guð geymi þig elsku afi minn,
þín verður ávallt saknað og svo
sannarlega aldrei gleymt.
Iðunn.
Hann afi Jói var svo góður og
skemmtilegur maður. Hann var
mikill húmoristi, viðræðugóður
og vissi svo margt um hin ýmsu
málefni. Það var alltaf jafn nota-
legt að kíkja til afa og ömmu og
detta í langar samræður við
hann yfir kaffibolla.
Hann var alltaf áhugasamur
um það sem við systkinin tókum
okkur fyrir hendur, var hvetj-
andi og alltaf reiðubúinn til að
aðstoða okkur bæði í námi og
starfi.
Afi og amma voru mjög dug-
leg að ferðast, fara í gönguferðir
bæði innanlands og erlendis,
stunda jóga og sund sem og
njóta lífsins og líðandi stundar.
Það lífsviðhorf hef ég reynt að
tileinka mér og leit ég mikið upp
til hans.
Ég er afar þakklát fyrir þær
dýrmætu æskuminningar sem
ég á með afa. Sundferðirnar,
útilegurnar, göngutúrana, kósý
morgunstundir með kakóbolla
þegar við systkinin fengum að
gista.
Minning um góðan mann lifir.
Elva Björk Traustadóttir
Elsku yndislegi afi, hann var
minn helsti stuðningsaðili í nám-
inu, hann kenndi mér og gaf
mér svo margt sem ég hef nýtt
mér í náminu. Hann var alltaf
tilbúinn með spurningar til mín
þegar ég kíkti í heimsókn til
þeirra, og jafnvel próf sem hann
setti fyrir frá því þegar hann
var að kenna í iðnskólanum. Ef
ég hafði spurningu varðandi
námið, þá vissi ég að hann væri
tilbúinn að hjálpa mér þrátt fyr-
ir að ég væri að læra annað en
það sem hann kenndi. Þegar ég
byrjaði í Spark var hann svo
áhugasamur um það og vildi
alltaf vita hvað væri í gangi í lið-
inu og spenntur að fá nýjar upp-
lýsingar um það sem væri í
gangi hjá mér. Ég met allt sem
afi gaf mér; sveiflusjána og svei-
flugjafann sem nýtast mér ótrú-
lega vel í náminu, bækurnar um
rafmagn sem hann gaf mér eru
mér ótrulega verðmætar, þar
sem hann skrifaði árið og heim-
ilisfangið sitt í þær og það er
svo gaman að fylgjast með hvar
hann bjó þegar hver bók var
keypt.
Afi var ótrúlegur maður,
hann hafði mörg tengsl og
þekkti marga, hann var alltaf
með sögur tilbúnar og brandara,
þegar ég var lítil tók hann alltaf
fagur fiskur í sjó á mig, eða
þóttist klippa á mér hárið. Ég á
margar minningar um hann,
hann mun alltaf vera hjá mér í
anda og í bókunum sem ég á frá
honum.
Elsku afi, takk fyrir allt sem
þú hefur gefið mér. Hvíldu í
friði.
Tinna Ósk Traustadóttir.
Elsku afi. Yndislegri manni
hef ég ekki kynnst. Ég kann svo
vel að meta allar minningar sem
ég á um þig eins og öll ferðalög-
in sem við fórum út um allt
land, sundferðirnar, helgarnar
sem við systkinin vorum hjá
ykkur ömmu uppi á Klapparstíg
og allar sögurnar sem þú hafðir
að segja.
Þú vissir helling um alls kon-
ar heimssögu og hluti sem
tengdust rafiðngreinum. Þegar
ég byrjaði að læra grunnnám
rafiðna varstu svo fljótur að
stökkva til að aðstoða mig og þú
gafst mér fullt af gömlum bók-
um sem þú áttir sem tengdust
náminu og varst alltaf spenntur
að heyra hvernig mér gengi
bæði í vinnu og námi. Ég mun
alltaf kunna að meta það.
Allir sem ég hef talað við sem
þekktu þig eða störfuðu með þér
hafa alltaf talað mjög vel um
þig.
Ég mun sakna þess að spjalla
við þig og eiga góðar stundir
með þér, en ég er ævinlega
þakklátur fyrir alla góðu tímana
okkar saman, og allt sem þú
kenndir mér.
Þorvaldur Freyr Traustason.
Mig langar að minnast Jó-
hannesar tengdaföður míns sem
féll frá á Þorláksmessu. Ég á
margar ljúfar og góðar minn-
ingar um þann góða mann.
Hann var yndislegur maður og
mér þótti alla tíð mjög vænt um
hann. Jói var alltaf tilbúinn að
hlusta og aðstoða ef eitthvað
bjátaði á. Það er mér mikils
virði að hafa kynnst þessum
mæta manni og er mér þakklæti
efst í huga.
Ég kynntist Jóhannesi
tengdapabba fyrir 32 árum þeg-
ar við Trausti byrjuðum saman.
Ég hafði oft séð þau hjónin, Jóa
og Fríðu, í Döffskólanum og
vissi að þau ættu tvo döff syni.
En á þeim tíma datt mér ekki í
hug að þau yrðu seinna tengda-
foreldrar mínir. Jóa var annt um
hagsmuni sona sinna og barðist
fyrir því að þeir hlytu sömu
menntun og réttindi og aðrir.
Hann studdi þá í námi og að-
stoðaði á margan hátt.
Jói og Fríða ferðuðust mikið
og ég á margar góðar minningar
frá skemmtilegum ferðalögum
okkar saman innanlands. Þau
buðu líka börnunum okkar með
sér í ferðir. Einnig minnist ég
ferðalaga til Noregs til að vera
við fermingar barnabarna þeirra
þar sem við áttum góðar stundir
saman.
Jói var mikill frásagnarmaður
Jóhannes
Helgason