Morgunblaðið - 17.01.2022, Síða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 17. JANÚAR 2022
✝
Hans Wíum
Ólafsson fædd-
ist í Reykjavík 12.
september 1945.
Hann lést á gjör-
gæsludeild Land-
spítalans 21. des-
ember 2021.
Foreldrar hans
voru hjónin Ólafur
Eyjólfsson for-
stöðumaður Rit-
símans í Reykja-
vík, f. 8. febrúar 1924, og
Guðrún Gyða Hansdóttir hús-
móðir, f. 16. ágúst 1925. Systk-
ini hans eru: 1) Eyjólfur, f.
29.12. 1950, læknir í Dan-
mörku, kvæntur Kirstine Ólafs-
son lækni og eiga þau tvo syni,
Daniel og Simon. 2) Magdalena
Margrét, f. 20.10. 1956, kennari
við Menntaskólann í Reykjavík,
gift Kristjáni Ásgeirssyni arki-
tekt og eiga þau þrjú börn,
Lísu Maríu, Hans Orra og Óla
Geir. 3) Guðrún
Gyða, f. 11.10.
1968, móttöku-
stjóri hjá Háskól-
anum í Reykjavík,
gift Kjartani Sig-
urðssyni lektor í
háskólanum í
Twente, Hollandi
og eiga þau þrjár
dætur, Sögu Ýri,
Ylfu Rán og Myrru
Magdalenu.
Hans var ógiftur og barn-
laus. Hann útskrifaðist stúdent
frá Menntaskólanum í Reykja-
vík árið 1966 og sem lögfræð-
ingur frá Háskóla Íslands árið
1973. Hans starfaði sem lög-
fræðingur á ýmsum stöðum,
lengst hjá Sýslumannsembætt-
inu í Reykjavík og Reykjavík-
urborg þar sem hann endaði
starfsferilinn sinn.
Í ljósi aðstæðna hefur útför-
in farið fram í kyrrþey.
Minningarnar koma og fara,
ótalmargar og allar yndislegar.
Stóri bróðir sem maður leit allt-
af upp til, hjálpaði með ensku
og latínu þegar maður komst til
vits og ára. Stóri bróðir sem
keyrði um á eldrauðri bjöllu,
nýútskrifaður lögfræðingur.
Það voru ófá skiptin sem maður
fékk far í skólann og alltaf var
hann jafn þolinmóður með mig
sem co-pilot við hlið sér. Þegar
við Kiddi fluttum til Danmerk-
ur, þar sem Eyjó var líka að
læra, komu mamma, pabbi,
Hansi og Gyða í heimsókn hvert
sumar. Þessar sumarferðir
gerðu lífið í Danaveldi auðveld-
ara og miklu, miklu skemmti-
legra. Við ferðuðumst saman,
skoðuðum söfn og staði og nut-
um lífsins. Hér á árum áður
ferðaðist Hansi mikið og heyrð-
um við margar sögur frá honum
um London og Edinborg sem
voru hans eftirlætis borgir.
Hann var víðlesinn og heimilið
hans fullt af bókum og hann
vissi alltaf í hvaða hillu hver
bók var. Hansi var mikill tungu-
málamaður enda stúdent af
málabraut í MR. Hann var mik-
ill fjölskyldumaður en líka ein-
fari. Hann bjó ætíð einn, en var
duglegur að heimsækja okkur
fjölskylduna. Mikið þótti mér
alltaf vænt um að fá hann í
heimsókn að loknum vinnudegi
og drekka kaffibolla með hon-
um og tala um daginn og veg-
inn. Hansi var góður vinur
barnanna okkar og fagnaði öll-
um áföngum þeirra með okkur.
Hann var að vissu leyti ígildi
afa, sem þau misstu ung að ár-
um.
Elsku bróðir, við misstum
þig alltof fljótt og mikið sakna
ég þín, en ég vil ljúka þessum
fátæklegu minningarorðum með
bæn sem við lærðum af mömmu
og pabba og var svona uppá-
halds:
Kristur minn ég kalla á þig
komdu að rúmi mínu,
gjörðu svo vel og geymdu mig,
Guð, í nafni þínu.
(Höf. ók.)
Þín systir Malla,
Magdalena Margrét
Ólafsdóttir.
Jólin voru alveg að smella á
og allt að verða tilbúið fyrir há-
tíðirnar – þá var stórt skarð
höggvið í litlu fjölskylduna okk-
ar. Elsku stóri bróðir minn,
hann Hansi sem mér þótti svo
óendanlega vænt um, kvaddi
þennan heim á gjörgæsludeild
Landspítalans eftir stutt en erf-
ið veikindi.
Hansi var í háskólanum að
læra lögfræði þegar ég fæddist,
svo það voru nokkur ár á milli
okkar. Það voru forréttindi að
vera langyngst í fjölskyldunni
og varð ég strax mikil dekur-
rófa. Margar eru minningarnar
og man ég eftir mörgum fal-
legum gjöfum sem Hansi bróðir
gaf mér sem lítilli stelpu, en
það er ein minning sem er ofar
öllum og það var þegar Hansi
kom heim úr einni af London-
ferðunum sínum. Ég beið
spennt eftir að hann kæmi heim
því ég vissi að ég myndi fá út-
landagjöf. Töskunni var dröslað
mjög þungri inn á stofugólf,
hún opnuð og þá blasti við fal-
legasta dúkkuhús sem ég hafði
augum litið. Ánægjan hjá lítilli
stúlku var þvílík og næstu árin
var þetta mitt uppáhaldsleik-
fang og seinna meir léku stelp-
urnar mínar sér að dúkkuhús-
inu. Húsið, eins og ég kallaði
það, er enn þá til og í notkun.
Hansi bróðir bjó inni á heimili
foreldra minna þar til ég var á
tólfta ári og alltaf var gott að
eiga hann að. Hann var óþreyt-
andi að hjálpa mér við heima-
námið og annað sem viðkom
skólanum, svo voru ófáar ferð-
irnar sem voru farnar til Dan-
merkur þar sem öll fjölskyldan
sameinaðist og eru þær stundir
ógleymanlegar.
Hansi bróðir var stelpunum
mínum sem staðgengill afa og
ömmu enda var hann alltaf til
staðar fyrir fjölskylduna hvort
sem það voru stórviðburðir í
fjölskyldunni eða annað. Hansi
bróðir var einnig vanur að vera
með okkur fjölskyldunni á að-
fangadagskvöld og var hans
sárt saknað þessi jólin.
Jákvæðni og bjartsýni var
það sem einkenndi Hansa bróð-
ur. Þegar hann lá inni á spít-
alanum og heimsóknabann var
allsráðandi þá ræddum við sam-
an á hverjum degi í síma og
alltaf var allt það besta að
frétta af honum, allt starfsfólkið
á spítalanum var frábært og
maturinn æðislegur. Sem betur
fer voru nokkrir dagar sem við
máttum koma og heimsækja
hann og var það ómetanlegur
tími. Eins ánægjulegt og það
var að fá að heimsækja hann,
þá sá maður einnig hvað hann
var í raun og veru mikið veikur
og það var sárt.
Minningarnar eru margar og
allar góðar, en allt hefur sinn
tíma og nú er komið að kveðju-
stund. Það er með miklum
trega, en einnig miklu þakklæti,
sem ég kveð elsku stóra bróður
minn.
Minningin um stórkostlegan
mann lifir.
Farðu í friði.
Þín litla systir
Gyða.
Kynni mín af Hansa spanna
tæpa fimm áratugi. Það var
snemma á áttunda tug síðustu
aldar að ég fór að gera hosur
mínar grænar fyrir Möllu syst-
ur hans. Hansi tók mér vel og
fór vel á með okkur frá fyrstu
kynnum.
Þriggja ára hafði Hansi smit-
ast af polio, sem hafði áhrif á
hreyfigetu hans. Óli pabbi hans
var óþreytandi að æfa drenginn
sinn, ekki síst með því að fara
með hann í Sundhöllina. Þeir
tveir stunduðu sundið saman
allt fram að andláti Óla árið
1994. Andlát Óla var okkur öll-
um mikið áfall, ekki síst þeim
mæðginum Gyðu og Hansa,
enda voru þau þrjú alla tíð afar
náin.
Hansi var mikill fagurkeri,
tónlistaráhugamaður og grúsk-
ari. Hönnun, húsgögn, málverk,
hljómtæki og flott plötusafn,
prýddu heimili hans. Við Malla
munum hvenær hann fékk íbúð-
ina sína afhenta, en það var á
sama degi og frumburður okk-
ar, Lísa María fæddist, þann
15. maí 1980. Þá vorum við bú-
sett í Danmörku við nám og
störf.
Hlýjar minningar tengdar
Hansa og tengdaforeldrum
mínum frá námsárum okkar í
Danmörku, eru ófáar. Sumar-
heimsóknir þeirra, ásamt Gyðu
litlu systur voru ávallt tilhlökk-
unarefni. Var þá öll fjölskyldan
sameinuð, því Eyjólfur, yngri
sonur þeirra, var einnig búsett-
ur í Danmörku. Þarna var því
oft glatt á hjalla.
Hansi starfaði lengst sem
lögfræðingur hjá Borgarfógeta
og Reykjavíkurborg.
Árið 1987 var Hans Orri,
sonur okkar, skírður í höfuð
frænda síns. Þeir voru báðir
kallaðir Hansi, sá eldri fékk þá
viðskeytið frændi og var upp
frá því ávallt kallaður Hansi
frændi.
Hansi varð fyrir heilsubresti
árið 1997. Mér er það minn-
isstætt þegar hringt var í mig
frá Borgarverkfræðingsemb-
ættinu og ég beðinn um að
koma og vitja mágs míns. Í ljós
kom að hann hafði fengið vírus-
sýkingu í hjartað, sem varð
þess valdandi að það hafði trufl-
andi áhrif á líkamsstarfsemi
hans.
Gyða, tengdamóðir mín,
kvaddi okkur árið 2009 og var
það Hansa erfitt, enda höfðu
þau mæðgin verið mjög náin og
hist á hverjum degi á Háaleit-
isbrautinni.
Óli Geir sonur okkar og
Hansi náðu vel saman þrátt fyr-
ir mikinn aldursmun. Þeir gátu
spjallað um málefni tengd
hljómtækjum og öðrum tækni-
legum hlutum, enda báðir ann-
álaðir grúskarar.
Barnabörn okkar fengu smá
afa í Hansa frænda. Hann var
duglegur að gefa frændsystk-
inum sínum afmælis- og jóla-
gjafir og naut þess að fara með
systrum sínum í innkaupaleið-
angra þeim tengdum.
Í desember urðu breytingar
á heilsufari Hansa og var hann
lagður inn á sjúkrahús. Að-
spurður um líðan, hafði hann
það alltaf mjög gott, enda
þekktur fyrir það að kvarta
aldrei undan neinu. Okkur öll-
um var brugðið þegar við feng-
um boð frá spítalanum um erf-
iða stöðu og að hann væri
kominn á gjörgæslu, þar sem
hann lést þriðjudaginn 21. des-
ember sl.
Lífið er skrýtið og við eigum
erfitt með að skilja að þetta sé
raunveruleikinn. En það heldur
alltaf áfram.
Lífið gefur og lífið tekur,
lífið er allt um kring.
Lífið svæfir og lífið vekur,
lífið fer eilíft í hring.
(Kristján Ásgeirsson)
Ég þakka Hansa mági mín-
um fyrir samfylgdina.
Kristján Ásgeirsson.
Það er óhætt að segja að frá-
fall Hansa hafi borið brátt að,
en þegar andlát náins vinar og
fjölskyldumeðlims ber að rifjast
upp margar góðar minningar.
Ég kynntist Hansa fyrst þegar
ég var ungur maður á heimili
foreldra hans, eða á þeim ynd-
islegu árum þegar ég og systir
hans og eiginkona mín vorum
að stinga saman nefjum. Hansi
var fylginn sjálfum sér og fyrst
um sinn ekki tilbúinn að sam-
þykkja þennan unga mann blá-
kalt, en fljótlega fann ég
hlýjuna frá honum, ég hafði
eignast traustan vin og sú vin-
átta hefur verið heil allar götur
síðan. Hansi var sjálfum sér
trúr og fór sínar leiðir í lífinu
og ekki við öðru að búast en að
fráfall hans hafi verið í takt við
karakterinn sem varðaði sínar
eigin leiðir og ekki annað að sjá
en að hann hafi verið sáttur við
sitt hlutverk og þær leiðir sem
hann kaus að fara í lífinu.
Hansi bróðir, eins og hann
var ávallt kallaður af fjölskyld-
unni, var um margt sérstakur
maður. Hann var mikil fé-
lagsvera en bjó þó alla tíð einn,
var sérlega ósérhlífinn, mikið
ljúfmenni, glaðlyndur með af-
brigðum og alltaf tilbúinn að
veita hjálparhönd ef svo bar
undir. Hann hafði þann háttinn
á að vera í góðu sambandi við
fjölskyldu sína og það brást
aldrei að hann var alltaf til
staðar fyrir okkur.
Mörg voru þau matarboðin
og margir voru fjölskyldufund-
irnir sem sköpuðu margar góð-
ar minningar. Jólahátíðin er
mér sérlega minnisstæð en
Hansi hafði þann vana á að
borða hjá okkur hjónum á að-
fangadag. Hansi hafði val og
ekki fór hann í manngreinarálit,
heldur tel ég fullvíst að rjúp-
urnar hafi ráðið úrslitum um
það hvar hann kaus að verja að-
fangadeginum. Einnig er mér
minnisstætt hversu mikinn
áhuga hann hafði á því sem allir
í fjölskyldunni voru að fást við,
hvort sem það voru viðskipti,
atvinna, nám, íþróttir, áhuga-
mál eða annað allt fannst hon-
um áhugavert og alltaf gaf hann
sér tíma til að kynna sér málin
og tók fullan þátt í samræðum
um okkar hugðarefni.
Fyrir mína parta þá fylgdist
hann alltaf vel með því sem ég
var að fást við hverju sinni og
ekki kom maður að tómum kof-
anum þegar rætt var um út-
lönd, enda karlinn sérlega fróð-
ur um heiminn og stöðu
heimsmála. Til dæmis sýndi
hann námi mínu og starfi mik-
inn áhuga, en því fylgdu tals-
verð ferðalög og viðvera til
lengri eða skemmri tíma í út-
löndum. Hann þekkti menningu
og sögu allra þeirra borga sem
ég bjó í og var alltaf með nýj-
ustu fréttir að færa af efna-
hagsástandi, veðri, og nú síðast
af stöðu heimsfaraldursins.
Þessar fréttir færði hann ást-
kærri systur sinni, títt nefnd
Gyða systir, og eiginkona mín
meðan á dvöl minni stóð. Svo
sat ég fyrir svörum þegar heim
var komið og spurningarnar
dundu á mér um hvernig allt
gengi, staðhætti, mannlífið,
menningu og allt þar fram eftir
götum – yndislegar og góðar
minningar um samverustundir.
Með þessum annars stutta og
fátæklega texta um mann sem á
sér magnaða sögu læt ég hér
við sitja og heiðra minningu
hans með þakklæti fyrir þau
yndislega góðu kynni og allar
þær gleðistundir sem við áttum
saman. Blessuð sé minning
hans.
Kjartan Sigurðsson.
Elsku Hansi frændi, takk
fyrir vináttuna og allar góðu
stundirnar síðustu árin. Takk
fyrir öll símtölin sem við áttum
þegar ég bjó úti í Árósum og
Lundi. Það var alltaf svo gaman
að heyra í þér, alltaf jafn hress
og þegar maður spurði hvað þú
værir að gera var svarið yf-
irleitt að þú værir að lesa góða
bók eða einfaldlega að slappa
af, þú kunnir það sko!
Það skein svo í gegn hvað
þér þótti vænt um allt fólkið í
kringum þig og í öllum okkar
símtölum spurðir þú hvernig
Halla hefði það og hvernig
gengi nú í skólanum eða
vinnunni hjá henni, alltaf jafn
áhugasamur.
Það má segja að þú hafir ver-
ið miklu meira en bara Hansi
frændi fyrir mér, hálfgerður afi
og hittumst við að minnsta kosti
vikulega í kaffi og kexi á Bás-
endanum hjá mömmu. Þess á
milli brölluðum við margt sam-
an. Einstaka sinnum skelltum
við okkur saman á bílasölurúnti
en við áttum það sameiginlegt
að vera algjörir bílanördar og
voru Volkswagen-bílarnir okkar
uppáhalds. Það sýndi sig vel í
nóvember síðastliðnum þegar
þú hringdir í mig og sagðist
vera orðinn stoltur eigandi að
Volkswagen Golf á ný og nú
vantaði þig hjálp við það að
selja Opelinn og það væri sko í
mínum höndum þar sem það
hafði tekist svo hjá mér að selja
gamla Golfinn um árið. Við náð-
um því miður ekki að klára það
áður en þú lagðist inn á spít-
alann í byrjun desember, en í
öllum okkar símtölum eftir að
þú lagðist inn spurðir þú alltaf;
„Óli minn, ertu nokkuð búinn að
selja Opelinn?“.
Við deildum fleiri nörda-
áhugamálum saman en ást okk-
ar á tækni og græjum var mikil.
Þú varst algjör spekingur er við
kom hljóði og áttir held ég allar
týpur af mögnurum, plötuspil-
urum, hátölurum og fjarstýr-
ingum sem hægt var að fá hér á
landi. Þar var ég heppinn því
þú hafðir ekki pláss fyrir allt
þetta dót. Japanski Pioneer-
magnarinn stendur sko fyrir
sínu hér í stofunni og plöturnar
njóta sín vel á fóninum.
Við Halla vorum svo heppin
að fá þig óvænt í mat til okkar í
byrjun nóvember í fyrra, en
planið var að fá þig á Þorláks-
messu í næsta mánuði, en þú
hafðir misheyrt næsta mánu-
dag. Svona eru örlögin stundum
með manni á bandi en við áttum
æðislega kvöldstund saman,
með asískum núðlurétti eða
„æðislegum makkarónum“ eins
og þú kallaðir þetta. Þú komst
auðvitað ekki tómhentur en
með í för var platan „Kind of
Blue“ með Miles Davis sem þú
hafðir pantað sérstaklega hjá
Steina í Hljómsýn fyrir bæði
okkur og þig sjálfan, því sam-
kvæmt þér var þetta besta al-
búm sögunnar. Miles Davis fær
því að hljóma hér reglulega þar
sem við minnumst þín með
miklum söknuði.
Elsku Hansi, ég sakna þín en
veit að það verður tekið vel á
móti þér þarna hinum megin.
Næst þegar við hittumst þá
verð ég búinn að selja Opelinn
en þangað til keyri ég um á
Golfinum mínum og hugsa til
þín og segi „obbobbobb“ við
Höllu þegar hún keyrir, eins og
þér einum var lagið.
Skál í Coca Cola og Snickers.
Þinn vinur og frændi,
Óli Geir Kristjánsson.
Elsku Hansi frændi.
Þú varst yndislegur frændi,
umhyggjusamur, traustur, með
skemmtilegan húmor og bjart
bros. Það var alltaf gaman í
kringum þig og sérstaklega að
spila borðspil og spurningaleiki
með þér, þar sem þú svaraðir
alltaf fyrir öll liðin. Það gat
vakið kátínu hjá meðspilurum
þínum en oft erfitt fyrir hörð-
ustu keppnismennina.
Í æsku var skemmtilegt að
koma í heimsókn til þín á fal-
lega heimilið þitt, þar sem beið
okkar undantekningarlaust kók
í gleri, mars súkkulaði og góð
tónlist eða kvikmynd.
Heimilið þitt einkenndist af
fallegri hönnun, húsgögnum og
málverkum sem hefur vafalaust
ýtt undir okkar áhuga á hönnun
og listum.
Ef við vorum í bílahugleið-
ingum, þá varstu alltaf fyrstur
til að hringja og athuga stöðu
mála, enda mikill áhugamaður
um bíla. Þá varstu sérstaklega
ánægður með okkur ef við vor-
um að skoða uppáhaldstegund-
ina þína, Volkswagen-bíla. Okk-
ur systkinin langar alltaf í
VW-bjöllu eins og þú áttir í
gamla daga. Kannski einn dag-
inn.
Við munum halda minningu
þinni á lofti með skemmtilegum
og góðum sögum af þér.
Nú ertu kominn í faðm afa
Óla, ömmu Gyðu og Mána litla,
sem hughreystir okkur, og við
yljum okkur við góðar og fal-
legar minningar um þig elsku
Hansi okkar.
Farðu í friði vinur minn kær.
Faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær.
Aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Lísa María Kristjánsdóttir
og Hans Orri Kristjánsson.
Hans Wíum
Ólafsson
Ástkær eiginkona, fóstra, tengdamóðir,
amma og langamma,
ÁSLAUG GYÐA GUÐMUNDSDÓTTIR,
Boðaþingi 10, Kópavogi,
lést á Landspítalanum 10. janúar. Hún
verður jarðsungin í Lindakirkju 24. janúar að
viðstöddum sínum nánustu. Hlekk á streymi
má nálgast á mbl.is/andlat.
Gunnlaugur Breiðfjörð Óskarsson
Ásta B. Gunnlaugsdóttir Samúel Örn Erlingsson
Óskar Gunnlaugsson Hrönn Helgadóttir
barnabörn, makar þeirra og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
JÓNAS HALLGRÍMSSON,
prófessor emeritus,
lést á heimili sínu miðvikudaginn 12. janúar.
Anna Margrét Lárusdóttir
Hallgrímur Jónasson Sylvia Ekstrand
Pétur Jónasson Hrafnhildur H. Guðmundsd.
Lárus Jónasson Valdís Fríða Manfreðsdóttir
Margrét Jónasdóttir
barnabörn og barnabarnabörn