Morgunblaðið - 17.01.2022, Síða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 17. JANÚAR 2022
✝
Sigríður Þor-
bergsdóttir
fæddist í Reykjavík
18. nóvember 1934.
Hún lést á Hjúkr-
unarheimilinu Ísa-
fold í Garðabæ 31.
desember 2021.
Foreldrar Sigríðar
voru Jórunn Anna
Jónsdóttir frá Öxl,
A-Hún., f. 2. maí
1899, d. 7. júlí 1947
og Þorbergur Ólafsson rak-
arameistari frá Desey Borgar-
firði, f. 9. maí 1891, d. 9. október
1981. Systkini Sigríðar eru: Stef-
anía Guðrún, f. 2. febrúar 1933,
d. 9. janúar 2021 og Hafsteinn
tvíburabróðir, f. 18. nóvember
1934, d. 7. mars 2017.
Sigríður giftist 18. ágúst 1955
Aðalsteini Jósepssyni, f. 27. júní
1930, d. 10. júní 2006. Þau eiga 3
syni: 1) Þórir, f. 20. janúar 1955,
og Sunnuhlíð Vatnsdal í A-Hún.
um og eftir móðurmissi 12 ára
gömul. Vann ýmis störf, t.d. um
tíma í Vestmannaeyjum og við
mötuneyti á Keflavíkurflugvelli
þar sem hún kynntist Aðalsteini.
Bjuggu þau fyrstu árin í Reykja-
vík, Sigríður og Aðalsteinn voru
búsett á Akureyri 1955 til 1964
þar sem hún vann m.a. á leikvell-
inum Helgamagrastræti, fluttu
til Reykjavíkur 1964. Þau ráku
m.a. kjötvinnslu og –verslun á
Langholtsvegi 17. Fluttu aftur til
Akureyrar 1966 og ráku þar
bóka- og ritfangaverslunina Bók-
val sf. til 1987. Fluttu þau til
Reykjavíkur 2001 og vann hún á
hjúkrunarheimilinu Sóltúni sem
starfsmaður og síðar sjálf-
boðaliði. Sigríður flutti á Strikið
12 í Garðabæ árið 2007 og síð-
asta heimili hennar var Hjúkr-
unarheimilið Ísafold frá júní
2021, þar sem hún lést 31.12.
2021.
Útför Sigríðar verður gerð frá
Dómkirkjunni í dag, 17. janúar
2022, kl. 13.
Streymi verður frá athöfninni:
https://youtu.be/sg8SDazZ7co
https://www.mbl.is/andlat
á hann þrjú börn:
Gestur, f. 13. janúar
1975, Viktor, f. 14.
maí 1982 og Aldís
Rúna, f. 28. nóv-
ember 1993, og
fimm barnabörn. 2)
Þorbergur, f. 5. jan-
úar 1957, á hann
þrjú börn: Héðinn, f.
2. apríl 1975, Egill,
f. 25. júní 1981 og
Ólafía, f. 14. sept.
1999, og fjögur barnabörn. 3)
Hilmar Már, f. 5. maí 1965,
kvæntur Sigrúnu Margréti Hall-
grímsdóttur, f. 19. febrúar 1964,
eiga þau þrjú börn: Sigmar Örn,
f. 7. des. 1990, Ari Steinar, f. 5.
okt. 1992 og Marta Sigríður, f.
22. febr. 1999, og fjögur barna-
börn.
Sigríður fæddist í Reykjavík
og ólst upp í Suðurgötu 14. Var í
sveit og fóstri á Guðrúnastöðum
Við gleymum aldrei hvað það
var alltaf gaman að komast í
glensið og gleðina til elsku ömmu
Sísí. Allar okkar ferðir til Íslands í
gegnum árin byrjuðu og enduðu á
sama stað – í Strikinu hjá ömmu.
Þarna var okkar griðastaður og
þarna fannst okkur einstaklega
ljúft að vera, nokkra daga í senn, á
annars annasömum tímum í öllum
fríunum okkar á Íslandi. Kærleik-
urinn, jákvæðnin og sprellið sem
við mættum alltaf hjá ömmu Sísí
var ómissandi hluti af okkar Ís-
landsferðum. Hluti sem við mun-
um sakna mikið í komandi ferðum
til landsins um ókomin ár.
Það var þó stundum erfitt að
innbyrða allar kræsingarnar sem
bornar voru fram, hver á fætur
annarri, og það var ekkert gefið
eftir í því að hvetja mann til þess
að fá sér meira og meira. Svo þeg-
ar maður hélt sig hafa staðið af sér
storminn af freistingum og líkam-
inn gæti fengið að vinna aðeins úr
þessu, þá var okkar kona byrjuð
að gera klárt fyrir næstu hrinu.
Það var alltaf svo mikill húmor
og stríðni í gangi, á milli máltíða, og
ömmu leiddist aldrei að stríða mér
í liði með stelpunum og allra síst að
stríða pabba og afa okkar á sinn
glettna hátt. Sérstaklega með hvað
hann væri búinn að fitna agalega
mikið. Á hinn bóginn var tillitssem-
in alltaf svo mikil að þegar maður
hringdi í hana fannst mér eins og
hún væri alltaf að flýta sér til þess
að vera ekki að trufla mann. Þó svo
að það hafi verið ég sem hringdi og
hún hafi kannski bara verið ein
heima í rólegheitum.
Aldrei vildi hún amma Sísí svo
heldur fara út í það að tala um sín
eigin eymsli eða vorkenna sjálfri
sér á nokkurn hátt, sama hversu
mikið var að hrjá hana. Það þurfti
maður alltaf að heyra frá öðrum.
Enda, eins og hún svo oft sagði:
„Það er best að vera bara jákvæð-
ur og einblína á það góða, það
verður allt svo mikið betra þann-
ig.“ Þessum heilræðum lifði hún
heilshugar eftir sama hvað á bját-
aði.
Ef amma Sísí hefði verið ofur-
hetja, að hætti Marvel, þá hefði já-
kvæðnin og létta lundin verið
hennar óbilandi ofurkraftur.
Það er sagt að við lærum eitt-
hvað af öllum þeim sem við erum
samferða í gegnum lífið. Viðhorfið
og jákvæðnin var eitthvað sem ég
lærði mikið af hjá ömmu Sísí í
gegnum mína einstöku tengingu
við þessa fallegu og skemmtilegu
sál.
Nú er komið að sárri kveðju-
stund en fallegu minningarnar lifa
um þessa stórglæsilegu konu sem
okkur þótti svo vænt um og vorum
svo heppin að fá að kalla ömmu og
langömmu okkar.
Hvíl í friði, elsku amma Sísí.
Egill Þorbergsson, Emilíe
og Saga Egilsdætur.
Elsku besta amma Sísí kvaddi
þennan heim 31. desember síðast-
liðinn.
Hún var besta amma sem hægt
var að hugsa sér, svo hugmynda-
rík og góð.
Öll gistipartíin þar sem ég gerði
royal-búðing og spilaði við hana
langt fram á kvöld eru mér ofar-
lega í huga.
Það að fá að fara með henni í
leikhús að sjá Dýrin í Hálsaskógi
og Fólkið í blokkinni, þar sem
amma var glæsilegasta amman í
öllu leikhúsinu með sitt gráa hár
og fallega fas, þetta gerði mig
stolta litla stelpu.
Það er mér heiður að vera skírð
í höfuðið á þér, amma Sigríður, og
geta haft þig með mér í nafninu
mínu út lífið. Litla Ástrós Lea var
svo heppin að fá að kynnast þér og
þið skvísurnar náðuð vel saman
þennan stutta tíma.
Eins sorglegt og það er að
missa þig, amma mín, þá veit ég að
þú ert á komin á góðan stað þar
sem þú hittir aftur vini þína og afa
Alla.
Takk fyrir allt, elsku amma
mín.
Marta Sigríður.
Á síðasta degi ársins kvaddi
þennan heim góð vinkona, Sigríð-
ur Þorbergsdóttir eða Sísí. Sísí
var gift Aðalsteini föðurbróður
mínum, Alla í Bókval. Sem krakki
fékk ég hátíðlegt leyfi hjá henni að
kalla hana frænku, í barnsaugun-
um var mikil upphefð í að mega
kalla þessa brosmildu og glæsi-
legu konu frænku. Fyrsta skýra
minningin um Sísí er frá þeim
tíma þegar pabbi og mamma fóru í
nokkurra daga sumarfrí og Sísí og
Alli gættu bús og barna. Fram-
koman við okkur krakkana ein-
kenndist af hlýju og virðingu og
hún dekraði við okkur á alla lund.
Hún notaði lausar stundir til að
sauma föt á dúkkurnar okkar og
þar var ekki kastað til hendinni,
afraksturinn var einstakur.
Vinátta okkar hélst í gegnum
árin, alltaf var jafn gott að heim-
sækja þessa hugljúfu konu með
hlýja brosið. Hún vildi fylgjast
með tengdafjölskyldunni, hvar
hver og einn væri niðurkominn og
hvernig heilsaðist.
Þegar ég heimsótti hana í síð-
asta skiptið í sumar var ljóst að
heilsunni var að hraka en samt
glataði hún ekki reisn og hlýlegu
viðmóti og áhuginn á mér og mín-
um var svo sannarlega enn til
staðar.
Elsku Sísí, hafðu þökk fyrir allt
sem þú hefur gefið mér í gegnum
áratugina. Elsku Þórir, Þorberg-
ur, Hilmar Már og fjölskyldur,
ykkur sendi ég mínar innilegustu
samúðarkveðjur.
Þóra Guðrún Hjaltadóttir.
Sigríður
Þorbergsdóttir
Ingibjörg Egg-
ertsdóttir kennari
var fædd 7. febr-
úar 1959. Hún lést
28. desember 2021
eftir harða baráttu við erfið
veikindi.
Ingibjörg hóf fyrst störf sem
kennari í ágúst 1982. Hún
starfaði lengst af sem íþrótta-
kennari bæði í Brekkubæjar-
skóla og Grundaskóla á Akra-
nesi, en síðar sem
umsjónarkennari og sérkennari
á yngsta- og miðstigi Grunda-
skóla. Ingibjörg hóf störf í
Grundaskóla í janúar 1998 og
var starfsmaður hans allt til
dánardags.
Leiðir okkar lágu fyrst sam-
an í Bjarnalaug árið 1988. Ingi-
björg kenndi þá íþróttir í
Brekkubæjarskóla og ég var
kallaður inn sem nýstúdent til
að leysa samstarfsmann hennar
af um tíma. Strax í upphafi
kynntist ég Ingibjörgu sem
hreinskiptri manneskju sem
hafði mikinn metnað fyrir
störfum sínum. Þá strax og alla
tíð síðan sá ég að Ingibjörg
sinnti starfi sínu ávallt af ein-
stakri alúð og natni. Hún hafði
mikinn metnað fyrir hönd nem-
enda sinna og skóla.
Íþróttir, heilsuefling og úti-
vist áttu einnig hug hennar all-
an og fáir samferðamenn lifðu
heilsusamlegra líferni. Þegar
við samstarfsmenn hennar
mættum til vinnu var Ingibjörg
ávallt búin að synda langsund
eða taka á því í ræktinni.
Reyndar má segja að heilsuefl-
ing og vinna hafi verið sam-
einuð því Ingibjörg bjó yfir
ótrúlegri orku og nánast hljóp
á milli starfsstöðva.
Ingibjörg var hæglát mann-
eskja og vildi láta lítið fyrir sér
fara. Þeir sem kynntust henni
þekktu leiftrandi húmor henn-
ar. Ósjaldan hitti maður hana í
Ingibjörg
Eggertsdóttir
✝
Ingibjörg Egg-
ertsdóttir
fæddist 7. febrúar
1959. Hún lést 28.
desember 2021.
Útförin fór fram
7. janúar 2022.
skólanum, á
íþróttavellinum eða
á öðrum stöðum.
Þá átti hún til að
halla sér að manni
og hvísla einhverri
athugasemd sem
oftar en ekki var
sprenghlægileg.
Það er erfitt að
kveðja góðan sam-
starfsmann hinstu
kveðju. Ingibjarg-
ar verður sárt saknað í
Grundaskóla. Hún var traustur
hlekkur í öflugum starfsmanna-
hópi og það var gott að eiga
hana að þegar á reyndi.
Ég vil fyrir hönd starfs-
manna og nemenda skólans
votta eftirlifandi eiginmanni,
Stefáni, dætrunum Birtu og
Grétu og öðrum aðstandendum
okkar dýpstu samúð. Minning
Ingibjargar Eggertsdóttur
mun lifa.
Sigurður Arnar
Sigurðsson,
skólastjóri.
Mig langar að minnast og
kveðja mjög góða samstarfs-
manneskju úr Grundaskóla.
Ég kynntist Ingibjörgu fyrst
þegar við vorum umsjónar-
kennarar í þriðja bekk með ár-
gang 2002. Ég fann strax hve
mikill kraftur var í henni, hvað
henni var umhugað um nem-
endur sína. Hún hafði mikinn
metnað fyrir hönd þeirra og
var óþreytandi að finna leiðir
til þess að hver og einn næði
framförum bæði sem námsmað-
ur og manneskja.
Síðan skildi leiðir, ég fór sér-
kennslu en hún hélt áfram með
bekkinn sinn. Aftur lágu leiðir
okkar saman þegar ég vann
sem sérkennari á miðstiginu og
hún umsjónarkennari. Það var
gjöfult starf að vinna með
henni. Hún var bæði dugleg að
leiðbeina öðrum og taka við
leiðbeiningum. Ingibjörg var
einstaklega dugleg að virkja
nemendur í að vinna saman.
Ég varð þeirrar gæfu aðnjót-
andi að vinna aftur við hlið
hennar þegar við unnum báðar
sem sérkennarar á miðstigi.
Við prófuðum ýmislegt til að
bæta námsárangur þeirra nem-
enda sem okkur var falið að
kenna. Ingibjörg var mjög frjó
og hugmyndaríkur kennari og
óhrædd að segja meiningu sína
bæði við nemendur og sam-
starfsfólk, en hún var líka dug-
leg að hrósa ef vel var gert. Við
fórum á kynningu á verkefni
sem kallast „Heimanámskeið í
lestri“ og urðum við báðar
mjög hrifnar, fengum að kaupa
námsgögnin og settum nám-
skeiðið af stað. Þetta verkefni
er enn virkt í skólanum.
Við grínuðumst oft enda var
mikill húmor í Ingibjörgu. Eitt
grínið var að hún væri „pró-
fessorinn“ minn. Ég sagði oft
við hana: „Nú verður próffinn
að bjarga mér.“ Þú komst aldr-
ei að tómum kofunum hjá
henni, hún var alltaf með lausn-
ir.
Síðustu árin unnum við hvor
á sínum staðnum í skólanum,
en við hittumst oft, nánast dag-
lega kíkti ég upp til hennar í
spjall um kennsluna og fleira.
Fjölskyldan átti allan hug
hennar, hún var alltaf að hugsa
um sína nánustu og var mjög
stolt af stelpunum sínum (Birtu
og Grétu).
Elsku Ingibjörg!
Það var gæfa mín að fá að
kynnast þér. Ég er þér æv-
inlega þakklát fyrir allar sam-
verustundirnar og allt sem þú
kenndir mér. Síðustu misseri
hafa verið óumræðilega erfið
fyrir þig og fjölskyldu þína. Nú
ertu farin, en eftir stendur mik-
ill söknuður, en margar góðar
minningar um þig.
Mér finnst eftirfarandi vísa
úr Hávamálum fara vel með
kveðjuorðum mínum.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
Ingibjörg mín! Þú skilur eft-
ir mjög góðan orðstír sem
gleymist aldrei.
Megi almáttugur Guð varð-
veita sál þína um ókomna tíð.
Kæra fjölskylda! Söknuður
ykkar er meiri en orð fá lýst.
Megið þið finna sálarstyrk í
sorginni.
Sigurveig Kristjánsdóttir
kennari.
✝
Hrafnhildur
Björnsdóttir
fæddist 5. desember
1964 í Reykjavík.
Hún lést á líkn-
ardeild Landspít-
alans 31. desember
2021. Móðir hennar
er Erla Ólafsdóttir,
fædd 22. mars 1947.
Foreldrar Erlu voru
Ólafur Ólafsson, f.
28. október 1917 og
Ingibjörg Hjartardóttir, f. 30. júlí
1921. Faðir Hrafnhildar var
Björn Árnason, f. 27. apríl 1946.
Börn Hrafnhildar eru: 1. Kristján
Ársæll Jóhannesson, f. 17. ágúst
1982, sambýliskona Guðlaug Rún
Ragnarsdóttir, en hann á eina
dóttur: Daníelu Erlu Kristjáns-
dóttur. 2. Sandra Rut Falk, f. 10.
desember 1986, sem á þrjú börn:
Garp Mána Árnason, f. 22. mars
2006, Thelmu Sif Árnadóttur, f.
4. júní 2007 og Inga
Rúnar Haraldsson
Falk, f. 23. júní
2015. Sambýlis-
maður Söndru er
Haraldur Ingvason,
f. 12.9. 1985. 3. Árni
Hrafn Falk, f. 16.
maí 1989. Eig-
inkona Árna er
Guðbjörg María
Jónsdóttir, f. 1989.
Árni Hrafn á tvö
börn: Auðun Val Falk, f. 28. júlí
2012 og Sigurrós Maríu Falk.
Hrafnhildur útskrifaðist úr
Langholtsskóla en gekk síðan í
Héraðsskólann á Laugarvatni
þaðan sem hún lauk grunnskóla-
prófi. Hún vann lengst af við
verslunarstörf og umönn-
unarstörf en varð snemma ófær
til vinnu vegna gigtarbreytinga.
Útför fór fram 14. janúar
2022.
Hrafnhildur Björnsdóttir,
Habbý, fæddist 5. desember
1964 og lést hinn 31. desember
2021.
Móðir hennar var einstæð
móðir og ólst hún upp ásamt
móðurforeldrum í Skipasundi 18,
sem var nýtt hverfi á þessum
tíma. Leikskólafélagar voru á
hverju strái.
Á þessum árum var í fyrsta
sinn mögulegt fyrir venjulegt
fólk að eignast bifreið. Ólafur
Ólafsson, afi Habbýjar, hafði
fengið sér bíl og fór öll fjölskyld-
an í bíltúra um helgar og í lengri
fríum, öllum til mikillar ánægju.
Alltaf voru kettir á heimilinu,
öllu heimilisfólkinu til mikillar
ánægju. Habbý var mjög dýrelsk
og sagðist snemma ætla að verða
dýralæknir þegar hún yrði stór,
en það átti þó ekki fyrir henni að
liggja.
Skólaganga hennar hófst í
Langholtsskóla en eftir grunn-
skólapróf fór hún í Héraðsskól-
ann á Laugarvatni. Dvölin á
Laugarvatni var mikil upplifun
fyrir hana en það var í fyrsta
sinn sem hún hafði farið að
heiman. Þessi tími var henni
minnisstæður og minntist hún
oft félaganna sem hún hafði
kynnst þar.
Snemma kynnist hún fyrsta
barnsföður sínum, Jóhannesi
Baldurssyni, og eignuðust þau
saman Kristján Ársæl, sem var
sannur sólargeisli öllum í fjöl-
skyldunni. Seinna kynntist hún
Guðlaugi Auðuni Falk og eign-
uðust þau tvö börn, Söndru Rut
og Árna Hrafn.
Hrafnhildi voru gefnir miklir
hæfileikar. Meðal annars var
hún var mjög hugmyndarík,
skemmtileg og listhneigð. Hún
átti mjög gott með að kynnast
fólki og eignaðist fjölmarga vini
enda gat hún grætt sár vina
sinna með samúð og skilningi.
Líkt og flestir aðrir lagði
Habbý stund á teikningar og eft-
ir hana liggur þó nokkurt magn
af ýmsu tagi sem ber merki um
mikla hugmyndaauðgi hennar.
Teikningar hennar eru alveg ein-
stakar og hún samdi einnig ljóð
og var mjög tónelsk. Nám lá létt
fyrir henni og þurfti hún lítið
fyrir því að hafa.
Hrafnhildur og sambýlismað-
ur hennar Ómar fluttu til Þor-
lákshafnar. Um svipað leyti
fengu þau sér hund af pommeri-
an-kyni sem þau kölluðu Þulu.
Þula var einstaklega skemmtileg
og átti hún æ síðan mjög stóran
þátt í hjarta hennar en hún syrg-
ir nú mjög mömmu sína.
Heimili Hrafnhildar var alltaf
einstaklega fallegt. Hún var
mjög listræn og raðaði hlutum
upp á fallegan og smekklegan
hátt.
Fyrir nokkru fluttu þau til
Spánar með Þulu sína. Þar
keyptu þau sér kerru sem þau
óku henni í. Hrafnhildur hafði
mjög gaman af að aka henni í
kerrunni og fannst Þula vera
eins og drottning í ríki sínu.
Ljótur hósti og almennur
slappleiki hafði hrellt Hrafnhildi
lengi og hafði hún hætt að
reykja af heilsufarsástæðum.
Margar rannsóknir höfðu verið
gerðar en ekkert alvarlegt fund-
ist. Hún var orðin mjög þreytt
undir það síðasta og renndi ég
grun í að ekki væri allt með
felldu. Skömmu fyrir andlátið
kom hún heim til Íslands í rann-
sóknir. Við þær rannsóknir upp-
götvaðist kirtilfrumulungna-
krabbamein á mjög háu stigi.
Hafði það breitt úr sér um allan
líkamann og ekkert var hægt að
gera.
Við ættingjarnir hefðum mjög
gjarnan viljað geta notið sam-
vista við Hrafnhildi mikið lengur
en erum samt þakklát fyrir að
hún þurfti ekki að þjást lengi.
Erla Ólafsdóttir.
Hrafnhildur
Björnsdóttir
Okkar ástkæri,
GARÐAR ÞÓR GARÐARSSON,
Dvalarheimilinu Grund,
lést á Dvalarheimilinu Grund sunnudaginn
26. desember sl. Útförin fór fram í kyrrþey
vegna stöðu sóttvarnamála í samfélaginu.
Fyrir hönd aðstandenda,
Sigurður Þór Garðarsson