Morgunblaðið - 18.02.2022, Blaðsíða 21

faðir okkar trekkti í gang Willys-
inn og við brunuðum öll með
ömmu og afa í jólaboðið hjá Steinu
frænku. Þar skörkuðu kerlingarn-
ar í kolavélinni og snerust með
terturnar en kallarnir sátu í bað-
stofunni og drukku heitt súkkulaði
og ákavíti úr staupum. Þeir urðu
eldrauðir í framan, sögðu sögur og
hlógu. Verst þótti okkur að geta
þá ekki hlustað á barnatímann í
útvarpinu og heyrt í jólasveinin-
um. Síðan var þessum jólaveislum
framhaldið heima hjá okkur afa og
ömmu með sömu trakteringum.
Þetta var sérstakt því aldrei var
verið með vín í þessum húsum
nema á jólunum.
Þegar pabbi dó fluttu Lilla og
Valdi til mömmu okkar í Víðigerði
og hófu að byggja húsið sitt á
Höfðabrautinni. Þar innréttuðu
þau litla íbúð fyrir Dóru ömmu eins
og þá var farið að kalla hana. Þar
átti hún góð ár í skjóli Lillu og
Valda og börnin á efri hæðinni og
börnin okkar Ellu áttu þar griða-
stað og fengu þá tíðum eitthvað
sætt í gogginn. Systkinabörnin
voru góðir vinir og jólin héldu þess-
ar tvær fjölskyldur lengi saman.
Bæði voru foreldrar okkar fé-
lagslynd, faðir okkar sat lengi í
hreppsnefnd, var í forystu verka-
lýðsfélagsins og ýmsu öðru félags-
málastússi og saman tóku þau
þátt í leiklistarstarfsemi. Því var
oft gestkvæmt í Víðigerði að vetr-
inum og spjallað langt fram á
kvöld. Þennan eiginleika erfði
Lilla og átti margar góðar vinkon-
ur sem voru duglegar að heim-
sækja hana allt þar til yfir lauk.
Þessi samtöl okkar systkinanna
hefðu þurft að fara fram fyrr. Þá
hefði ýmislegt rifjast upp sem nú
hverfur í glatkistuna. En oft er það
nú svo, að spurningarnar vakna þá
fyrst þegar engin svör er að fá.
Við Ella sendum Valda, Höllu,
Skúla Magg., Hörpu og fjölskyld-
um þeirra innilega samúðar-
kveðju.
Þórður Skúlason.
MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 18. FEBRÚAR 2022
svo var boðið upp á fæði og hús-
næði meðan á vinnunni stóð eins
og ekkert væri sjálfsagðara.
Við höfum haldið góðu sam-
bandi við Dóru í gegnum tíðina og
eftir að hún flutti suður í kringum
100 ára aldurinn gáfust fleiri tæki-
færi til að hitta hana. Í sunnudags-
kaffi hjá móður okkar var Dóra
fastagestur þar til Covid setti
strik í reikninginn. Dóra fylgist
með samtímamálum fram á síð-
asta dag. Í sunnudagskaffinu vildi
hún spjalla við okkur um það sem
bar hæst í þjóðlífinu og heimsmál-
unum hverju sinni. Þá fylgdist hún
af áhuga með landsleikjum í fót-
og handbolta og vissi almennt
miklu meira um úrslit og einstaka
leikmenn en yngri kynslóðir.
Dóra las sér til skemmtunar og
fróðleiks fram til hins síðasta. Hún
las Morgunblaðið upp til agna á
hverjum degi. Eftir því sem sjónin
dapraðist var lýsingin bætt og
stækkunarglerin stækkuð, því
ekki vildi hún missa af fréttum og
umfjöllun um menn og málefni.
Svipað var með prjónaskapinn,
þegar sjónin sveik voru fíngerð
prjónadýr göldrum fram eftir
minni og með járnvilja.
Við kveðjum Dóru frænku með
ljóði sem henni þótti mjög vænt
um og fór stundum með fyrir okk-
ur. Ljóðið fékk hún eitt sinn sent í
bréfi frá Gunni eldri systir sinni
sem þá bjó á Englandi en þær
systur voru einstaklega nánar,
Gunnur dó mjög ung.
All the while I think of you
And all the golden times we had
And all the things we used to do
Days of sunshine, grey days to
But always with something bright and
glad
Because of you
(Höf. ók.)
Ólafur, Anna María, Stefán,
Vigdís og Þóra Rósa.
✝
Kristín Blöndal
fæddist í
Reykjavík 23. októ-
ber 1954. Hún lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi 8. febrúar
2022.
Kristín var dóttir
hjónanna Hjálmars
Blöndal, hagsýslu-
stjóra Reykjavíkur-
borgar, f. 25. júlí
1915, d. 20. nóvember 1971, og
Ragnheiðar I. Blöndal hús-
móður, f. 2. júlí 1913, d. 13. jan-
úar 2008. Kristín giftist Pétri
Birni Péturssyni hagfræðingi
30. desember 1994. Hann var
fæddur í Reykjavík 31. janúar
1946, d. 7. mars 2021. Hann var
sonur hjónanna Þórunnar Kjar-
an Ólafsson húsfreyju, f. 16.
september 1917, og Péturs
Ólafssonar hagfræðings, f. 8.
ágúst 1912, sem bæði eru látin.
Synir Kristínar og fyrri eigin-
ursson, master í alþjóðlegum
viðskiptum, f. 15. mars 1979.
Kristín varð stúdent frá
Verzlunarskóla Íslands 1975.
Hún útskrifaðist sem hjúkr-
unarfræðingur 1979. Hún lauk
námi í stjórnun frá Háskóla-
sjúkrahúsinu í Lundi 1984 og
bætti við sig námi í kennslurétt-
indum frá Kennaraháskóla Ís-
lands árið 1988. Starfaði hún
fyrst um sinn við hjúkrun á ýms-
um deildum og sviðum ásamt
kennslu í hjúkrunargreinum við
Fjölbrautaskólann í Breiðholti.
Kristín var hjúkrunarstjóri á
hjúkrunarheimilinu Skógarbæ í
Reykjavík, hjúkrunarforstjóri á
hjúkrunarheimilinu Ísafold í
Garðabæ og síðast deildarstjóri
heimaþjónustu hjá Reykjavíkur-
borg. Kristín og Pétur Björn
bjuggu alla sína búskapartíð að
Smáraflöt 41 í Garðabæ.
Kristín verður jarðsungin frá
Vídalínskirkju í Garðabæ í dag
kl. 13. Útförinni verður streymt
fyrir þá sem geta ekki verið við-
staddir.
Hlekkur á streymi:
httsp://www.mbl.is/andlat
manns hennar,
Guðjóns Bald-
urssonar læknis, f.
10. september
1951, eru Hjálmar
Blöndal Guðjóns-
son, guðfræðingur
og lögfræðingur, f.
1. apríl 1976, og
Elías Blöndal Guð-
jónsson lögfræð-
ingur, f. 15. nóv-
ember 1983,
kvæntur Kristínu Hrund Guð-
mundsdóttur Briem lögfræð-
ingi, f. 9. ágúst 1985. Börn
þeirra eru Katrín, f. 17. ágúst
2016, og Jóhann, f. 26. sept-
ember 2019.
Stjúpsynir Kristínar og synir
Péturs Björns frá fyrra hjóna-
bandi eru Pétur Björn Péturs-
son matsveinn, f. 2. maí 1975, í
sambúð með Maíza Hélen de Oli-
veira Teixeira, f. 1. nóvember
1997, sonur hans er Ólafur Orri,
f. 4. júní 2006, og Ólafur Pét-
Í dag kveðjum við elsku
tengdamóður mína.
Ég kynntist Kristínu fyrst fyrir
rúmum áratug þegar við Elías vor-
um að byrja saman en hún bauð
mig strax velkomna í fjölskylduna
og var mér alltaf svo góð. Kristín
og PB voru einstaklega gestrisin
og þótti fátt skemmtilegra en að
standa saman í eldhúsinu svo tím-
unum skipti og töfra fram dýrind-
ismáltíðir fyrir gestina sína. Við
fengum svo sannarlega að njóta
þess og eigum óteljandi minningar
um matarboðin á Smáraflöt sem
enduðu iðulega á spjalli við arineld-
inn í stofunni.
Kristín sá ekki sólina fyrir
barnabörnunum sínum og var svo
hlý og góð amma. Hún hafði
óþrjótandi þolinmæði í alls konar
ímyndunarleiki með börnunum og
skemmti sér sjálf konunglega.
Þau héldu saman heilu ímynduðu
kaffiboðin í stofunni á Smáraflöt-
inni þar sem börnin helltu upp á
og gengu á milli gestanna með
kaffikönnurnar. Ég er henni svo
þakklát fyrir að veita þeim svona
hlýjan faðm og vildi óska þess að
þau hefðu fengið meiri tíma sam-
an. Við munum svo sannarlega
halda minningu ömmu Kristínar
og afa PB á lofti við börnin og rifja
upp allar góðu stundirnar okkar
saman.
Við Kristín deildum áhuga á
ferðalögum og eiga því óteljandi
minningar um ferðalög saman,
bæði innanlands og utan. Ítalíu-
ferðin okkar árið 2018 hefur oft
verið rifjuð upp síðan enda nutum
við okkar svo ótrúlega vel í dásam-
legu umhverfi. Katrín var þá
tveggja ára og þótti ekkert betra
en að láta ömmu sína og afa
hringsnúast í kringum sig sem
þau gerðu með glöðu geði og mik-
illi ánægju. Ferðin okkar til Kaup-
mannahafnar síðastliðið haust er
svo dýrmæt minning. Kristín var
ótrúlega hress á þeim tíma þrátt
fyrir veikindin og við örkuðum
saman um alla borg og nutum
samverunnar. Ég er svo ótrúlega
þakklát fyrir þessa ferð þar sem
safnaðist vel í minningabankann
og börnin fengu góðan tíma með
ömmu sinni.
Elsku tengdamamma, ég kveð
þig með miklum söknuði en einnig
þakklæti fyrir góðu stundirnar.
Guð geymi þig.
Kristín Hrund Guðmunds-
dóttir Briem.
Nú er hetjan mín hún Kristín
Blöndal fallin frá eftir erfið veik-
indi. Við Kristín vorum systradæt-
ur og tók ég strax ástfóstri við
hana nýfædda. Þegar hún var á
öðru ári var ég sumarlangt í vist
að gæta hennar. Hún var einstak-
lega skýr og skemmtileg og iðu-
lega var ég mun lengur frameftir í
vistinni en skyldan bauð, því það
var svo gaman að passa hana. Við
urðum fljótt eins og systur og
hélst sá kærleikur alla tíð.
Við Jón, maðurinn minn, ferð-
uðumst um árabil innanlands með
Kristínu og Guðjóni, fyrri manni
hennar, og börnunum okkar, oft
ásamt fleira frændfólki. Oftast var
farið í Þórsmörk og gengið um fjöll
og firnindi. Gítarinn hans Guðjóns
var aldrei langt undan. Mikið var
hlegið í þessum ferðum þar sem
húmor Kristínar naut sín vel.
Þegar börnin voru vaxin úr
grasi fórum við hjónin í nokkrar
skemmtilegar ferðir innan lands
og utan með Kristínu og Pétri
Birni, seinni manni hennar. Í ut-
anlandsferðunum leiddu þau okk-
ur í allan sannleika um bestu veit-
ingastaðina.
Kristín var hörkudugleg og
framtakssöm. Hún átti frumkvæði
að ferðalagi okkar með tæplega
níræðum mæðrum okkar til Flór-
ída. Þar voru stunduð sólböð,
pottaferðir og spilamennska öllum
til mikillar ánægju.
Þegar við hjónin gerðumst
bændur voru Kristín og Pétur
Björn okkur einstakar hjálpar-
hellur. Þau komu oft í sauðburð og
smalamennsku. Þegar við opnuð-
um lítið sumarhótel voru þau alltaf
tilbúin að hjálpa okkur. Pétur
Björn var fastráðinn kokkur hjá
okkur um tíma og stóð Kristín
ávallt vaktina með honum. Þau
voru bæði listakokkar og há-
stemmd lýsingarorð gestanna í
gestabókinni um matinn eru til
vitnis um það. Einn gestanna vildi
helst ættleiða kokkinn og hafa
hann með sér til síns heima.
Kristín og Pétur Björn voru
einstaklega gestrisin og nutu þess
að halda matarboð. Þau voru mjög
samhent og komu iðulega á óvart
með frumlegri matargerð. Í jan-
úar í fyrra vorum við Jón í veislu-
mat hjá þeim hressum og kátum.
Tveimur mánuðum síðar féll Pét-
ur Björn óvænt frá og var það
Kristínu mikið áfall. Með hjálp
fjölskyldunnar og vinanna tókst
Kristín á við sorgina með ótrúlegu
æðruleysi. Kristín var félagslynd
og átti marga góða vini, sem héldu
vel utan um hana á erfiðum tímum
og var hún þeim mjög þakklát.
Hún naut þess meðal annars að
ferðast með vinum hringinn í
kringum landið síðastliðið sumar.
Það var aðdáunarvert að fylgj-
ast með því hvað Hjálmar og Elí-
as, synir Kristínar, hugsuðu vel
um hana. Hjálmar sem starfar í
Minneapolis fékk frí frá vinnu
þegar ljóst var að veikindi Krist-
ínar höfðu ágerst og var hann hjá
henni þar til yfir lauk.
Barnabörn Kristínar, þau
Katrín og Jóhann, veittu Kristínu
ómælda gleði og varð henni tíð-
rætt um þau. Einnig leit hún á
Ólaf Orra, sonarson Péturs
Björns, sem sitt barnabarn og
hafði mikla ánægju af heimsókn-
um hans.
Kristín talaði oft um það hvað
vinnan væri henni mikils virði.
Hún var prýdd kostum góðs
stjórnanda; var hjartahlý, vand-
virk, hamhleypa til verka, skipu-
lögð og röggsöm og hafði ávallt
sanngirni að leiðarljósi. Þrátt fyrir
alvarleg veikindi stóð hún vaktina
í vinnunni meðan stætt var.
Missir fjölskyldu Kristínar og
vina hennar er mikill. Ég mun
sakna Kristínar sárt um ókomna
tíð, en fyrst og fremst er ég þakk-
lát fyrir að hafa átt hana að.
Innilegar samúðarkveðjur til
fjölskyldu og vina Kristínar.
Blessuð sé minning Kristínar.
Guðrún Sveinsdóttir.
Það er með mikilli sorg í hjarta
að ég sest niður og skrifa minning-
arorð um ástkæra vinkonu mína
til 55 ára. Ég flutti 13 ára gömul
utan af landi til borgarinnar og
mætti í nýjan skóla. Þar var ég svo
heppin að lenda í sæti við hliðina á
Kristínu og vildi svo vel til að hún
bjó í blokk ská á móti mér í Fells-
múlanum. Alveg frá fyrsta degi
urðum við óaðskiljanlegar. Ef við
vorum ekki saman, töluðum við
saman í síma þegar við áttum að
vera að læra. Það var þröngt
heima hjá mér, en hún með sér-
herbergi þannig að ég kom oftast
yfir og þar var mér tekið eins og
annarri dóttur. Eitt sinni fékk ég
að sofa á dýnu hjá henni því við
höfðum báðar fengið að kaupa
flottustu stígvél í bænum og vild-
um vera saman til að máta og
njóta. Þegar við vorum reknar í
rúmið, neitaði Kristín að fara úr
stígvélunum og endaði með því að
sofa í þeim. Þegar við fermdumst
völdum við hvor sinn daginn til að
geta verið í veislunni hvor hjá ann-
arri. Á þessum árum var ekki mik-
il afþreying í hverfinu og ein
helsta tilbreyting okkar var að á
föstudagskvöldum fengum við
smá vasapeninga, fórum í sjopp-
una og keyptum okkur kók, lakkr-
ísrör og Prins póló sem við tókum
með okkur í gönguferð eftir
Miklubrautinni. Þarna var það
sem við hittum Guðjón fyrst sem
síðar varð eiginmaður hennar og
barnsfaðir, en hann vann í sjopp-
unni. Nokkrum árum seinna
hringdi hún í mig og sagðist vera á
föstu „og gettu hver hann er?“ Ég
hafði einn grunaðan, en: „Nei,
ekki hann heldur strákurinn í Sö-
beckssjoppunni.“ Fyrsta áfall vin-
áttu okkar var þegar við saman
eftir mikinn undirbúning þreytt-
um inntökupróf í Versló og önnur
náði en hin ekki. Þarna fórum við
hvor í sína áttina, eignuðumst nýja
vini, en héldum alltaf sambandi og
hittumst reglulega. Ég fór til út-
landa og þá skrifuðumst við á.
Fyrstu árin eftir að við stofnuðum
eigin heimili vorum við í reglulegu
sambandi, en svo í mörg ár bjugg-
um við sitt á hvað og um tíma báð-
ar erlendis þannig að lengra var á
milli samskipta. Alltaf náðum við
þó saman aftur eins og enginn tími
hefði liðið og þannig hefur það ver-
ið síðan, mislangt á milli sam-
skipta, en alltaf gömlu góðu vin-
konurnar. Í nokkur ár voru
eiginmenn okkar saman í frímúr-
arastúku og þá voru tíð og góð
samskipti. Svo á augabragði tekur
lífið u-beygju, en þegar Kristín
veiktist var ég búin að ganga í
gegnum sömu baráttu í 3 ár, en út-
litið orðið nokkuð gott hjá mér.
Mikið fannst mér erfitt að vinkona
mín væri að ganga í gegnum þessa
sömu baráttu en reyndi að miðla
henni af minni reynslu og var viss
um að hún næði sama árangri og
ég gerði, en því miður var hún ekki
eins heppin. Fyrir aðeins ári lágu
leiðir okkar óvænt saman þegar
eiginmenn okkar lenda saman á
sjúkrastofu, alvarlega veikir. Þau
voru bæði bjartsýn á betri heilsu
og farin að plana sumarfrí, en því
miður átti Pétur Björn ekki aft-
urkvæmt. Óvænt, nánast óyfir-
stíganleg sorg og nú er hún farin á
eftir honum í sumarlandið. Bless-
uð sé minning þessara yndislegu
hjóna sem ég var svo heppin að
eiga samleið með sem vinum.
Takk fyrir samfylgdina.
Herborg Þorgeirsdóttir.
Fyrstu minningar mínar af
Kristínu tengi ég við hlátrasköll
sem komu úr forstofuherberginu í
Flúðaseli 79. Í herberginu sátu
mamma og Kristín, umkringdar
blaðastöflum og skólabókum, og
unnu hörðum höndum að því að
vinna verkefni í kennaranáminu
sem þær stunduðu. Upp frá því
var vinskapur mömmu og Krist-
ínar kominn til að vera en ég var
svo lánsöm að geta síðar á lífsleið-
inni eignast Kristínu sem vinkonu.
Á þessum fyrstu árum standa góð-
ar minningar og samvera upp úr.
Við fórum í bústaðaferðir, ég pass-
aði Elías eitt sumarið í Skaftahlíð-
inni, matarboð voru haldin á
Leifsgötu, við gerðum sörur og
áttum svo seinna meir góðar
stundir í Garðabænum. Vinskapur
Kristínar einkenndist af trausti og
hlýju. Þegar ég var ung að stíga
mín fyrstu skref inn í fullorðins-
árin þá var Kristín mér ómetan-
legur stuðningur og á ég henni
mikið að þakka. Styrkur hennar
var heiðarleiki umvafinn trausti,
hlýju og ekki síst húmor. Kristín
var eldklár og það gustaði af henni
í þeim verkefnum sem hún tók sér
fyrir hendur. Það var því auðvelt
að líta upp til hennar, sem ég gerði
alla tíð. Dvöl mín erlendis í mörg
ár og aðrar aðstæður gerðu það að
verkum að við hittumst ekki eins
mikið síðustu ár og ég hefði viljað.
Strengurinn slitnaði þó aldrei og
við vissum hvor af annarri. Það
var ljúf stund sem við áttum hjá
mömmu í haust yfir kaffibolla og
vínarbrauði. Þar sagði Kristín
mér stolt frá fjölskyldunni og ynd-
islegu barnabörnunum sínum en
deildi jafnframt þeirri djúpu sorg
sem hún upplifði vegna andláts
Péturs Björns fyrr á árinu.
Það eru blendnar tilfinningar
sem fylgja fráfalli Kristínar, þakk-
læti fyrir það að hún er komin á
góðan og öruggan stað en jafn-
framt sorg í hjarta yfir hverful-
leika lífsins. Ég votta Hjálmari,
Elíasi og öðrum ástvinum Krist-
ínar innilega samúð.
Björg Hjartardóttir.
Í dag kveðjum við kæra vinkonu
okkar, Kristínu Blöndal. Kynni
okkar hófust þegar við stunduðum
nám við Hjúkrunarskóla Íslands.
Eftir útskrift árið 1979, stofnuðum
við sjö skólasystur saumaklúbb.
Kristín var ómissandi félagi í þeim
hópi. Hún var skemmtileg, glaðleg
og hafði lifandi frásagnargáfu. Oft
var hún líka hnyttin í tilsvörum
enda var iðulega kátt á hjalla og
hlegið dátt. Það var alltaf mikil
reisn yfir Kristínu enda hafði hún
hlýja og sterka nærveru. Hún var
bæði ákveðin, stefnuföst og rétt-
sýn. Hún var hjúkrunarfræðingur
„per exellence“. Sömuleiðis var
hún góður leiðbeinandi og stjórn-
andi. Ekki kom á óvart þegar hún
fór í framhaldsnám og tók kenn-
arapróf. Kristín kenndi í mörg ár
við Fjölbrautaskólann í Breiðholti
og seinna tók hún að sér ýmsar
stjórnunarstöður. Við vinkonurnar
eigum margar skemmtilegar
minningar um hana. Hér áður fyrr,
þegar börnin okkar voru lítil, fór-
um við á sumrin í sumarbústaða-
ferðir með ungviðið með okkur.
Eftirminnileg ferð var farin til
Belgíu, þegar ein úr saumaklúbbn-
um fluttist þangað. Þar áttum við
skemmtilega daga í góðum hópi.
Kristín var mikil fjölskyldu-
kona og eðlilega stolt af sínum.
Seinni eiginmaður hennar var
Pétur Björn Pétursson. Það
leyndi sér ekki, hve samband
þeirra var ástríkt og einlægt.
Áhugamál þeirra féllu saman og
gleðistundirnar voru margar.
Fráfall hans á síðasta ári var
óvænt. Sorg Kristínar var djúp
og söknuðurinn mikill.
Kjarkmikil og æðrulaus mætti
hún sínum veikindum sem hún
tókst á við hin síðustu ár. Það var
í raun aðdáunarvert. Synir henn-
ar, Hjálmar og Elías, stóðu þétt
við hlið móður sinnar og sýndu
henni mikinn kærleika og um-
hyggju.
Við kveðjum kæra vinkonu
okkar. Við biðjum góðan Guð að
styrkja, vernda og hugga Hjálm-
ar, Elías, Kristínu og barnabörnin.
Svanhildur, Jónína,
Erla, Theódóra,
Kristbjörg og Hildur.
Fyrir rúmum sex áratugum
myndaðist einlæg vinátta milli
nokkurra skólabræðra, sem staðið
hefur af sér öll þau átök og marg-
breytileika sem lífið óhjákvæmi-
lega býður upp á og hefur sú vin-
átta frekar styrkst með árunum.
Seinna komu eiginkonurnar til sög-
unnar og urðu hluti af hópnum.
Oftar en ekki höfðu þau Kristín og
Pétur Björn eiginmaður hennar
frumkvæði að ferðum eða annarri
samveru. Þeirrar leiðsagnar er nú
sárt saknað, en Pétur Björn lést
eftir skammvinn veikindi fyrir
tæpu ári.
Veikindastríði okkar góðu vin-
konu er nú lokið, en eftir standa
hnípnir vinir, fullir aðdáunar á
því hvernig Kristín tókst á við sín
veikindi, ávallt raunsæ, jákvæð
og kvartaði aldrei. Henni hefur
þó án efa verið ljóst hvert stefndi,
en lét það aldrei stöðva sig í að
gera allt sem í hennar valdi stóð
til að gera lífið sem léttbærast
fyrir sína nánustu. Kristín var
hjúkrunarfræðingur að mennt og
vann sem slík fram undir það síð-
asta meðan veikindin gáfu grið.
Fjölskyldan var henni mikils
virði og það kom glampi í augu og
bros á varir þegar hún ræddi um
barnabörnin sín. Það er gott til
þess að vita hvernig fjölskylda
hennar hefur umvafið hana á
þessum síðustu mánuðum, en í
byrjun var það Pétur Björn sem
stóð sem klettur við hlið hennar
og því áfallið mikið þegar hann
féll frá.
Þau Kristín og Pétur Björn
höfðu bæði mikinn áhuga og
hæfni til allrar matargerðar og
um tíma unnu þau að því að taka
saman bók með sínum bestu upp-
skriftum. Sú bók hefði verið okk-
ur minni spámönnum til mikillar
hjálpar. Matarboð hjá þeim hjón-
um var sérstök upplifun sem
seint gleymist.
Á stundum sem þessum rifjast
upp samverustundirnar sem
verða dýrmætari en nokkru sinni
fyrr. Sameiginlegar ferðir til
Prag og Brugge líða seint úr
minni, en þær ferðir skipulögðu
þau hjón af kostgæfni.
Við fráfall þeirra Péturs
Björns og Kristínar er vinahóp-
urinn fátækari, en við munum
ævinlega minnast vináttu þeirra í
gegnum árin með gleði og þakk-
læti. Við sendum innilegar sam-
úðarkveðjur til fjölskyldna þeirra
og ættingja.
Oddur, Katrín, Reynir, Guð-
björg, Stefán, Þórlaug,
Sveinn og Oddný.
Kristín Blöndal
- Fleiri minningargreinar
um Hólmfríði Skúladótt-
ur bíða birtingar og munu
birtast í blaðinu næstu daga.
- Fleiri minningargreinar
um Kristínu Blöndal bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.