Morgunblaðið - 19.03.2022, Blaðsíða 45

MINNINGAR 45
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 19. MARS 2022
✝
Guðrún
Ágústa Hall-
dórsdóttir fæddist
á Steinsstöðum í
Öxnadal í Eyja-
firði 31. maí 1946.
Hún lést á Fjórð-
ungssjúkrahúsinu
á Akureyri 12.
febrúar 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Svanhvít
Eggertína Jóns-
dóttir, f. 6.6. 1919, d. 29.3.
2007, og Halldór Kristjánsson,
dór, f. 1953, Trausti Guð-
mundur, f. 1958, Óskar Frið-
rik, f. 1959, og Sveinfríður
Unnur, f. 1963.
Börn Guðrúnar eru: Halldór
Kristinn Gunnarsson, f. 1965,
kvæntur Magneu Kristínu
Helgadóttur. Þau eiga synina
Daníel, Dag og Helga. Magni
Friðrik Gunnarsson, f. 1967,
kvæntur Kömmu Jónsdóttur.
Magni á soninn Andra Má og
fóstursoninn Viktor. Anna
Ólafsdóttir, f. 1974, gift Áka
Thoroddsen. Þau eiga dæt-
urnar Þóru og Guðrúnu.
Barnabarnabörn Guðrúnar eru
tvö. Sambýlismaður Guðrúnar
er Þórhallur Matthíasson, f.
27.9. 1947.
Útförin fór fram í kyrrþey
25. febrúar 2022.
f. 22.6. 1913, d.
10.7. 1997.
Guðrún eign-
aðist tíu systkini
og var hún sú
fjórða í röðinni.
Systkini Guðrúnar
eru Sigfús, f. 1939,
Hjörleifur, f. 1944,
Helga Elín, f.
1945, Kristín Jón-
ína, f. 1948, Þor-
gerður Stefanía, f.
1951, Óskírð Halldórsdóttir, f.
1951, d. 1952, Svanlaugur Hall-
Elsku mamma, þú ert fallin
frá. Eftir áralanga baráttu við
veikindi hefur þú loks fengið
hvíldina. Það á fyrir okkur flest-
um að liggja að missa foreldri,
það er víst lífsins gangur. Þrátt
fyrir það fylgir því sorg og til-
finning tómleika. Hversdagsleg-
ar venjur eru horfnar á braut
eins og að hringjast á og deila því
hvað á daga okkar dreif. Við
hreyktum okkur góðlátlega af
nýbökuðu brauði eða bakkelsi og
ræddum hvernig okkur gengi
með prjónaskapinn. Missirinn
verður eflaust áþreifanlegri þeg-
ar frá líður og hversdagurinn
tekur við. Hugurinn mun hvarfla
til þín þegar ég kíki síðsumars til
berja eða geri slátur að hausti.
Þú ólst okkur systkinin upp við
vinnusemi og myndarskap að
gömlum sveitasið. Við búum að
því fyrir lífstíð og fyrir það er ég
þakklát.
Ég held ég geti sagt að lengst
af hafi lífið farið heldur óblíðum
höndum um þig. Þú varðst
snemma einstæð móðir og þurft-
ir að vinna hörðum höndum til að
sjá okkur farborða. Það kallaði á
útsjónarsemi og hagsýni að
halda heimilið og koma okkur til
manns. Nægur matur var á borð-
um, föt voru saumuð af hjartans
lyst og sokkar og vettlingar
prjónaðir á milli þess sem þú leit-
aðir uppi hvert rykkorn á heim-
ilinu. Okkur skorti aldrei neitt
nema þá helst frítíma til að eiga
stundir saman. Ósérhlífni og
dugnaður einkenndu þig, þú
stóðst ávallt þína plikt sama
hvert litið var.
Þegar við börnin vorum flogin
úr hreiðrinu komstu í kynni við
gler- og leirgerð og ullarþæf-
ingu. Þú naust þín við að skapa
fallega og nytsamlega hluti sem
unnir voru af mikilli nákvæmni
og vandvirkni. Þú kynntist líka
Þórhalli, skipstjóranum okkar,
sem tók okkur opnum örmum og
sem reyndist þér svo vel þann
tíma sem þið áttuð saman. Þið
ferðuðust um landið okkar sem
þú dáðir og á haustin var berjat-
ínslan stunduð af miklum móð
enda vissir þú fátt betra en að
gleyma þér í móunum.
Þú varst sönn amma stelpn-
anna okkar, áttir í þeim hvert
bein og naust þess að verja með
þeim tíma þegar þær voru tátur.
Þú lékst við þær og hlóst með
þeim af innlifun, faðmaðir og
kysstir. Spilin voru aldrei langt
undan og líklega urðu orrusturn-
ar í ólsen-ólsen og veiðimanni
óteljandi. Þú prjónaðir svo mikið
magn vettlinga og sokka að eftir
því var tekið á leikskólunum og
auðvitað skörtuðu dúkkurnar
fötum sem þú hafðir hannað og
saumað af mikilli natni.
Síðustu árin voru þér erfið því
veikindi og sjúkdómar lituðu til-
veru þína á óvæginn hátt. Það
má með sanni segja að sannleik-
ur orðanna, að lengi skuli mann-
inn reyna, hafi átt við í þínu til-
felli því vart er meira á eina
manneskju leggjandi. Þú mættir
veikindunum og öllu sem þeim
fylgdi af sömu þrautseigju og
æðruleysi og öðrum verkefnum
lífsins.
Elsku mamma, nú ert þú á
betri stað. Kannski situr þú og
skrafar og skeggræðir við elsku
ömmu og afa yfir kaffi og sultu-
brauði eða kanilsnúðum. Ef til
vill takið þið einn kana eða marí-
as eins og forðum daga. Hvar
sem andi þinn svífur þá lifir
minningin um þig í hjörtum okk-
ar, hvíl þú í friði, þín verður sárt
saknað.
Ég lýk kveðju minni með er-
indi úr kvæðinu Dalvísu eftir
Jónas Hallgrímsson sem hann
orti sem dýrðaróð til Öxnadals
sem var ykkar æskuslóðir.
Fífilbrekka! gróin grund!
grösug hlíð með berjalautum!
flóatetur! fífusund!
fífilbrekka! smáragrund!
yður hjá ég alla stund!
uni best í sæld og þrautum,
fífilbrekka! gróin grund!
grösug hlíð með berjalautum!
Þín dóttir,
Anna.
Mamma mín, nú ertu farin frá
okkur og eftir sitjum við og
minnumst þín með tár á hvarmi.
Þú varst svo úrræðagóð og dug-
leg. Hugsaðir alltaf svo vel um
okkur systkinin og passaðir upp
á að okkur skorti ekki neitt. Þeg-
ar við vorum börn þá saumaðir
þú á okkur fötin, prjónaðir á okk-
ur húfur, vettlinga og sokka svo
hlýja og góða. Bjóst til brauð og
mat frá grunni svo við hefðum
alltaf nóg að bíta og brenna.
Kannski lagðir þú of mikið á
þig því líkaminn fór að láta und-
an hægt og hljótt, veikindin tóku
sinn toll en ég dáist enn að þér
hvernig þú tókst á við þau af
æðruleysi og yfirvegun. Alltaf
barstu þig vel og kvartaðir aldrei
þótt þú hafir oft verið verkjuð.
Það var mikil gæfa að þið Þór-
hallur funduð hvort annað. Þú
hafðir yndi af að ferðast í hús-
bílnum með honum og mikið var
gott og gaman að sjá hvað þú
varst glöð eftir góða helgi á
flandri um landið.
Elsku mamma, nú ertu farin í
enn eitt ferðalagið sem að þessu
sinni endar í Draumalandinu þar
sem ég veit að amma og afi taka
vel á móti þér.
Hvers vegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Þinn sonur,
Magni Gunnarsson.
Kæra Guðrún.
Þegar ég kom inn í fjölskyld-
una tókstu mér og syni mínum
opnum örmum. Það tókust með
okkur góð kynni og þú sýndir
mér aldrei annað en góðvild og
kærleik. Alltaf var gott að koma
á heimili þitt og Þórhalls í Lyng-
holti. Þar tók ætíð á móti manni
hlýr faðmur og þú töfraðir fram
veisluborð með alls kyns heima-
bökuðum kræsingum. Sömu
sögu er að segja þegar kíkt var
við í húsbílnum, þá var ekkert
dregið úr, heldur alltaf slegið
upp veislu.
Guðrún var glæsileg kona,
traust, ósérhlífin og dugleg. Allt
sem hún tók sér fyrir hendur var
gert af miklum myndarskap.
Aldrei neitt hálfkák. Henni var
líka margt til lista lagt, s.s. baka,
prjóna og vinna muni úr gleri og
leir. Hún hugsaði vel um alla í
fjölskyldunni sinni. Hún tíndi ber
í kílóavís og sendi okkur sem og
heimsins bestu fiskibollur. Smá-
kökurnar sem hún sendi okkur
voru unnar af slíkri nákvæmni og
vandvirkni að ég gat ekki annað
en brosað, enda hafði ég aldrei
séð annað eins. Hún hafði gaman
af að hafa fallega hluti í kringum
sig og lagði mikla alúð og metnað
í heimilið sitt og er mér minn-
isstæð skemmtiferð okkar um
borgina þegar þú varst að velja
ný húsgögn í stofuna. Þú hafðir
gaman af að vera fín og áttum við
nokkrar skemmtilegar búðar-
ferðir saman og þegar þú dvald-
ist hjá okkur spiluðum við og
spjölluðum tímunum saman.
Það er komið að kveðjustund.
Í senn finn ég fyrir söknuði og er
full þakklætis; fyrir að hafa
kynnst þér, fyrir allar góðu sam-
verustundirnar og skemmtilegu
símtölin okkar. Ég sakna þín
sárt en er þakklát fyrir þær góðu
minningar sem munu ylja mér
um ókomna tíð. Ég kveð þig í bili
með ást og hlýhug í hjarta.
Hvíldu í friði, elsku besta
tengdamamma mín og vinkona.
Þín tengdadóttir,
Kamma.
Nú þegar við kveðjum kæra
mágkonu og systur hinstu kveðju
er margt sem leitar á hugann.
Góðar minningar um liðnar
stundir sem við hefðum viljað að
yrðu svo miklu fleiri. Gunna, eins
og hún var oftast kölluð, hafði
gaman af að ferðast og er okkur
mjög minnisstæð jeppaferð sem
við tókum hana með í um aust-
urhálendið sumarið 1998. Þá var
farið að Herðubreið, gengið inn
að Öskjuvatni og síðan keyrt inn
í Kverkfjöll. Hafði hún ekki farið
á þessar slóðir síðan hún var að
vinna hjá ferðaþjónustufyrirtæki
sem sá um rútuferðir með ferða-
menn um hálendið en þar ann-
aðist hún matseld og sá um eld-
húsbílinn. Það hefur nú ekki
verið í kot vísað að vera í þessum
ferðum, allavega ekki hvað mat-
seldina varðar ef við þekkjum
hana rétt. Gunna var myndarleg
húsmóðir, kattþrifin og lagin í
höndunum hvort sem hún var að
baka, sauma eða föndra með leir
og gler, allt var unnið af ná-
kvæmni og vandvirkni. Eftir að
Gunna kynntist honum Þórhalli
sínum urðu ferðalögin fleiri og þá
oftast farið á húsbílnum, var oft
gantast með það þegar þau voru
að mæta á svæðið að þarna kæmi
nú eldhúsbíllinn. Varla var karl-
inn búinn að leggja bílnum þegar
Gunna var búin að töfra fram
veisluborð, kaffi, pönnukökur og
ótal sortir af bakkelsi. Það var
farið á ættarmót, í berjaferðir og
í heimsóknir á Vestfirðina. Sér-
staklega er okkur minnisstæð
ferð um Vestfirði, sú síðasta sem
þau fóru á þær slóðir. Við vorum
búin að mæla okkur mót á
Litlabæ í Skötufirði en þar á
Þórhallur sínar rætur og greini-
legt að honum er staðurinn kær,
frændfólk hans er þar yfir sum-
arið og rekur þar veitingasölu.
Þar nutum við mikillar gestrisni í
góðu veðri og fallegu umhverfi
og fengum fróðlegar og
skemmtilegar sögur. Gunna
hafði mjög gaman af því að fara í
berjamó og alltaf teknir „nokkr-
ir“ pottar á hverju hausti og nutu
börn, barnabörn og vinir oft góðs
af þegar sprettan var góð, og
þrátt fyrir heilsubrest dreif hún
sig með okkur í berjamó á liðnu
hausti, það var mikið af bláberj-
um og aftók hún með öllu að fara
heim fyrr en hún væri búin að
fylla öll ílátin sem hún hafði með-
ferðis. Alltaf var gott að sækja
Gunnu heim og var hún ætíð ein-
staklega hlý í okkar garð. Þegar
við heimsóttum hana rétt fyrir
síðustu jól sáum við að verulega
var farið að halla undan fæti. Var
hún flutt á Sjúkrahúsið á Akur-
eyri rétt eftir áramótin og átti
ekki afturkvæmt heim eftir það.
Mikið sem við eigum eftir að
sakna hennar.
Elsku Þórhallur, Dóri, Magni,
Anna og fjölskyldur, ykkar miss-
ir er mestur. Okkar innilegustu
samúðarkveðjur til ykkar allra.
Björg og Óskar.
Guðrún Ágústa
Halldórsdóttir
✝
María Péturs-
dóttir fæddist á
Siglufirði 3. júní
1926. Hún lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Hrafnistu á
Laugarási 11. febr-
úar 2022.
Foreldrar Maríu
voru Pétur Bóasson
frá Reyðarfirði, f.
1.3. 1888, d. 30.4.
1947, og Kristín Jó-
hanna Pálsdóttir frá Siglufirði,
f. 25.8. 1894, d. 8.5. 1932. Bræð-
ur Maríu voru Helgi Pétursson,
f. 17.11. 1924, d. 16.2. 2017, og
Páll Kröyer Pétursson, f. 22.12.
1927, d. 28.4. 1988. Eiginmaður
Maríu frá 31.5. 1950 var Bene-
dikt Ársæll Guðbjartsson, f. 1.1.
1924, d. 29.11.
2008. Börn þeirra
eru: 1) Kristinn
Pétur, f. 12.10.
1945, eiginkona
Marissa Libres
Benediktsson, f.
1.3. 1971. 2) Örn, f.
1.9. 1950. 3) Bene-
dikt Helgi, f. 14.4.
1953, eiginkona
Inga Hrönn Hjör-
leifsdóttir, f. 22.5.
1961. 4) Ásta Kristín, f. 25.8.
1967, eiginmaður Ægir Rúnar
Sigurbjörnsson, f. 13.7. 1965.
Barnabörnin eru 12 og barna-
barnabörnin 15.
Útför Maríu hefur þegar farið
fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
María Pétursdóttir, mágkona
mín, er látin á 96. aldursári. Hún
kveður þennan heim síðust
þriggja systkina sem komust til
fullorðinsára; Helgi minn lést
fyrir fimm árum, en Páll bróðir
þeirra lést árið 1988, aðeins sex-
tugur að aldri. Systkinin þrjú
höfðu snemma á lífsleiðinni fund-
ið athvarf og styrk hvert hjá öðru
eftir lát móður þeirra, Kristínar
Jóhönnu Pálsdóttur, árið 1932 er
María var tæpra sex ára.
„Nú ætla ég að kynna þig fyrir
Maju systur,“ orð Helga hljóma
enn í huga mínum – og síðan var
skundað vestur í bæ heim til Mar-
íu og Benedikts sem áttu fjögur
börn, ýmist stálpuð eða uppkom-
in og flutt að heiman. Enginn tími
til að kvíða því að hitta 25 árum
eldri verðandi mágkonu í fyrsta
sinn enda hefði þeim kvíða verið
kastað á glæ, María tók mér strax
vel. Frá henni streymdi áreynslu-
laus orka, hún var blátt áfram og
glaðleg í fasi, ekkert vandræða-
legt þar og ekkert heldur reynt
að fela eða koma sér hjá að segja.
Þar með var ísinn brotinn.
Ég varð þess fljótt áskynja hve
sterkur strengur kærleiks og
umhyggju lá milli þeirra systk-
ina; þar þurfti ekki endilega tíð
samskipti, þar þurfti ekki heldur
orð, fortíðin og uppvaxtarár
þeirra á Siglufirði endurómuðu í
því ósagða. – Orðin komu seinna,
smátt og smátt með árunum;
þannig var María, að sínu leyti í
senn bæði dul og opinská. Um
þetta og margt fleira voru þau
Helgi lík í sér.
Benedikt lést árið 2008 eftir
erfið veikindi og undir það síðasta
hjúkraði sjúkraliðinn María hon-
um heima. Eftir lát Benedikts
átti María nokkur ár við góða
heilsu, hún naut þess að fylgjast
með og taka þátt í lífi barna sinna
og barnabarna, keyrði sinn bíl,
fór í sund og göngur og ferðaðist
til útlanda. Fyrir nokkrum árum
tók að halla undan fæti hjá henni
og kom þar aðallega til versnandi
sjón og síðar einnig hrakandi
skammtímaminni. Alltaf var hún
samt góð heim að sækja þótt hin
síðustu ár kæmi ég einsömul eða
talaði við hana í síma, fékk fyrst
helstu fréttir af nánustu afkom-
endum og síðan var þráðurinn
tekinn upp þar sem þau systkin
höfðu hætt í frásögnum af lífi for-
eldra sinna og bernskuárum á
Siglufirði. María kom alltaf beint
að hlutunum og árin eftir nírætt
sagði hún stundum við mig að
fólk ætti ekki að lifa svona lengi,
þetta væri nú orðið gott; svo
brosti hún þegar ég svaraði að
þetta réðum við víst engu um.
Síðasta árið bjó María á Hrafn-
istu á Laugarási þar sem vel fór
um hana. Fyrst og fremst var
María umvafin ást og umhyggju
barna sinna fjögurra til hinstu
stundar.
Ég þakka góða samfylgd með
Maríu Pétursdóttur undanfarin
45 ár og hugsa til hennar í síðustu
ferðinni. Börnum hennar og af-
komendum öllum bið ég guðs
blessunar.
Lækkar lífdaga sól.
Löng er orðin mín ferð.
Fauk í faranda skjól,
fegin hvíldinni verð.
Guð minn, gefðu þinn frið,
gleddu og blessaðu þá,
sem að lögðu mér lið.
Ljósið kveiktu mér hjá.
(Herdís Andrésdóttir)
Anna Sigríður Einarsdóttir.
María Pétursdóttir
Stig mágur minn
var einstaklega heil-
steyptur maður.
Það var ekki að
ástæðulausu að fé-
lagasamtök og stofnanir treystu
honum fyrir alls kyns ábyrgðar-
stöðum og verkefnum. Hann var
traustsins verður.
Ég bjó hjá Einari Þór og Stig á
Bræðraborgarstígnum í tæp tvö
ár. Bjó hjá þeim þegar ég var á
fyrsta ári í stjórnmálafræði og
sýndi Stig því nokkurn áhuga.
Spurði mig af og til út í ESB,
NATO, öryggis- og varnarmál og
þess háttar. En hann sýndi ekki á
spilin og maður vissi því lítið um
hvaða skoðanir hann hafði sjálf-
ur. Eflaust birtingarmynd þess
aga sem hann hafði tileinkað sér
á starfsferlinum. Með einni und-
antekningu þó. Það var ekki
hernaðarleyndarmál að Göran
Persson, þáverandi forsætisráð-
herra Svíþjóðar, átti ekki upp á
Stig Arne
Wadentoft
✝
Stig Arne Wad-
entoft fæddist
26. apríl 1940.
Hann lést 28. febr-
úar 2022.
Útför Stigs fór
fram 11. mars 2022.
pallborðið hjá Stig.
Þær skyldur sem
Stig voru faldar í
þágu sænsku þjóð-
arinnar voru mjög
forvitnilegar og því
reyndi ég stundum
að fiska eftir ein-
hverjum sögum því
tengdum. Hann tal-
aði ekki af sér og
gerði ekki mikið úr
sínu hlutverki. Ég
hafði afskrifað þennan möguleika
þegar hann sagði mér óvænt
skemmtilega sögu þar sem við
sátum fyrir framan arineldinn á
Traðarstígnum í Víkinni.
Erlendir gestir með blátt blóð
í æðum höfðu komið til Stokk-
hólms í opinbera heimsókn til
sænsku konungsfjölskyldunnar.
Stig var einn þeirra sem höfðu
hlutverki að gegna í þeirri mót-
tökuathöfn allri. Fallbyssuskot
að gömlum sið var einn liður í að
bjóða gestina velkomna. Nú hef
ég ekki skotið af fallbyssu en eitt-
hvað vantaði til að hægt væri að
hleypa af, og birgjar sem sænski
sjóherinn hafði verslað við áttu
ekki til það sem vantaði. Var þá
verslað hinum megin við landa-
mærin af Norðmönnum í þetta
skiptið í þeirri viðleitni að bjarga
málunum. Eitthvað fór úrskeiðis
þegar hleypa átti af og kónga-
fólkið mátti gera sér það að góðu
að koma í heimsókn án þess að
hleypt væri af fallbyssu. Stig
sagði hlæjandi að í strangasta
skilningi mætti túlka slíkt sem
óvild gestgjafa í garð gestanna en
það varð auðvitað ekki niðurstað-
an. „Aldrei treysta Norðmönn-
um,“ bætti hann við og glotti.
Ýmsir skæðir sjúkdómar
reyndu að fella Stig á lífsleiðinni
en hann hafði lengst af betur.
HIV-veiran hjó í hann, krabba-
mein hjó í hann og hjartasjúk-
dómar hjuggu í hann. Stig rétti
alltaf úr sér aftur og hélt ein-
hverri makalausri reisn sem ekki
er svo auðvelt að útskýra. Hann
var yfirleitt glæsilegasti maður-
inn í herberginu og þarf nú tölu-
vert til að slá Einari bróður við í
þeim efnum. Alzheimer-sjúk-
dómurinn er hins vegar grimmur
og náði tökum á Stig.
Stig var afskaplega hógvær
maður og ég vona að hann fyr-
irgefi mér þótt ég lofi hann hér á
síðum blaðsins. Sjálfur sagði
hann stundum í gríni að Íslend-
ingar kæmust ekki til himnaríkis
nema um þá væri skrifuð minn-
ingargrein í Morgunblaðið.
Ég á eingöngu góðar minning-
ar um mág minn Stig Arne Wa-
dentoft og mun geyma þær nú
þegar góður drengur siglir í
hinsta sinn. Einn sá allra besti.
Kristján Jónsson.
Undirskrift | Minningargreina-
höfundar eru beðnir að hafa
skírnarnöfn sín en ekki stutt-
nefni undir greinunum.
Myndir | Hafi mynd birst í
tilkynningu er hún sjálfkrafa
notuð með minningargrein
nema beðið sé um annað. Ef
nota á nýja mynd skal senda
hana með æviágripi í inn-
sendikerfinu. Hafi æviágrip
þegar verið sent er ráðlegt að
senda myndina á netfangið
minning@mbl.is og láta um-
sjónarmenn minningargreina
vita.
Minningargreinar