Morgunblaðið - 18.02.2022, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 18. FEBRÚAR 2022
✝
Ásta Marí
Brekkan Pét-
ursdóttir fæddist á
Siglufirði 9. ágúst
1939. Hún lést á
Brákarhlíð í Borg-
arnesi 18. janúar
2022. Foreldrar
hennar voru Þóra
Þorgrímsdóttir, f.
7.4. 1898, d. 12.8.
1978, og Pétur Ás-
mundsson Brekk-
an, f. 4.5. 1897, d. 9.2. 1967.
Alsystir Ástu er Berta Pét-
ursdóttir Brekkan, f. 9.9. 1935,
d. 25.12. 2020. Samfeðra systk-
ini eru Einar Ólafur Pétursson
Brekkan, f. 7.7. 1940, Rúnar
Ásmundur Pétursson Brekkan,
f. 30.12 1941, d. 31.1. 1986, og
Ósk Pétursdóttir, f. 12.10.
1943.
Þann 21. október 1962 gift-
ist Ásta Indriða Björnssyni frá
Efra-Seli í Landsveit, f. 28.5.
1939. Þau eignuðust þrjú börn
en fyrir átti Ásta einn son sem
Indriði gekk í föðurstað.
Börn Ástu og Indriða eru:
Þór, f. 11.11. 1959, eig-
og fósturdóttir er Matthildur
Svana, f. 2009. Ásta Marý, f.
1990, sonur Stefán Svan, f.
10.5. 2020, d. 8.9. 2020. Svan-
dís Lilja, f. 1995, sambýlis-
maður Jóhann Björn Jóhanns-
son.
Rúnar Örn, f. 19.4. 1969,
eiginkona hans er Helga Indr-
iðadóttir. Börn þeirra eru
Edda Steinunn, f. 1995, Magn-
ús Arnar, f. 2000, og Ásta
Margrét, f. 2007. Sambýlis-
maður Eddu Steinunnar er
Arnar Freyr Sævarsson.
Ásta ólst upp á Siglufirði til
18 ára aldurs og flutti þá til
Reykjavíkur þar sem hún
kynntist Indriða eiginmanni
sínum. Árið 1962 fluttu þau í
Borgarnes og hófu sinn bú-
skap í húsi Guðrúnar Berg-
þórs við Egilsgötu 12. Árið
1966 fluttu þau í húsið sem
þau byggðu sér á Kjart-
ansgötu 4. Nýlega fluttu þau í
íbúð eldri borgara að Borg-
arbraut 65.
Fyrstu árin í Borgarnesi var
Ásta húsmóðir en hóf svo störf
hjá Pósti og síma og starfaði
þar í fjölda ára, þar til hún fór
á eftirlaun.
Útför hennar fer fram frá
Borgarneskirkju í dag, 18.
febrúar, kl. 14.
Steymt verður frá útför:
https://www.mbl.is/andlat
inkona hans er
Luisa Saldana.
Dóttir þeirra er
Isold Maya, f.
2007. Sonur Þórs
og Ólafíu Hrannar
Jónsdóttur er
Skarphéðinn, f.
1990, sambýlis-
kona Emma Lo-
uise Sanderson,
dóttir þeirra er
Soffía Anna, f.
2016.
Björn, f. 28.11. 1962, eig-
inkona hans er Kristjana
Hrafnkelsdóttir. Dætur þeirra
eru Jóhanna Eir, f. 1992, og
Hafrún Birna, f. 2000. Sam-
býlismaður Jóhönnu er Julian
Springer og dóttir þeirra er
Hekla Maren, f. 2021.
Guðfinna, f. 3.11. 1966, eig-
inmaður hennar er Stefán
Gunnar Ármannsson. Börn
þeirra eru Guðbjartur Þór, f.
1988, sambýliskona Salbjörg
Ragna Sævarsdóttir. Börn
Guðbjarts eru Kristín Ólína, f.
2007, Bjarndís Guðveig, f.
2011, Indriði Gunnþór, f. 2016,
Í dag kveðjum við Ástu Marí
Brekkan Pétursdóttur í Borg-
arnesi sem við systur vorum
svo lánsamar að eiga fyrir
ömmu.
Amma Ásta var einstök kona
eins og þeir sem þekktu hana
fengu að kynnast. Hún var um-
hyggjusöm, örlát og alltaf var
mikil ró og hlýja yfir henni.
Hún tók okkur systrum ætíð
opnum örmum og fundum við
alltaf fyrir miklu öryggi þegar
amma passaði okkur og við vor-
um í návist hennar.
Gestrisni ömmu var mikil og
stóð aldrei á veitingunum hjá
henni. Amma hélt í þá hefð að
bjóða upp á kvöldkaffi, eitthvað
sem okkur systrum þótti alltaf
voða spennandi. Þá voru teknar
fram heimabakaðar tertur fyrir
sælkerana og ekki síst hin sí-
vinsæla rúlluterta sem amma
gerði svo vel.
Við áttum margar góðar
stundir með ömmu Ástu. Okkur
er sérstaklega minnisstætt
þegar spilastokkurinn var tek-
inn fram og spilaður var Hæ
Gosi. Þá var mikið hlegið og
fíflast og erfitt að sjá hver
skemmti sér betur, við eða
amma.
Við kveðjum Ástu ömmu með
söknuð í hjarta en á sama tíma
þakklæti fyrir þann góða tíma
sem við áttum saman. Minning
hennar mun lifa með okkur og
verma um ókomin ár.
Blessuð sé minning þín,
elsku Ásta amma.
Þínar ömmustelpur,
Jóhanna Eir og
Hafrún Birna.
Er ég hugsa um Borgarnes
æsku minnar, finnst mér ein-
hvern veginn, að Ninni og Ásta
hafi alltaf búið í húsinu á móti,
þótt ég viti vel að það sé ekki
raunin. Ninni er móðurbróðir
minn og Ásta var ástin í lífi
hans. Á sjöunda áratugnum
byggðu þau sér hús við Kjart-
ansgötu í Borgarnesi, beint á
móti húsi foreldra minna. Þar
gerðu þau hreiður fyrir sig og
ungana sína fjóra og sambandið
milli fjölskyldnanna varð mikið
og náið.
Þegar ég var barn, fannst
mér Ásta eiginlega vera töff-
arinn á meðal kvennanna í göt-
unni. Hún var oft með tyggjó,
sem mömmur sáust ekki oft
með, gekk iðulega í síðbuxum á
meðan aðrar konur notuðu
frekar kjóla og síðan var hún
lestrarhestur, bókaormur sem
las flest sem hún komst í. Var
tíður gestur á bókasafninu, las
skáldsögur, ástarsögur og alls
kyns blöð, mörg hver á erlendu
tungumáli. Þetta gerðu ekki
margar mömmur á þessum
tíma. Og nærri hvern virkan
dag rölti hún svo yfir götuna til
að drekka morgunkaffi með
mágkonu sinni. Í okkar fjöl-
skyldu var hún því alla jafna
kölluð Ásta hans Ninna eða
Ásta frænka.
Ef eitthvað stóð til var gott
að eiga Ástu að. Hún var dug-
leg, brosmild með notalega
nærveru. Hún lagði lið við eitt
og annað sem gera þurfti í fjöl-
skyldunni. Aðstoðaði við slát-
urgerð, hjálpaði við að undir-
búa stærri veislur eins og
þegar ferming stóð fyrir dyrum
og lagði hönd á plóg með okkur
krakkana ef mamma var veik,
alltaf allt jafn sjálfsagt og vel-
komið. Fjölskyldurnar buðu
lengi vel í jólaboð, sitt á hvað.
Auðvitað var öllu tjaldað til á
báðum bæjum og hjá Ástu beið
heimsins besta rúlluterta þess
að vera etin, ásamt fleira góð-
gæti. Og ekki má gleyma ef
höfuðóvinurinn, maðkafluga,
birtist í einhverjum glugganum
heima hjá okkur, þá var hægt
að stóla á bjargvættinn Ástu.
Hún mætti gallvösk og fjar-
lægði óvininn af vettvangi.
Er börnin fóru að tínast úr
hreiðrinu fór Ásta að vinna ut-
an heimilis meðal annars á
pósthúsinu. Sameiginlegt
áhugamál þeirra hjóna voru
ferðalög og með meiri innkomu
var hægt að leyfa sér meira í
þeim efnum. Þau ferðuðust því
töluvert, bæði ein og með öðr-
um. Nutu ríkulega samvistanna
við hvort annað um leið og nýj-
ar slóðir voru kannaðar innan
lands sem utan og gaman var
að sjá hvað þau voru alltaf
skotin. Það brást heldur ekki
að ef nafn annars þeirra var
nefnt í fjölskyldunni, fylgdi hitt
gjarnan með í sömu andrá. Nú
verður breyting þar á. Ásta
hefur haldið í sitt síðasta ferða-
lag, hið sama og bíður okkar
allra.
Elsku Ninni, Þór, Bjössi,
Finna, Rúnar og fjölskyldur.
Ég votta ykkur mína dýpstu
samúð og bið þess að góður
Guð blessi og varðveiti minn-
ingu ykkar um ástkæra eig-
inkonu og móður.
Birna G. Konráðsdóttir
Ásta Marí Brekkan
Pétursdóttir
HINSTA KVEÐJA
Hver minning dýrmæt perla að
liðnum lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug
þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf,
sem gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu
að kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Takk fyrir allt, elsku
amma Ásta.
Þín,
Ásta Margrét, Magnús
Arnar, Edda Steinunn og
Arnar Freyr.
✝
Kristján
Gunnþórsson,
fyrrverandi bif-
reiðarstjóri, fædd-
ist í Steinkoti í
Glæsibæjarhreppi
12. mars 1945.
Hann lést 7. febr-
úar 2022.
Foreldrar hans
voru Gunnþór
Ragnar Krist-
jánsson, f. 20. júlí
1918, og Rebekka Sigríður
Þóroddsdóttir, f. 9. janúar
1921.
Systkini Kristjáns eru Jak-
obína Þórey, f. 19. september
1943; Þóroddur, f. 29. janúar
1946; Sveinmar, f. 30. nóv-
ember 1947; Eyþór, f. 5. mars
1949; Jóhanna, f. 19. nóv-
ember 1951; Ragnar, f. 15.
maí 1953; Haraldur, f. 28. apr-
íl 1955; Svavar Sigurður, f. 8.
júní 1958, d. 6. september
1973.
Kristján giftist Jónínu Sig-
urveigu Helgadóttur 26. októ-
ber 1974. Börn þeirra eru: 1)
Gunnþór, f. 26.
júní 1974, kvæntur
Stefaníu Dögg,
börn þeirra eru
Kristján, Lydía og
Maríanna. 2)
Harpa, f. 24. októ-
ber 1975, gift
Kristni Arnari,
barn hans er Re-
bekka Rut. 3) Við-
ar, f. 9. október
1976, kvæntur
Grétu Björk, börn hans Vikt-
oría og Bjarki Vignir, börn
hennar Karen Mist, Andri
Fannar og Ívar Bjarki. Fyrir
átti Kristján tvö börn, þau 1)
Brynhildi, f. 26. september
1965, gift Baldri, börn þeirra
eru Arnar Freyr, Guðmundur
Orri og Sigrún Harpa. 2) Stef-
án, f. 21. apríl 1969, kvæntur
Ólöfu Indíönu, börn þeirra eru
Anton Marinó og Helena Ýr.
Kristján verður jarðsunginn
frá Glerárkirkju í dag, 18.
febrúar 2022, klukkan 13. Út-
för verður streymt.
https://www.mbl.is/andlat
Elsku pabbi, í dag kveðjum
við þig. Enginn á morgundag-
inn vísan eins og þú sagðir nú
svo oft sjálfur en nú ert þú
horfinn til austursins eilífa.
Snöggt andlát þitt er mikill
harmur fyrir okkur sem héldum
að við fengjum að hafa þig hjá
okkur aðeins lengur. Margar
góðar minningar eigum við
systkinin með þér sem við mun-
um ylja okkur áfram við með
mömmu og barnabörnunum. Þú
varst hvers manns hugljúfi, fé-
lagslyndur og vel liðinn hvar
sem þú komst. Segir það mikið
um þig hvað vinir okkar systk-
ina bera hlýjan hug til þín og
eiga góðar minningar úr Selja-
hlíðinni.
Þú varst mikill fjölskyldu-
maður og lagðir mikið upp úr
góðu sambandi við þitt fólk og
áttum við alltaf von á símtali
reglulega þar sem spjallað var
um daginn og veginn og þú
fékkst fréttir af þínu fólki.
Að lokum langar okkur að
senda þér þetta ljóð sem okkur
finnst eiga vel við á þessari
stundu.
Umhyggju og ástúð þína
okkur veittir hverja stund.
Ætíð gastu öðrum gefið
yl frá þinni hlýju lund.
Gáfur prýddu fagurt hjarta,
gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur
var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Hvíl í friði, elsku pabbi.
Með virðingu og þakklæti,
Gunnþór, Harpa og Viðar.
Það er okkur í fjölskyldunni
erfitt að trúa því að Kristján
okkar sé farinn frá okkur.
Þessi duglegi og glaðværi mað-
ur sem nánast aldrei varð mis-
dægurt. Það var alltaf gott að
leita til Kristjáns og alltaf var
hann tilbúinn að aðstoða okkur
þegar eftir því var leitað. Krist-
ján var selskapsmaður og hvort
sem það var létt spjall, söngur
eða önnur gleði, þá var hann
oft með síðustu mönnum á
koddann. Þrátt fyrir lögleið-
ingu bjórsins hélt Kristján sig
við blöndurnar sínar og ein-
hverjar sögur eru til af þeim
sem gaman er að rifja upp og
vekja upp skemmtilegar minn-
ingar um þennan einstaka ljúf-
ling. Kristján var lengst af
sendibílstjóri á Akureyri og
þannig kynntust fjölmargir
þessum lipra og jákvæða
manni. Þegar hann var á ferð-
inni í umferðinni heilsuðu hon-
um margir en okkur grunar að
hann hafi ekki alltaf tekið eftir
kveðjunum og ef maður var
með honum bíl spurði hann
stundum sposkur: „Hverjum
var ég að heilsa?“
Það er erfitt og sárt að
kveðja en eftir sitja svo margar
og fallegar minningar sem ylja,
hugga og styrkja. Hvíl í friði
elsku Kristján og guð blessi og
styðji allt fólkið þitt sem nú
kveður þig að sinni.
Eyþór, Soffía, Gunnar
Valur, Helgi Örn, Svavar
Sigurður, Eydís og
fjölskyldur.
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
(Höf. ók.)
Já, margar minningar koma
upp í hugann þegar við kveðj-
um kæran vin.
Kristján var hjartahlýr,
hæglátur og gaf mikið af sér.
Við þökkum honum allar
ánægjustundir og sérstaklega
minnist Guðjón hans og þakkar
alla hans umhyggju og vináttu í
áratugi. En síðastliðið sumar
áttum við ógleymanlega daga
með Jónínu og Kristjáni, sam-
veru sem við minnumst með
hlýhug og þakklæti. Ferð þessi
var hlaðin gleði og var Kristján
til í að skoða alla firði og fjöll á
Austurlandi. Þeim mágum var
sleppt lausum í verslun sem við
mágkonurnar ætluðum okkur
einum, en útkoman varð sú að
þeirra pokar urðu þyngri en
okkar. En allar yndislegar
minningar um vinnuþjarkinn
Kristján geymum við í hjörtum
okkar og huga. Takk Kristján
fyrir að vera til fyrir okkur.
Svo vinur kæri, vertu sæll,
nú vegir skilja að sinni.
þín gæta máttug verndarvöld
á vegferð nýrri þinni.
Með heitu, bljúgu þeli þér
ég þakka kynninguna,
um göfugan og góðan dreng
ég geymi minninguna.
(Höf. ók.)
Elsku Jónína, börn, tengda-
börn og afabörn, innilegar sam-
úðarkveðjur og megi algóður
Guð fylgja ykkur og vernda.
Guðjón og Erla.
Í örfáum orðum langar okk-
ur að minnast Kristjáns, pabba
Hörpu æskuvinkonu okkar.
Stjána kynntumst við flestar
við upphaf grunnskólagöngu
okkar vinkvennanna en vinátta
okkar óx og dafnaði. Eins og
oft er dró úr samskiptum þegar
aldurinn færðist yfir og við fór-
um hver í sína átt.
Stjáni var öðlingur, einn af
þessum mönnum sem gæskan
hreinlega drýpur af, en samt á
þann hátt að stutt var í grínið
og góðlátlega stríðnina. Við
æskuvinkonurnar fórum ekki
varhluta af manngæsku hans.
Alltaf var Stjáni boðinn og bú-
inn að aðstoða okkur. Og alltaf
gaf hann sér tíma til að spjalla,
hlusta á raunir okkar og drama
og spyrja okkur frétta.
Við minnumst hans sem bíl-
stjórans sem keyrði okkur í
ófáar sumarbústaðarferðir,
stundum var jafnvel splæst í
pylsu og kók fyrir alla. Og ef-
laust muna einhverjir eftir því
þegar hvítur sendibíll stoppaði
á Glerárskólaplaninu um mið-
bik níunda áratugarins og út
steig hersing af börnum í
löngum bunum. Þar var sam-
ankominn allur barnaskari
Seljahlíðar á grunnskólaaldri.
Fyrst Stjáni var að fara þessa
leið hvort eð er, skipti engu hve
margir fengju að fljóta með.
Ekki var óalgengt á ung-
lingsárunum að vinahópar
systkinanna söfnuðust saman í
Seljahlíð, enda allir velkomnir.
Stjáni tók gjarnan á móti okkur
og sagði okkur að stoppa eins
lengi og við vildum og ef við
yrðum svangar skyldum við
vera eins og heima hjá okkur
og fá okkur eitthvað í ísskápn-
um.
Stjáni átti það til að skanna
skótau vina sem komu í heim-
sókn til Hörpu, Gunnþórs og
Viðars. Hann tók sig til og
pússaði þau eintök sem honum
fannst þurfa smá upplyftingu
og þegar hersingin síðan kom
fram í forstofu upphófst mikil
leit hjá sumum að skónum sín-
um sem ekki þekktu þá svona
vel útlítandi. Þetta er sér-
staklega minnisstætt, enda ekki
mjög algengt að foreldrar
nenni að pússa skó annarra
manna unglinga. En á Dyn-
heimaball færum við ekki öðru-
vísi en á vel pússuðu skótaui.
Takk Stjáni, fyrir alla gæsk-
una, grínið, hjálpina, spjallið og
samfylgdina. Hvíl í friði.
Við sendum Hörpu, Jónínu,
Gunnþóri, Viðari og fjölskyld-
unni allri innilegar samúðar-
kveðjur,
Helga Jónsdóttir, Kristín
Hildur Kristjánsdóttir,
Lísa Z. Valdimarsdóttir,
Sigríður Guðmundsdóttir,
Steinunn María Þórsdóttir,
Þorgerður Sævarsdóttir.
Kristján
Gunnþórsson
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar ástkærrar
eiginkonu minnar, móður, tengdamóður
og ömmu,
SIGRÍÐAR NIKULÁSDÓTTUR.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki á
hjúkrunarheimilinu Mörk fyrir einstaka
umönnun og hlýtt viðmót.
Kjartan P. Kjartansson
Gerður Harpa Kjartansdóttir Gunnar Sigurðsson
Auður Freyja Kjartansdóttir Benedikt Árnason
Sólveig Guðfinna Kjartansd. Arnar Már Hrafnkelsson
og barnabörn
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför ástkærs
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður,
afa og langafa,
OTTOS TULINIUS
vélvirkjameistara,
Brekatúni 2, Akureyri.
Agnes Tulinius Svavarsdóttir
Svavar Tulinius Þórhalla Halldórsdóttir
Halla Kristín Tulinius Guðjón Ingvi Geirmundsson
Þórey Tulinius Guðmundur A. Sigurðsson
Otto Karl Tulinius Sigrún Finnsdóttir
Hlynur Tulinius Rósa Hrefna Gísladóttir
afa- og langafabörn