Morgunblaðið - 19.03.2022, Side 37

MINNINGAR 37
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 19. MARS 2022
✝
Oddsteinn
Runólfur
Kristjánsson fædd-
ist 29. nóvember
1928 á Skaftárdal á
Síðu. Hann lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Klaustur-
hólum á Kirkjubæj-
arklaustri 6. mars
2022.
Foreldrar hans
voru Þorbjörg
Jónsdóttir, f. 1893, d. 1985, og
Kristján Pálsson, f. 1891, d.
1974, bændur á Skaftárdal á
Síðu.
Systkini Oddsteins: Páll Sím-
on, f. 1916, d. 1938; Björg Jón-
ína, f. 1917, d. 2013, Hildur, f.
1920, d. 2004, Guðlaug, f. 1922,
d. 2016, Böðvar, f. 1925, d.
2015, Jón, f. 1928, d. 2017, og
Oddný Sigríður Vigdís, f. 1933.
Hinn 11.5. 1957 giftist hann
Oddnýju Sigurrósu Gunn-
arsdóttur, Rósu, f. 15. febrúar
1924, en hún lést 29. júlí 2019.
Foreldrar hennar voru Kristín
Sigurðardóttir, f. 1892, d. 1967,
og Gunnar Sæmundsson, f.
1886, d. 1971, bændur í Borg-
arfelli í Skaftártungu.
Börn Rósu og Oddsteins eru:
A) Drengur, f. og d. 29.8.
Lilja, f. 2002, Dc) Guðrún Lilja,
f. 1983, hún á þrjú börn, Dd)
Agnar Björn, f. 1986, De) Hild-
ur Jakobína, f. 1988, maki Þór-
hallur Viðarsson, f. 1987, þau
eiga eitt barn, Df) Tryggvi
Klemens, f. 2002.
E) Páll Símon, f. 1964, maki
Jónína Jóhannesdóttir, f. 1962,
þau búa í Hvammi í Skaft-
ártungu. Börn þeirra: Ea) Sig-
rún Heiða, f. 1981, maki Eðvarð
Þ. Gíslason, f. 1982, þau eiga
sex börn, Eb) Kristján, f. 1996.
Oddsteinn ólst upp á Skaft-
árdal, vestasta bæ á Síðu. Hann
tók þátt í bústörfum um leið og
aldur leyfði og axlaði snemma
þá ábyrgð sem nálægðin við
Skaftá, hið beljandi jökulfljót,
krafðist, en hún átti eftir að
verða hans nágranni alla ævi.
Þau Rósa byggðu sér nýbýli
út úr Skaftárdalnum, með til-
heyrandi ræktun lands og
stækkun bústofns og byggingu
útihúsa og íbúðarhúss. 1973
fluttu þau sig yfir Skaftána, að
Hvammi í Skaftártungu, og
ráku þar stórt fjárbú, auk þess
sem hann var skólabílstjóri
sveitarinnar í áratugi.
Oddsteinn var bóngóður og
hjálpsamur, unni búsmala sín-
um, hestamaður var hann ágæt-
ur, og sporléttur og lipur smali.
Við búskap voru þau hjónin í
Hvammi allt þar til þau fluttu á
Klausturhóla snemma árs 2017.
Útför hans fer fram frá Graf-
arkirkju í Skaftártungu í dag,
19. mars 2022, kl. 14.
1957 (síðar nefndur
Sigurður).
B) Gunnar Krist-
ján, f. 1958, kvænt-
ur Sigurbjörgu
Kristínu Ósk-
arsdóttur, f. 1965,
þau búa í Vest-
mannaeyjum. Dæt-
ur þeirra: Ba) Sig-
ríður Inga, f. 1981,
gift Kristjáni
Magnússyni, f.
1973, þau eiga tvö börn, Bb)
Oddný Sigurrós, f. 1985, maki
Gísli M. Ragnarsson, f. 1979,
þau eiga tvö börn, Bc) Kristjana
Rún, f. 1990, maki Elías A.
Kristjánsson, f. 1983, þau eiga
tvö börn, Bd) Díana Íva, f. 1994.
C) Inga Björt Hafdís, f. 1961,
gift Brandi Jóni H. Guðjónssyni,
f. 1960, þau búa á Selfossi. Börn
þeirra: Ca) Hrönn, f. 1984, maki
Þórður G. Ingvason, f. 1979,
þau eiga þrjú börn, Cb) Þor-
steinn, f. 1987, maki Anna M.
Jakobsd. Hjarðar, þau eiga eitt
barn.
D) Kristbjörg Elín, f. 1964,
maki Tryggvi Agnarsson, f.
1954, þau búa í Reykjavík. Börn
þeirra: Da) Eygló Rut, f. 1991,
maki Böðvar Schram, f. 1990,
þau eiga eitt barn, Db) Eydís
Þá er hann, elskulegur faðir
minn, farinn til mömmu í blóma-
brekkuna, á nítugasta og fjórða
aldursári, saddur lífdaga. Tím-
inn frá því mamma fór fyrir tæp-
um þremur árum hefði verið enn
erfiðari ef hugurinn hefði ekki
getað leitað til fortíðarinnar, til
systkinanna, ekki síst Jóns bróð-
ur hans, til gleðistunda við
smalamennsku og girðingar-
vinnu. Stundum var erfitt fyrir
okkur að taka þátt í þessum dag-
draumum hans. En þeir hjálpuðu
honum í söknuði hans eftir
mömmu og í tilbreytingarleysi
Covidtímans, þegar við máttum
jafnvel ekki sækja hann heim.
Ég: „Pabbi ég var búin að reyna
að hringja.“ Pabbi: „Ekki von að
ég hafi ekki svarað, var að koma
heim, var að sækja skjáturnar.“
En svo bráði af honum eftir stutt
spjall. Pabbi var vel giftur, henni
mömmu Rósu, þau áttu saman
langa og kærleiksríka ævi og
stóðu saman gegnum sætt og
súrt.
Hugur minn leitar til æskuár-
anna í Skaftárdal, glaður systk-
ina- og ættingjahópurinn undi
vel við sitt við leik og störf í skjóli
elskulegra foreldra og föðurfor-
eldra. Þegar ég var tíu ára tók
fjölskyldan sig upp og flutti úr
nýbyggða húsinu okkar í Skaft-
árdal, í Hvamm, sem foreldrar
mínir höfðu keypt og í gamlan
torfbæ, þar sem við bjuggum þar
til nýtt hús var þar reist. Þarna
hófu foreldrar mínir fjárbúskap,
sem varð einn sá umsvifamesti á
landinu þegar best lét.
Sveitalífið átti ekki við mig og
ég yfirgaf heimahagana ung og
flutti í bæinn á vit ævintýra og
náms. Foreldrar mínir studdu
mig í því sem öðru og sýndu sjón-
armiðum mínum fullan skilning.
Þótt ég sé þakklát fyrir það að
pabbi sé nú kominn til mömmu
er söknuðurinn sár og minning-
arnar þyrlast upp.
Það gat hvinið í honum pabba,
hann var fljótur upp en líka
skjótur að jafna sig og líka að
fyrirgefa. Held við höfum ekki
bara verið lík í útliti við feðginin
heldur líka í skapgerð.
Á stórbúinu var starfsskipting
skýr: Mamma stjórnaði heimilis-
rekstrinum og pabbi búrekstrin-
um. Mamma greip í útistörf en
pabbi ekki í innistörfin. Þegar
hann kom inn kom hann sér vel
fyrir og beið góðrar þjónustu
mömmu Rósu!
Löngu seinna, þegar hann
þurfti nauðsynlega í bæinn
vegna hjartavesens og ég fékk að
hafa hann hjá mér í nokkrar vik-
ur, steig hann sín fyrstu skref í
eldamennsku. Hann var árrisulli
en ég og þurfti því að bíða þjón-
ustu minnar þar til ég kom fram.
Okkur kom saman um að þetta
væri nú lítið vit. Mér tókst að
kenna honum að hella upp á kaffi
og elda hafragraut í örbylgjuofn-
inum. Hann mætti svo stoltur
heim í Hvamm, með sinn nýja
lærdóm í farteski og gerði graut
og kaffi fyrir Rósu sína.
Nú er hann farinn kletturinn
minn. Ég er þakklát hinu góða
og elskulega starfsfólki á Klaust-
urhólum fyrir umhyggju fyrir
pabba og mömmu. Síðustu dag-
arnir þegar ljóst var hvert
stefndi og fyrir lá að hann,
stríðnispúkinn, var ekki að plata
þennan umgang og við systkinin,
makar og niðjar fengum að vera
með honum eru verðmætir, kær-
leikurinn var allt um kring.
Hann vildi fara og leið áreynslu-
laust yfir um hjá okkur. Ég er
þakklát fyrir að hafa átt þennan
góð mann að föður.
Kristbjörg Elín
Oddsteinsdóttir.
Sumt fólk sem maður kynnist
á lífsleiðinni er þannig, að það er
ekki annað hægt en að þykja
vænt um samvistir við það,
vegna þess að það veitir um-
hyggju, ánægju og gleði. Þannig
var það með tengdaföður minn,
við áttum margar góðar stundir
við girðingarvinnuna sem og aðr-
ar stundir, hann var góður afi og
dætur okkur Gunnars nutu þess
að vera hjá ömmu og afa í sveit-
inni. Oddsteinn var metnaðar-
gjarn og með háleitar skoðanir á
starfi sínu sem bóndi, hann var
stórtækur og nýjungagjarn á
vinnuvélar og á búskapinn sjálf-
an. Við Oddsteinn vorum ávallt
góðir vinir og gátum spjallað
bæði um gamla og nýja tíma, það
eiginlega lifnaði yfir okkur báð-
um þegar við hittumst og okkur
þótti alltaf erfitt að kveðjast.
Nú þegar leiðir skilur þakka
ég honum fyrir allar þær stundir
sem við áttum saman.
Elsku tengdafaðir minn,
minning þín lifir með afkomend-
um þínum.
Guð styrki fjölskylduna alla á
sorgar- og kveðjustund, þegar
Oddsteinn kveður hið jarðneska
líf.
Sigurbjörg Kristín
(Sigga Stína).
Góður drengur er fallinn er
frá, í hárri elli, tengdafaðir minn
Oddsteinn í Hvammi, og þar með
laus úr fjötrum þeim sem líkami
og sál voru búin að binda honum
allra síðustu árin.
Alinn upp við hina stórbrotnu
náttúru sem Eldhraunið og
Skaftáin skópu fyrst og fremst,
og sem þurfti að umgangast af
virðingu, en líka áræði.
Ellefu ára var hann þegar
hann sá fyrst um að fylgja ferða-
mönnum vestur yfir Skaftána á
hesti og ríðandi eða akandi fór
hann ótal margar ferðir þar yfir
næstu áratugina. Og engir
þekktu betur vöðin þar yfir en
þau Skaftárdalsfjölskyldan, en
brýr komu ekki á ána fyrr en
1960 og ’61.
Skaftárdalur er landmikil jörð
og þar þurftu allir að taka til
hendinni um leið og hægt var,
svo honum var vinnusemin í blóð
borin. Og hann skoraðist ekki
undan, gekk í öll verk úti og inni.
Samviskusemin og ábyrgðartil-
finningin, þeir mikilsverðu
mannkostir sem hann var ríku-
lega gæddur, gátu jafnvel verið
íþyngjandi ungum dreng sem
fannst hann líka þurfa að standa
sig enn betur við að aðstoða á
heimilinu við sviplegt fráfall
elsta systkinisins, en hann var 10
ára þegar bróðir hans varð úti
við smölun á Landbrotsafrétti.
Oddsteinn var tæplega meðal-
maður á hæð, grannvaxinn,
snaggaralegur og kvikur í hreyf-
ingum, glettinn og fundvís á hið
fallega, góða og skemmtilega í
fólki, umhverfi og aðstæðum.
Alla jafna afskaplega þægilegur í
umgengni, en á sama tíma skap-
ríkur og gat fuðrað upp ef þannig
bar undir, en líka jafn fljótur nið-
ur aftur og hafði þá kosti að bera
að hika ekki við að biðjast afsök-
unar ef hann hafði talað óvarlega
– það er dyggð sem ekki er öllum
gefin!
Já, hann var hrókur alls fagn-
aðar, naut þess að gleðjast með
fjölskyldunni og góðum vinum,
kunni ógrynni af söngtextum og
söng með sinni mjúku baritón-
rödd þegar aðeins var búið að
losa um raddböndin með „söng-
vatni“, og ótalmargri meyjunni
stýrði hann af mikilli fimi og lip-
urð á dansgólfum sveitarinnar.
Einar af sínum ánægjulegustu
stundum átti hann á baki góðum
hesti við leik eða störf. Og hvort
sem hann var í útreiðartúr, að
smala eða að leiðsegja hesta-
mönnum um Síðuheiðar eða að
Fjallabaki naut hann þeirra
stunda ríkulega.
Þau Rósa voru höfðingjar
heim að sækja og gestrisni
þeirra viðbrugðið. Samhent voru
þau í sínum búskap og með þeim
áttum við fjölskyldan ótal marg-
ar ánægjustundir við leik og
störf, bæði þegar við bjuggum
með þeim í Hvammi um tíma, en
síðan í gegnum áratugina í heim-
sóknum eða sameiginlegum
ferðalögum okkar – til góðra
vina lágu gagnvegir.
Hann var afskaplega barngóð-
ur og bæði börn okkar og barna-
börn hændust mjög að honum og
sóttu í félagsskap hans. Eitthvað
kann að hjálpa til vissa um bis-
mark- eða perubrjóstsykur – og
bláan Opal á meðan hann fékkst
– en það þurfti þó alls ekki til.
Fyrir hönd okkar Ingu,
Hrannar, Þorsteins og þeirra
fjölskyldna þakka ég að leiðar-
lokum fyrir allt það sem hann
var okkur, við kveðjum með
söknuði okkar góða vin, en vitum
líka að nú er hann kominn á betri
stað, sameinaður henni Rósu
sinni sem hann saknaði svo mjög.
Brandur Jón Hrannarson
Guðjónsson.
Það var mikið lán fyrir mig að
fá að kynnast foreldrum Krist-
bjargar minnar, Hvammshjón-
unum, Rósu heitinni og Odd-
steini, sem nú er kvaddur. Er
þakklátur fyrir það hversu vel
þau tóku mér, raunar eins og
fjölskylda þeirra öll. Þegar ég
kom til sögunnar voru þau hjón
flutt fyrir nokkru á Klaustur-
hóla, hjúkrunar- og dvalarheim-
ilið á Kirkjubæjarklaustri, en
voru með aðstöðu heima í
Hvammi.
Þau voru alla tíð samhent og
hamingjusöm hjón.
Oddsteinn og Rósa heima í
Hvammi, ekki löngu fyrir lát
hennar. Oddsteinn: „Ertu búin
að taka pillurnar?“ Það var nú
raunar ekki bara spurningin,
sem sat í mér heldur og tónninn
og svipurinn á Oddsteini, sem
ljómaði af kærleika, umhyggju
og ástríki til konu sinnar. Hún
hafði enda staðið með honum
mestan hluta ævi hans, gegnum
þykkt og þunnt.
Þau Rósa og Oddsteinn hófu
búskap á óðali feðra hans, Skaft-
árdal, en tóku sig upp og fluttu
með barnahópinn sinn í Hvamm í
Skaftártungu nokkru sunnar og
bjuggu þar, oft og tíðum stórbúi,
þar til riðan læsti klónum í bú-
stofninn og gripahúsin. Skaftáin,
óstýriláta stórfljótið, varð granni
hans nánast alla ævi. E.t.v. var
margt líkt með þeim, ánni og
honum.
Það var oft mikið að gera á
stóru heimili. Auk umsvifamiklu
bústarfanna sá Oddsteinn lengi
um skólaakstur í sveitinni og
hjálpaði bændum m.a. við hey-
skap með vélbúnaði sínum. Rósa
sá um allan heimilisrekstur og
oft og tíðum voru þau með börn í
heimili, önnur en sín, sem sum
þurftu stuðnings við. Gamla
verkaskiptingarfyrirkomulagið
var á þeim bænum en jafnræði
með þeim hjónum.
Aldrei vottaði fyrir kvörtunar-
tóni, þegar ég spurði þau hvort
þetta hefði ekki verið erfitt allt
saman á stundum. Aðeins þakk-
læti og gleði yfir lífshlaupinu
með makanum, góðum og dug-
legum börnum og niðjum. Engin
eftirsjá vegna stopulla stuttra
leyfa og þess að hafa aldrei
ferðast utanlands. Nú nema til
Vestmannaeyja!
Allur aðbúnaður á Klaustur-
hólum, þar sem þau Oddsteinn
og Rósa bjuggu þegar hún féll
frá og hann var svo þar til yfir
lauk, hefur verið til fyrirmyndar
og tók Oddsteinn fjarri hug-
myndum um að vera annars
staðar eftir að Rósa féll frá. Og
það jafnvel þótt á stundum hafi
verið heldur einmanalegt og fá-
mennt hjá honum vegna pestar-
innar og söknuður eftir konu
hans mikill. Við sem fylgdum
honum síðustu skrefin erum
þakklát starfsfólkinu þarna fyrir
aðstoð, hlýju og elskusemi við
hann og okkur.
Það var sama uppi á teningn-
um á lokasprettinum eins og
þegar Rósa kvaddi, ættingjar og
vinir hópuðust að Oddsteini þeg-
ar ljóst var hvert stefndi. Hann
lést umvafinn ástríki fólksins
síns, hvað verður það betra? Guð
geymi minningu þeirra góðu
Hvammshjóna.
Tryggvi Agnarsson.
Bréf til afa í Hvammi.
Elsku afi, það var mikil sorg
þegar sú stund rann upp að þú
kvaddir þennan heim. Þú skilur
eftir þig tómarúm og margar
góðar og einstakar minningar.
Ég minnist þín sem glettins og
hróks alls fagnaðar. Sitjandi í
fangi þínu í hægindastólnum inni
í stofu fyrir framan sjónvarpið.
Ég var að strjúka á þér höndina
og togaði í hár á henni, eflaust í
einhverri stríðni – en hvar ætli
ég hafi lært hana? Þú varst auð-
vitað tilbúinn með svar og kvein-
aðir allsvakalega. Ég hrökk upp
og varð miður mín að hafa meitt
þig, þar til ég heyrði púkahlátur
þinn. Þarna náðir þú mér.
Þú varst einstakur, svo góð-
hjartaður og með mikinn drif-
kraft. Þú sýndir ást þína til okk-
ar í verki. Gafst þér tíma fyrir
okkur í leik eða tókst okkur með
í þau verk sem þurfti að sinna.
Þú gafst okkur tækifæri til þess
að læra og sýna hvað í okkur
byggi. Efldir einfærni okkar og
sýndir okkur virðingu. Hversu
heppin ég var að eiga afa sem gaf
sér tíma til þess að eiga stund
með mér og kenna mér að hafa
trú á sjálfri mér.
Elsku afi, ég kveð þig með
trega en minnist þín með hlýhug
og þakklæti fyrir þann tíma sem
ég fékk að njóta með þér.
Enda þetta á síðustu orðum
sem ég mælti við þig: Bless í bili.
Þín Díana prinsessa.
Díana Íva Gunnarsdóttir.
Afi var duglegur og lét ekkert
stöðva sig. Hann hjálpaði öllum
sem þurftu á aðstoð að halda.
Mínar bestu minningar með
honum er þegar við vorum í
hestamennsku saman og allt sem
tengdist kindunum. Hann hafði
sérstaklega gaman af hesta-
mennsku og leyfði mér alltaf að
taka þátt í því. Við fórum oft í
langa útreiðartúra, smala-
mennsku, girðingarvinnu, hey-
skap, nefndu það, alltaf fékk ég
að fljóta með.
Hann skráði mig í hesta-
mannafélagið Kóp og skutlaði
mér í reiðskólann í hverri viku
yfir sumarið til þess að ég gæti
lært meira á hesta. Hann kenndi
mér aga, þolinmæði, nákvæmni
og að það sé mikilvægt að hjálpa
náunganum.
Ég á margar góðar minningar
um hann sem munu lifa áfram!
Ein frá barnæsku var þegar við
systurnar vorum að leika í stof-
unni á Hvammi og afi sat í stóln-
um sínum eftir langan vinnudag,
við stelpurnar vorum klifrandi á
honum og hlaupandi um stofuna
og hann segist ætla að sýna okkur
töfrabragð … og hallar sér fram
og skellir tanngómnum fram! Við
vorum svo hissa og reyndum að
gera það sama og rífa tennurnar
fram en gátum það auðvitað ekki.
Afi hló og gerði þetta aftur og aft-
ur, okkur fannst þetta rosalega
sniðugt.
Á seinni árunum áttum við líka
mjög gott samband og það var
alltaf erfitt að kveðja þegar mað-
ur var að fara. Við gátum talað
endalaust um hesta, litina á lömb-
unum sem komu þetta árið,
hvernig sauðburður hefði gengið,
nýju folöldin á Jórvíkinni, við
ræddum veðrið og allt milli him-
ins og jarðar. Hann fékk alltaf fót-
anudd frá mér þegar ég kom til
hans og hann var liggur við kom-
inn úr sokkunum þegar hann vissi
að ég væri að koma í heimsókn.
Ég á eftir að sakna þín mikið
elsku afi minn. Ég er virkilega
heppin að hafa fengið það tæki-
færi að hafa þig svona lengi í
mínu lífi. Eins og ég sagði við þig
áður en þú fórst þá veit ég að
amma bíður spennt eftir þér og
tekur vel á móti þér með steikina
og terturnar. Ég elska þig!
Kristjana Rún
Gunnarsdóttir.
Ég taldi alltaf niður dagana
þar til ég fengi að fara í sveitina
til Oddsteins afa og ömmu
Rósu, það var og er minn uppá-
haldsstaður. Þar fékk ég að
vera ég, frjáls frá einelti, ein-
manaleika, laus frá áhyggjum
og öllu því sem var að gerast í
Eyjum. Ég hef aldrei fundið
fyrir eins mikilli ró og hamingju
og á Hvammi hjá ömmu og afa.
Afi var ekki manneskja sem
tjáði tilfinningar sínar heldur
sýndi þær í verkum. Ég fann
hversu mikið hann elskaði mig
og aðra í kringum sig, hann
þurfti ekki að segja mér það,
hann sýndi það með því að gefa
sér tíma til að leika við mig, fífl-
ast og stríða eftir erfiðan vinnu-
dag. Alveg sama hvað hann
þurfti að gera mikið yfir daginn
þá gaf hann sér tíma til að
kenna mér það sem hann var að
gera og leyfði mér að koma með
sér og taka þátt í því sem hann
var að brasa, alveg sama þótt
ömmu fyndist ég of lítil til að
gera þessa hluti og vildi passa
meira upp á mig, þá var afi
meira fyrir það að efla mig
áfram og sjá hversu langt ég
kæmist og treysti mér í, auka
kunnáttu og hugmyndaflugið,
sjálfstæði, hjálpsemi og ekki má
gleyma virðingunni. Afi kenndi
mér að virða dýrin og fólkið í
kringum mig, hann kenndi mér
að dugnaður kemur manni
áfram og kannski smá þrjóska
líka. Ef ég treysti mér í að gera
hlutina eða prófa og amma ekki
nálægt til að stoppa okkur af þá
fékk ég að reyna á mig og ef ég
náði ekki þá var afi alltaf til
staðar til að hjálpa mér að ná
markmiðinu, hann hjálpaði mér
að gefast ekki upp og reyna aft-
ur. Ég fékk eiginlega að vera
skugginn hans afa, ég elti hann
út um allt, ég fór með honum á
aðra bæi að vinna og hjálpa til,
aðrir hefðu horft á mig og hugs-
að að ég myndi bara tefja og
vera fyrir, ekki afi, hann sá not
fyrir mig. Hann laumaði svo
annað slagið bláum ópal eða
kandísmola til mín fyrir verk
dagsins. Ég fékk alltaf hrós,
klapp á bakið eða umbun fyrir
að hjálpa. Afi vildi alltaf launa
mér fyrir það að hjálpa honum,
en það eina sem ég vildi og fékk
var að sjá og heyra hvað hann
var ánægður og stoltur með
mig, það var mesta og besta við-
urkenning sem ég hef fengið.
Það sem hjálpar mér í gegn-
um sorgina og missinn er að vita
að þú ert loksins kominn til
ömmu Rósu, sem hefur tekið vel
á móti þér og þegar hún sér ekki
til, þá ferð þú í langþráðan reið-
túrinn sem við töluðum alltaf um.
Elsku afi, takk fyrir allt sem
þú hefur gert fyrir mig og kennt
mér í gegnum lífið, ég mun varð-
veita þessar minningar eins og
gersemar.
Elska þig alltaf.
Þín afastelpa,
Oddný Sigurrós
Gunnarsdóttir.
Oddsteinn Runólfur
Kristjánsson
Sálm. 10.14
biblian.is
Þú gefur gaum að
mæðu og böli og
tekur það í hönd
þér. Hinn bágstaddi
felur þér málefni
sitt, þér sem hjálpar
munaðarlausum.