Morgunblaðið - 11.04.2022, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 11. APRÍL 2022
✝
Smári Hreið-
arsson fæddist
17. október 1964 í
Reykjavík. Hann
varð bráðkvaddur
2. apríl síðastliðinn
á heimili sínu í
Keflavík.
Foreldrar Smára
eru Erla Bjarna-
dóttir, f. 1946, og
Hreiðar Svavarsson
veitingamaður, f.
1943, d. 2007. Systkini hans eru:
1) Arndís, f. 1963, og 2) Sverrir, f.
1968, kvæntur Margréti Ragn-
arsdóttur. Smári kvæntist Mar-
gréti Ástu Guðjónsdóttur 1991,
þau skildu 2013. Börn þeirra eru:
1) Anna Lind Kristjánsdóttir, f.
1979, gift Einari Björgvinssyni, f.
1982, börn þeirra eru Daníel
Frank og Kristján Felix, 2) Hall-
dóra R. Guðmundsdóttir, f. 1987,
gift Halldóri Kristni Halldórs-
syni, f. 1988, börn þeirra eru
Margrét Marín og Freyr, 3)
hjá Ingvari Helgasyni í tvö ár áð-
ur en hann sneri í veitinga-
geirann. Þar starfaði hann í
fjölda ára, lengst af með for-
eldrum sínum í Smiðjukaffi,
Pizzusmiðjunni og Ypsilon. Á
fyrstnefnda staðnum kynntist
hann Margréti Ástu og gengu
þau í hjónaband 1991. Margrét
átti tvær dætur fyrir og saman
eignuðust þau tvo drengi og
barnabörnin eru orðin fimm. Eft-
ir aldamótin gerði Smári heið-
arlega tilraun til að segja skilið
við veitingageirann og starfaði
m.a. við húsamálun í nokkur ár
en lengi lifir í gömlum glæðum
og hann var farinn að þjóna til
borðs á Kaffi Reykjavík og baka
pizzur á sínum eigin veit-
ingastað, Pizza Pronto, áður en
langt um leið. 2014 tók lífið nýja
stefnu. Smári sneri aftur í bíla-
leigugeirann og hóf störf hjá
Procar þar sem hann starfaði síð-
ustu árin. Sama ár tók Smári
saman við Huldu Ingvarsdóttur
og voru þau í sambúð til 2018.
Útförin fer fram frá Háteigs-
kirkju í dag, 11. apríl 2022,
klukkan 13.
Hreiðar, f. 1992,
dóttir hans er
Amelía Lind, 4)
Guðjón, f. 1998.
Smári ólst upp í
nokkrum hverfum
Reykjavíkur og ná-
grennis þar sem
fjölskyldan flutti ört
á hans uppvaxt-
arárum. Þingholtin,
Vesturbærinn,
Breiðholtið og Foss-
vogur fengu meðal annars að
kenna á uppátækjum hans á með-
an menn og málleysingjar á Ljót-
arstöðum í Skaftárhreppi nutu
krafta hans á sumrin. Fyrsta
vinnan á mölinni var á Bílaleig-
unni Miðborg 1975 þar sem hann,
þá fjórtán ára, hjálpaði til við bón
og þrif. Frá Hagaskóla og Hóla-
brekku lá leiðin á Hótel Holt þar
sem hann fetaði í fótspor föður
síns og hóf nám í framreiðslu.
Smári útskrifaðist svo sem þjónn
1985 og starfaði sem sölumaður
Elsku Smári. Þau eru þung
sporin þennan síðasta spöl, þetta
kom okkur öllum svo á óvart. En
þú varst ólíkindatól og þannig lifð-
irðu lífinu, fórst það á harðahlaup-
um, ef ekki handahlaupum, og
með ótal bolta á lofti.
Það er svo ómetanlegt að hafa
kynnst sjálfsbjargarviðleitni og
útsjónarsemi eins og þú hafðir. Í
aðstæðum sem gátu virst vonlaus-
ar sástu alltaf einhvern flöt sem
hægt var að vinna með og gera
það besta úr hlutunum. Ef þú lent-
ir ekki á fótunum, þá stóðstu alltaf
aftur upp og hélst áfram. Þú tókst
öllum og bara öllu sem að höndum
bar með opinn faðminn, hlýlegt
glott og húmor. Og það var trixið;
þetta er formúla sem reddar nán-
ast öllu og bræðir hörðustu tól,
þar á meðal tvær grjótharðar lill-
ur sem þú fékkst í kaupbæti og
láta sko ekki bjóða sér hvað sem
er. Þær áttirðu skuldlaust.
Í Hraunberginu var alltaf pláss
við eldhúsborðið og ef það bættust
við óvæntir gestir, þá græjaðir þú
veislu úr því sem til var. Þú elsk-
aðir góðar veislur og flott borð-
hald – og bara almennt góða
stemningu og fíling. Þannig gat
stuttur rúntur í Bónus orðið að
diskói með útvarpið í botni, Pepsi
Max og slúður. Fyrir krakkana á
heimilinu var frábært að alast upp
með heimilisföður sem gekk eins
og berserkur í öll heimilisstörf,
viðgerðir og bras. Þú varst svo
bóngóður, sannkallaður „já-mað-
ur“ en líka „strax-maður“ og það
er sko skemmtileg blanda. Þú
varst líka langt á undan þinni sam-
tíð hvað jafnrétti á heimilinu varð-
ar og settir tóninn svo að dæturn-
ar – já og vinkonur þeirra – sættu
sig ekki við neitt minna á sínum
heimilum.
Við sitjum nú og rifjum upp ótal
minningar nú þegar þú ert farinn
áfram á næsta tilverustig. Við
héldum ekki í við þig en náum þér
á endanum. Vertu nú til friðs í
Sumarlandinu.
Anna Lind og Gréta.
Pabbi.
Haltu ekki á meiru en þú getur misst,
andaðu rólega og hugsaðu fyrst.
Vildi óska að þetta væri bara allt í
gabbi,
en nei, því miður … þá ertu farinn.
Þú ert farinn frá mér pabbi.
Ef ég bara gæti fengið að segja þér
eitt
í þetta síðasta sinn.
Þá skaltu vita það að ég elska þig út í
geim,
stoltur þökk sé þér með bakið breitt,
svo lengi sem ég lifi í þessum heimi.
Sonur þinn
segi með brosi
að þú ert pabbi minn.
Hvíldu í friði, Gamli.
Hreiðar.
Smári, við bræður vorum
ósammála um flest, en aldrei það
sem skipti máli.
Ég trúi ekki að hann sé farinn,
bíð hálfpartinn eftir að síminn
hringi og svo svara ég; má ég
hringja eftir smá? Hann vissi að
það gat þýtt allt frá tíu mínútum
upp í tíu daga – en það skipti engu
máli. Við höfðum nægan tíma til
að heyrast betur seinna.
Hvernig er hægt, í stuttu máli,
að varpa mynd á einhvern sem
hefur fylgt manni frá blautu
barnsbeini? Ef ég á að reyna að
lýsa Smára og okkar bræðralagi í
örfáum orðum, og réttri tímaröð
frá fyrstu kynnum, þá væri það ef-
laust svona:
Fyndinn, fantur, fljótur,
stærri, sterkari, strípur, stelpur,
bílar, billinn, betri (aðeins),
traustur, tregur, töffari,
parið, pabbinn, parhús (eða var það ein-
býli?)
vandaður, vinsæll, vinur,
afglöp, auðmýkt, afi
greiðvikinn, geðgóður, gin (og tónik)
hraður, hjartahlýr, horfinn.
Horfinn allt of snemma. Smári
var sem sagt ekki alltaf uppá-
haldsbróðir minn á þessum fyrstu
árum, en hann var eini bróðir
minn. Vinátta okkar og traust
styrktist svo bara með tímanum.
Ég og fjölskylda mín nutum
góðs af því hversu höfðinglegur
Smári var heim að sækja. Hann
hengdi upp af okkur með vinstri á
meðan hann hristi kokteila með
þeirri hægri og lagði á borð með
þriðju hendinni. Ég er sannfærð-
ur um að hann var með að minnsta
kosti eina aukahönd – ef ekki
fleiri. Slík voru fumlaus afköstin
alla tíð.
Allir sem hann þekktu vita
hversu greiðvikinn hann var.
Þurfti að mála, bera, gera við eitt-
hvað, redda bílnum? Oftast var
það bíllinn og með tímanum bíl-
arnir. Smári borgaði aldrei upp-
sett verð. Stundum aðeins meira
en oftast minna – alltaf díll.
Smári var lífskúnstner. Regl-
urnar áttu ekkert endilega við
hann enda lífið svo miklu
skemmtilegra án þeirra. Og það
var skemmtilegt í kringum Smára
– stutt í húmorinn og hláturinn.
Hann tók líka sénsa, var ekki
gallalaus frekar en við hin en
dvaldi aldrei við vandamálin – það
voru bara lausnir.
Smári var skemmtilegi frænd-
inn, djókerinn, og einstaklega
barngóður. Hans verður sárt
saknað á mínu heimili.
Elsku Anna Lind, Dóra, Hreið-
ar og Gauki – þið og barnabörnin
áttuð hjarta hans skuldlaust. Guð
geymi ykkur.
Smári minn, má ég hringja eftir
smá?
Sverrir Jolli Hreiðarsson.
Elsku Smári.
Það er þyngra en tárum taki að
geta ekki þakkað þér fyrir það
stóra hlutverk sem þú lékst í lífi
mínu.
Þú tókst mér sem þinni eigin
frá fyrsta degi. Þú minntir mig
reglulega á það hversu vænt þér
þótti um mig, og ég trúði því. Ég
efaðist ekki í eitt augnablik.
Þú kenndir mér að það eru eng-
in vandamál í lífinu, bara verkefni.
Þú varst bóngóður, hlýr og allt-
af til staðar fyrir mig, mína og
þína.
Þú komst keyrandi með bens-
ínbrúsa þegar ég var strand á
Mözdunni góðu. Mözdunni með
topplúgunni manstu?
Þú gerðir þér ótal ferðir á
hverju kvöldi til að snúa við kass-
ettunni og segja góða nótt, aftur
og aftur.
Nú er komið að mér að segja
góða nótt.
Bíllinn þinn var svo ekkert það
ljótur, bindið ekki heldur.
Takk fyrir allt. Þín verður sárt
saknað.
Þú ert og verður alltaf minn
fjögurra blaða Smári.
Þín Dóra,
Halldóra R. Guðmundsdóttir.
Smári bróðir – ýmislegt sem
kemur upp í hugann þegar maður
hugsar um hann.
Hann var orkubolti og stuð-
pinni frá náttúrunnar hendi. Alltaf
til í fjör og gleði og ekki lengi að
henda upp góðu partíi með stutt-
um fyrirvara og var þar hrókur
alls fagnaðar.
Það var aldrei lognmolla í
kringum hann og oft sagt að hann
væri farinn áður en hann kæmi.
Smári átti að vera jólabarn en
hans karakter kom strax í ljós,
hann var tilbúinn svo hann skaust
í heiminn 17. október, 11 dögum
fyrir eins árs afmælið mitt, þannig
að við vorum jafngömul í 11 daga á
ári og okkur fannst það mjög
skemmtilegt. Næstum því tvíbur-
ar að eigin sögn. „Núna er ég bú-
inn að ná þér,“ sagði hann alltaf á
afmælinu sínu.
Á tímabili fannst honum ekkert
skemmtilegra en að stríða mér og
fannst tilvalið að gera sem mest af
því áður en hann yrði átta ára því
hann hafði bitið það í sig, þegar
sagt var að maður ætti að vera
góður við minnimáttar, að það
væri „minni en átta“.
Hann var oft ansi uppátækja-
samur og náði yfirleitt að fá mig til
að þegja yfir hinum ýmsu prakk-
arastrikum með því að lofa að
segja ekki frá, hann vissi að ég tók
það mjög hátíðlega þegar ég var
búin að lofa einhverju. T.d. fékk
hann „lánaðan“ einn bílinn af bíla-
leigunni, sem pabbi og mamma
ráku, og fór smá rúnt um Þing-
holtin, löngu fyrir bílprófsaldur-
inn, og lét mig lofa að segja ekki
frá.
Vegna vinnu sinnar hjá bíla-
leigunni var hann oft og mikið á
ferðinni um landið í ýmsum redd-
ingum fyrir viðskiptavini, oftast
ferðamenn sem lentu í vandræð-
um með bílana.
Þá hringdi hann oft og við
spjölluðum um heima og geima og
allt þar á milli. Svo gott að nýta
tímann á keyrslu.
Smári var einkar handlaginn og
sagði „ef þessi getur þetta hlýt ég
að geta það líka“, fór svo bara af
stað og leysti verkefnin af snilld.
Hann var líka einstaklega bón-
góður og þau voru ófá kvöldin og
helgarnar sem fóru í það að
munda málningarpensilinn, skrúf-
járnið eða önnur verkfæri fyrir
fjölskyldu eða vini.
Smári var bara þeim hæfileika
gæddur að hann sá aldrei vanda-
mál heldur bara lausnir sem áttu
eftir að finnast.
Elsku Smári minn.
Ég á eftir að sakna þín óend-
anlega mikið.
Guð geymi þig alltaf.
Arndís Hreiðarsdóttir (Addý).
Elsku Smári minn, skrýtið
þetta líf að þurfa að kyngja þessu
að þú sért búinn að kveðja okkur
svona snemma fyrirvaralaust. Ég
man þegar við kynntumst fyrir
um 40 árum, það var gaman og
góður tími, þú varst svo flottur og
skemmtilegur og duglegur. Alltaf
varstu að vinna með foreldrum
þinum og systkinum í fjölskyldu-
fyrirtæki ykkar. Man hvað þú
varst góður á hjólaskautum. Þeg-
ar við Maggi vorum að spila diskó
í hjólaskautahöllinni komst þú
stundum yfir og tókst nokkra
hringi, þá lifnaði staðurinn við og
hraðinn líka, þér þótti mjög gam-
an að fara frekar hratt elsku vinur
varst stundum að skamma mig
fyrir að fara frekar hægt. Ég gæti
skrifað heila bók um okkar tíma
saman ef ég væri betri penni.
Held að við höfðum aldrei rifist þó
að við værum ekki alltaf sammála
um leiðina. Hittumst sem betur
fer viku áður en þú kvaddir okkur
þegar þú sóttir mig til Keflavíkur,
það var mikið spjallað og hlegið.
Síðasta ferðin þín var góð og
komstu við hjá Önnu Lind í Sví-
þjóð í nokkra daga á heimleið.
Þetta líf verður ekki eins þegar
það vantar þig, elsku vinur, Smári
minn. Þá sérstaklega fyrir börnin
þin, móður þína, systkini og vini.
Hvíldu í friði og ró, Smári minn,
takk fyrir allt.
Þinn vinur,
Bragi Björnsson.
Smári Hreiðarsson
✝
Magnús Giss-
urarson fædd-
ist 16. febrúar 1928
í Litlu-Hildisey í
Austur-Landeyjum.
Hann lést á Hjúkr-
unarheimilinu Eir
1. apríl 2022.
Foreldrar hans
voru Gissur Gísla-
son, f. 30.7. 1888, d.
15.7. 1964, og Árný
Sigurðardóttir, f.
1.1. 1889, d. 23.1. 1988. Systkini
Magnúsar voru: Sigurður, f.
1916, d. 2002, Ásta Steinunn, f.
1918, d. 2005, Sveinn, f. 1921, d.
1977, og Óskar Gísli, f. 1923, d.
1990.
þrjár: 1) Ásta, f. 24. október 1972.
Sambýlismaður hennar er Jón
Valentínusson, þau eiga tvö börn,
Hall Steinar og Halldóru. 2) Sig-
urveig, f. 12. apríl 1975. Hún er
gift Ingvari Karlssyni og eiga þau
þrjár dætur, Hildi Völu, Höllu
Björgu og Hugrúnu Erlu. 3)
Hanna Valdís, f. 8. september
1988. Sambýlismaður hennar er
Eysteinn Finnsson.
Magnús ólst upp í Litlu-
Hildisey yngstur fimm systkina
sem öll eru látin. 19 ára flutti
hann til Reykjavíkur og hóf nám í
rafvirkjun. Sveinsbréf í rafvirkj-
un fékk hann 1952 og svo raf-
verktakaleyfi árið 1958. Magnús
starfaði sem rafvirkjameistari
hjá Sambandi íslenskra sam-
vinnufélaga og Háskóla Íslands,
samhliða því að starfrækja raf-
tverktakafyrirtækið Rafstoð hf.
Útför Magnúsar fer fram í Ár-
bæjarkirkju í dag, 11. apríl 2022,
klukkan 13.
Magnús giftist
hinn 31. desember
1959 Ástu Valde-
marsdóttur, f. 30.9.
1931, d. 21.12. 2015
eftir stutt veikindi.
Foreldrar hennar
voru Jóhanna
Bjarnadóttir skips-
þerna, f. 1903, d.
1981, og Valdemar
Einarsson loft-
skeytamaður, f.
1896, d. 1981.
Ásta og Magnús eignuðust eina
dóttur, Jóhönnu Valgerði, f. 15.
júní 1953. Eiginmaður hennar er
Hallur Steinar Jónsson, f. 13.
mars 1953. Dætur þeirra eru
„Afi, segðu mér sögu.“ Litlar
stelpur laumuðust í afaból í sum-
arbústaðnum og biðu spenntar
eftir að heyra enn eina söguna,
gátuna eða brandarann. Afi var
svo skemmtilegur, barngóður og
mikill húmoristi sem gaf sér nán-
ast alltaf tíma til að spjalla við
okkur litlu afastelpurnar.
Við umgengumst afa og ömmu
mikið, margar helgar og sumarfrí
vorum við saman í sumarbústaðn-
um og þegar við vorum í bænum
þá bjuggu þau í næstu götu. Við
stelpurnar vorum alltaf velkomn-
ar og nýttum okkur það óspart.
Afi fæddist árið 1928 í Litlu
Hildisey í Austur-Landeyjum.
Hann var yngstur 5 systkina og
átti góða og skemmtilega æsku að
eigin sögn. Hann hafði gaman af
vélum, tækjum og tólum, keypti
sér Willys-jeppa áður en hann
fékk bílpróf sem var óspart not-
aður á rúntinum og í lengri ferða-
lög. Hann var ákveðinn í að
mennta sig og flutti í bæinn 19 ára
gamall þar sem hann lærði raf-
virkjun og varð rafvirkjameistari
árið 1958. Hann kynntist ömmu,
Ástu Valdemarsdóttur, og þau
eignuðust svo mömmu árið 1953.
Litla fjölskyldan kom sér upp
húsnæði og á sumrin ferðuðust þau
um landið og stunduðu stangveiði.
Síðar komu afi og amma sér upp
sumarbústaðnum Hellisnesi sem
varð þeirra sælureitur, þar áttu
þau sínar bestu stundir í lífinu við
að dytta að bústaðnum, skreppa í
veiði eða leika við okkur afastelp-
urnar sem dvöldum þar löngum
stundum. Við erum endalaust
þakklátar fyrir allar minningarnar
frá Hellisnesi, veiði- og ævintýra-
ferðirnar.
Afi var duglegur, vinnuglaður
og bjó yfir endalausri orku. Hann
var alltaf að, sama hvort það var
vinnan sem honum fannst svo
skemmtileg, fiskveiðin sem var
uppáhaldsáhugamálið, eða að
byggja sér heimili. Hann byggði
ásamt ömmu íbúðina í Skaftahlíð,
sumarbústaðinn Hellisnes og svo
raðhúsið við Fiskakvísl.
Þegar við hugsum til afa þá er
hann brosandi, til í að spjalla, að
fá sér smá neftóbak eða hjálpa
okkur systrum ef hann mögulega
gat. Hann sá til þess að við lærð-
um á bíl og fengjum bílpróf ásamt
því að hafa okkur með þegar hann
dundaði sér við að gera upp gömul
raftæki úti í bílskúr.
Eftir að amma lést þá dvaldi afi
á Eir í Grafarvogi við mjög gott at-
læti í 6 ár. Á Eir tók afi alltaf vel á
móti okkur þegar við komum í
heimsókn og þaðan var hann dug-
legur að hringja í okkur. Það var
gaman að fá símtal með fréttum
hvort afi hefði unnið súkkulaði í
bingó, hvort krossgátunum miðaði
vel áfram eða hvort við myndum
ekki kippa með neftóbaki og köku-
sneið í næstu heimsókn. Það var
alltaf svo gaman að koma til afa og
sitja hjá honum á meðan hann
gerði krossgátur, slaka á og
spjalla.
Heilsunni og minninu hrakaði
eftir að amma dó og afi saknaði
hennar. Það er ekki langt síðan
hann talaði um hvað það hefði ver-
ið fínt ef amma hefði getað verið
með honum á Eir en núna er hann
kominn til hennar í staðinn.
Afi átti gott líf og hann kvaddi
sáttur. Við systurnar trúum því að
hann sé núna með ömmu og saman
séu þau auðvitað í Hellisnesi, að
dytta að, kíkja í veiði og njóta lífs-
ins.
Afastelpurnar,
Ásta, Sigurveig og
Hanna Valdís.
Tengdafaðir minn Magnús
Gissurarson er fallinn frá á 95.
aldursári. Síðustu sex ár dvaldi
hann á hjúkrunarheimilinu Eir,
deild 3N, við góðan kost. Þar
spændi hann upp krossgátubæk-
ur. Hann vildi aðeins Mogga-
krossgátur og það létti okkur lífið
þegar þær fóru að koma út á bók.
Hann var mikill neftóbakskall og
vildi hafa nóg af því. Magnús var
matmaður mikill, þótti kökur
bestar og mikilvægt að eiga næg-
an varaforða. Hann var í góðu
sambandi við fjölskylduna,
hringdi daglega og skipulagði
heimsóknir, þá helst til þeirra
sem von var um að kæmu með
gott í gogginn. Svona liðu þessi ár
á Eir.
Magnús hafði góða nærveru,
hlýr í allri viðkynningu og hafði
góð áhrif á sitt samferðafólk.
Það var mikið áfall fyrir okkur
öll þegar Ásta lést árið 2015. Hún
hafði verið kletturinn í lífi Magn-
úsar en heilsu hans hafði hrakað
síðustu ár á undan og Ásta hafði
séð um að honum liði vel. Ásta var
starfsmaður Ríkisendurskoðunar
og árið 1959 hófu þau ásamt
starfsmönnum stjórnarráðsins
byggingu Sigvaldablokkarinnar
við Skaftahlíð. Árið 1986 byggðu
Magnús og Ásta sér raðhús við
Fiskakvísl og 2004 flytja þau síð-
an í Hraunbæ 103.
Þau hjónin fengu úthlutaða
sumarhúsalóð í Ketlubyggð á
Rangárvöllum. Þar hófust fram-
kvæmdir 1977 með gróðursetn-
ingu fjölda trjáa og byggingu sum-
arhúss. Það var hópur góðra vina
sem hjálpaði til við byggingu húss-
ins. Þar á meðal systursynir
Magnúsar, Óskar og Gissur, en
Óskar hefur síðan verið Magnúsi
þar til halds og trausts og tekið
þátt í enduruppbyggingu í Hellis-
nesi, einnig voru þeir góðir veiði-
félagar.
Áhugamál Magnúsar var stang-
veiði, hann hafði sérstaklega gam-
an af að kljást við sjóbirting, jafn-
vel þó farið væri í vorveiði í snjó og
kulda. Einna skemmtilegast þótti
honum að veiða í Hólsá, þar sem
von var um birting. Magnús og
Ásta ferðuðust mikið um landið,
oft var tjaldað á árbakka og notið
náttúrunnar. Ekki sakaði að stutt
var þá að henda út línu.
Um 1970 var Magnús með
Efri-Haukadalsá á leigu og
byggði þar lítið veiðihús, staðsett í
landi Eiríksstaða rétt hjá tóftum
af bæ Eiríks rauða. Þar kviknaði
sú hugmynd að byggja sumarbú-
stað sem varð síðan að veruleika á
Rangárvöllum. Reyndist það vera
hin besta hugmynd, þar sem Ásta
og Magnús nutu efri áranna í
sælureitnum Hellisnesi og stutt
var í veiði fyrir Magnús.
Ég vil þakka Magnúsi fyrir
samfylgd í meira en fimmtíu ár og
að Ásta bíði hans í sumarlandinu.
Hallur Steinar Jónsson.
Magnús
Gissurarson