Morgunblaðið - 11.04.2022, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 11. APRÍL 2022
✝
Þórey Eiríks-
dóttir fæddist í
Egilsseli í Fellum,
N-Múlasýslu, 3.
október 1929. Hún
lést á hjúkr-
unarheimilinu
Droplaugarstöðum
29. mars 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Eiríkur Pét-
ursson, f. 13.6. 1883,
d. 28.8. 1953, og
Sigríður Brynjólfsdóttir, f. 2.3.
1888, d. 26.5. 1954. Eiríkur og
Sigríður stunduðu búskap í Eg-
ilsseli. Þau eignuðust átta börn.
Þau voru, talin í aldursröð: Þor-
björg, Ragnheiður, Rósa, Bryn-
dís, Pétur, Björgheiður, Þórey
og Sölvi. Uppeldisbróðir þeirra
var Jón Sigfússon.
Þórey giftist hinn 13.6. 1959
Snorra Guðmundssyni leigu-
syni. Þeirra börn eru Helena og
Bjarki.
Langömmubörn Þóreyjar eru
orðin fjórtán.
Þórey ólst upp í Egilsseli hjá
foreldrum sínum. Átján ára göm-
ul hleypti hún heimdraganum og
fór ásamt Björgheiði systur sinni
í Húsmæðraskólann vestur á
Staðarfelli. Eftir námið á Stað-
arfelli hélt Þórey til Reykjavíkur
og sinnti þar m.a. iðnverkastörf-
um. Eftir að þau Snorri hófu bú-
skap var Þórey heimavinnandi
eða þar til hún fór að sinna tilfall-
andi ræstingastörfum í byrjun
áttunda áratugarins. Upp úr því
hóf hún líka að starfa í eldhúsi á
Hótel Holti og sinnti störfum þar
til loka starfsaldurs. Þau Snorri
bjuggu lengst af á Frakkastíg
26a og síðar á Eiríksgötu 9. Síð-
asta eina og hálfa árið bjó Þórey
á hjúkrunarheimilinu Droplaug-
arstöðum við góða umönnun.
Útförin verður gerð frá Bú-
staðakirkju í dag, 11. apríl 2022,
og hefst athöfnin klukkan 13.
bifreiðarstjóra, f.
3.6. 1915, d. 5.8.
1981. Foreldrar
hans voru Guð-
mundur Snorrason
og Sigríður Bjarna-
dóttir, þau bjuggu á
Læk í Flóa. Þórey
og Snorri eignuðust
fjögur börn. Þau
eru: 1) Guðmundur
endurskoðandi, f.
7.2. 1958, kvæntur
Sigríði Elsu Oddsdóttur, börn
þeirra eru Berglind, Snorri, Ásta
Hrund og Brynja. 2) Eiríkur raf-
eindavirki, f. 21.3. 1959. 3) Ragn-
heiður skrifstofumaður, f. 29.5.
1960, gift Theodóri Guðfinns-
syni, þeirra börn eru Bryndís
María og Telma Björk. Fyrir átti
Ragnheiður Þóreyju Heiðdal. 4)
Sigríður bókari, f. 15.11. 1966, í
sambúð með Kjartani Sigurðs-
Elsku amma Þórey.
Nú ertu komin til afa sem þú
misstir allt of snemma. Við erum
þakklát fyrir þann tíma sem við
fengum með þér og fyrir hvað þú
varst hlý og góð amma, ávallt til
staðar fyrir okkur.
Þú tókst alltaf mjög vel á móti
okkur á Eiríksgötunni. Þar var
svo notalegt að sitja og spjalla og
þú varst ekki lengi að galdra fram
dýrindis hlaðborð með kleinum,
ástarpungum og ylvolgum pönnu-
kökum. Ávallt mættirðu með fullt
fat af upprúlluðum pönnukökum í
barnaafmælin í fjölskyldunni,
okkur og gestunum til mikillar
ánægju enda gerðirðu bestu
pönnukökur í heimi.
Það var mikil tilhlökkun að fá
að gista uppi á loftinu hjá þér um
helgar. Eftir veislur á Eiríksgöt-
unni endaði oftar en ekki með því
að nokkur okkar barnabarnanna
fengu að verða eftir og sofa hjá
þér og Eika frænda. Þú passaðir
að okkur liði vel, hlóst að fíflalát-
unum í okkur og sást til þess að við
værum með magann fullan af góð-
um mat. Svo bauðstu upp á hafra-
graut í morgunmat og súrt slátur
fyrir þá sem vildu. Það verður þó
að viðurkennast að sykruðu
pönnukökurnar slógu yfirleitt bet-
ur í gegn en slátrið.
Við eigum margar góðar minn-
ingar frá sumarbústaðarferðun-
um austur á Hérað á æskuslóð-
irnar þínar en þangað var haldið
alla vega einu sinni á ári. Okkur
þótti sérstaklega gaman að fara í
Egilssel þar sem þú ólst upp,
keyra saman um sveitina, heim-
sækja ættingja og ekki síst að fá
að leika í gullabúinu við álfa-
klettana í Egilsseli.
Heima í Reykjavík var Eiríks-
gatan ákveðinn miðpunktur fyrir
stórfjölskylduna. Þegar við hugs-
um til baka eru það einmitt heim-
sóknirnar mörgu sem standa upp
úr. Það var svo vinsælt og auðvelt
að kíkja til þín í kaffi, það þurfti
ekkert tilefni til. Svo bauðstu upp á
laufabrauðsgerð fyrir jólin og það
var föst hefð að kíkja við hjá ykkur
Eika í hádeginu á aðfangadag á
leiðinni í kirkjugarðinn til afa. Allir
voru velkomnir til þín og þar hitt-
um við systkinabörn okkar, frænk-
ur og frændur og kynntumst þar
með ættingjum okkar betur fyrir
vikið. Allar stórfjölskyldur ættu að
eiga eina ömmu eins og þig.
Þú elskaðir að fá kossa og knús
frá okkur, varst alltaf róleg og yf-
irveguð en á sama tíma var stutt í
kátínuna og svarta húmorinn. Það
þurfti svo lítið til að gleðja þig og
þú kvartaðir aldrei yfir neinu. Tal-
aðir mikið um hvað allir væru ynd-
islegir og góðir við þig. Þú kenndir
okkur heldur betur mikilvægi
þess að sýna þakklæti. Við mun-
um sakna þín mikið. Takk fyrir
allt það sem þú kenndir okkur
gafst, elsku amma.
Fyrir hönd barnabarna,
Ásta Hrund Guðmundsdóttir.
Mig langar að minnast móður-
systur minnar Þóreyjar Eiríks-
dóttur. Þórey ólst upp í stórum
systkinahópi að Egilsseli í Fellum.
Hún var næstyngst og er síðust af
sínum systkinum sem kveður, 92
ára gömul. Með sorg í hjarta kveð
ég hana en um leið vil ég þakka
henni fyrir allt sem hún gerði fyrir
mig, ég á örugglega eftir að sakna
hennar. Hún byrjaði sinn búskap
með manni sínum, Snorra Guð-
mundssyni á Hofteigi í Reykjavík.
Hún hafði laust herbergi sem ég
fékk þegar ég flutti fyrst að heim-
an. Það var ekki bara gæfa að fá
herbergið heldur var ég líka svo
lánsöm að geta notið stuðnings og
umhyggju. Á þessum tíma átti
Þórey tvo stráka, eins og tveggja
ára, og gekk með þriðja barnið.
Það var búið að segja þeim upp
húsnæðinu en það var erfitt um
húsnæði á þessum tíma í Reykja-
vík en þau voru svo lánsöm að fá
íbúð til leigu á Frakkastíg 26 þar
sem þau bjuggu í mörg ár þar til
þau keyptu íbúð á Eiríksgötu 9.
Eftir að hafa búið hjá Þóreyju
var alltaf kær vinátta á milli okkar
og sterkt samband. Það var alltaf
gott að koma til Þóreyjar hvort
sem var á Frakkastíg eða Eiríks-
götu, alltaf heitt á könnunni og
hlaðið borð af veitingum og ekki
má gleyma kaffirjómanum sem
Þóreyju fannst ómissandi. Þórey
kunni að njóta þess sem henni
fannst gott og var ekki spör á syk-
urinn og fékk sér gjarnan sykur-
mola fyrir svefninn. Ef það gerðist
að hún svaf illa kenndi hún því
gjarnan um að hafa gleymt að fá
sér sykurmola fyrir svefninn. Þór-
ey var líka vanaföst og vildi hafa
hlutina í föstum skorðum enda
einstakt snyrtimenni.
Þórey og mamma voru mjög
nánar eins og fjölskyldan öll á
Stöðulfelli. Þórey var eitt sumar
heima á Stöðulfelli sem vinnukona
og kom oft í heimsókn um jólin og
um páskana kom hún oft í dags-
ferð. Það hefur verið fastur liður á
páskunum á Stöðulfelli að Þórey
kæmi í heimsókn en hún var búin
að ákveða að koma núna um
páskana en ferðaplönin breyttust.
Þórey lét sér mjög annt um stór-
fjölskylduna og fylgdist vel með öll-
um. Við sem vorum í nánu sam-
bandi við hana fengum alltaf fréttir
í gegnum Þóreyju og ég á eftir að
sakna þess mikið. Þórey var límið
sem hélt fjölskyldunni í tengslum.
Þórey var alltaf þakklát, lífsglöð og
með góðan húmor. Hún skellti oft
upp úr og hafði gaman af söng.
Þórey skilur eftir sig börn,
barnabörn og barnabarnabörn
sem hún var stolt af. Í seinni tíð
bjuggu Þórey og sonur hennar Ei-
ríkur saman á Eiríksgötunni en
þau nutu góðs af samveru hvort
annars. Þórey átt sterkt samband
við öll börnin sín.
Það verður seint fullþakkað sem
Þórey gerði fyrir mig og mína og
minningin lifir sterkt með okkur.
Hvíldu í friði.
Margrét Bjarnadóttir.
Elsku Þórey frænka okkar er
farin eftir langt og farsælt líf.
Hún og mamma okkar, Björg-
heiður Eiríksdóttir, voru systur úr
átta systkina hópi frá Egilsseli í
Fellum, austur á Héraði. Þær
fylgdust að í gegnum lífið. Voru
fæddar hvor sitt árið. Fóru saman
fyrir tvítugt á Húsmæðraskóla og
loks til Reykjavíkur. Þær giftust
bræðrum frá Læk í Flóa, Snorra
og Sverri.
Þórey og Snorri bjuggu á
Frakkastíg 26a þar sem veitinga-
staðurinn Rok er til húsa í dag.
Foreldrar okkar bjuggu á Freyju-
götu 5. Börn Snorra og Þóreyjar,
þau Gummi, Eiríkur, Ragga og
Sigga, voru á svipuðu reki og við
systkinin fimm á Freyjugötunni.
Samgangur var mikill og er enn í
dag. Æskuminningar frá Frakka-
stígnum ylja. Barnaafmæli, sund-
ferðir í Sundhöllina, Austurbæjar-
skóli, Skólavörðuholtið. Þórey
vann í eldhúsinu á Hótel Holti. Oft
kíkti hún við í kaffisopa á Freyju-
götunni þegar hún var að ganga í
vinnuna. Þórey var rúmlega
fimmtug þegar Snorri lést. Þá var
fjölskyldan flutt á Eiríksgötu 9.
Mikið var það Þóreyju og fjöl-
skyldunni erfitt að missa hann.
Hún sýndi mikinn styrkleika. Það
var ekki til í hennar orðabók að
kvarta eða gefast upp. Lífið hélt
áfram en auðvitað saknaði hún
Snorra. Hún naut þess að ferðast.
Sumarferðalag austur á Hérað
varð oft fyrir valinu og þá með Ei-
ríki syni sínum og/eða öðrum
börnum sínum og fjölskyldum
þeirra. Við systkinin eigum öll
okkar skemmtilegu minningar um
að hitta Þóreyju austur á Héraði.
Sum okkar ferðuðust erlendis
með mæðgininum Eiríki og Þór-
eyju. Nafnarnir Eiríkur Snorra-
son og Sverrisson fóru í mörg
ferðalög með Þóreyju. Ásgeir son-
ur Eiríks bróður var oft með í för.
Það var alltaf gott að kíkja í heim-
sókn til Þóreyjar. Hún sýndi
manni einlægan áhuga. Vildi vita
hvernig börnin okkar og makar
hefðu það. Heitt á könnunni og
jafnvel heimsins bestu pönnukök-
ur á boðstólum. Hún var trygg við
mömmu. Þegar heilsu mömmu fór
að hraka var hún alltaf til staðar
og heimsótti systur sína reglulega.
Þórey var frænkan sem allir elsk-
uðu. Hún er síðust af systkinum
sínum og mökum þeirra að deyja.
Það hlýtur að hafa verið skrýtið að
vera ein eftir af sinni kynslóð. Allt-
af var nóg pláss á hennar heimili.
Þau eru ófá systrabörnin hennar
og ættingjar sem hafa fengið að
dvelja og gista á Frakkastíg eða
Eiríksgötu. Við systradætur
systranna frá Egilsseli stofnuðum
frænkuklúbb fyrir nokkrum ár-
um. Þórey mætti alltaf. Aldursfor-
setinn og aðalprinsessan. Hún lét
ekki heilsubrest koma í veg fyrir
að hún mætti í síðasta frænku-
klúbbinn, sem haldinn var sl.
haust. Þórey bjó í áratugi á Ei-
ríksgötunni ásamt Eiríki syni sín-
um. Þau voru góð saman. Fyrir
tæpum tveimur árum flutti hún á
Hjúkrunarheimilið Droplaugar-
staði. Þar lést hún að morgni
þriðjudagsins 29. mars. Við
Freyjugötusystkinin erum þakk-
lát fyrir samfylgdina með henni og
sendum börnum hennar og fjöl-
skyldum þeirra okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Sigríður, Eiríkur Egill, Erla,
Svanhvít og Ástrós Björg-
heiðar- og Sverrisbörn.
Fallin er frá kær frænka, hún
Þórey móðursystir mín. Þegar ég
var lítil taldi ég Þóreyju uppáhalds-
frænku mína. Ég fór sem smá-
stelpa með henni með rútu upp að
Geirshlíð að hitta tilvonandi eigin-
mann. En þá var hann í vinnu í
Borgarfirðinum og kom líka að
Geirshlíð en Rósu frænka bjó þar.
Þórey saumaði kjóla á mig og
örugglega margar fleiri því hún var
bæði vandvirk og greiðvikin. Man
eftir mér standandi uppi á stól á
Hofteignum að máta sídd kjólsins.
Eftir að hún hóf búskap þá var
venja að búa þröngt og leigja út
frá sér ef eitthvert pláss var eða
ekki pláss. Ég var tvo vetur hjá
henni á Frakkastígnum þegar ég
byrjaði í skóla í Reykjavík. Þá
voru áður búnar að vera systur
mínar og fleiri. Þar var gott að
vera og vel hugsað um mann, en
síðan fjölgaði börnunum þannig að
sá kafli kláraðist. En alltaf var
gaman að koma bæði á Frakka-
stíginn og á Eiríksgötuna. Og þá
var ekki síður gaman að fá fjöl-
skylduna í heimsókn í sveitina
meðan foreldrar mínir bjuggu
þar. Það var alltaf góð vinátta milli
systranna og fjölskyldna.
Þórey missti allt of fljótt
Snorra, elskulegan eiginmann.
Mikið hvað þau hjón voru alltaf
dugleg að fara austur á æskuslóðir
Þóreyjar á sumrin. Eins var Þór-
ey mjög dugleg að fara austur eft-
ir hans dag og sinnti hún systk-
inum sínum í Egilsseli vel. Þegar
börnin stækkuðu fór Þórey að
vinna á kvöldin í eldhúsinu á Hótel
Holti. Þar stundaði hún sína vinnu
vel eins og henni var lagið. Man
eftir að mamma dáðist oft að gull-
úrinu sem hún fékk þegar hún var
búin að vinna einhvern fjölda ára.
Þórey var dugleg að heimsækja
foreldra mína eftir að þeir fluttu
til Reykjavíkur. Eins þegar
mamma var komin á Sóltún, þá fór
hún að ég held í hverri viku í heim-
sókn til hennar. Og hvað hún var
þolinmóð að svara öllum spurning-
um mömmu. Helst voru það nú
spurningar að austan; hver byggi
hvar eða hvort einhver byggi hér
og þar. Og alltaf svaraði Þórey
með sínu rólega fasi. Auðvitað var
ekki alltaf hægt að svara öllu, en
Þórey gerði þetta vel og þessa ein-
stöku umönnun og hlýju vil ég sér-
staklega þakka.
Þórey var jákvæð og talaði
aldrei talaði illa um fólk. Rétt grín-
aðist með eitthvað skemmtilegt og
hló með. Hún sá það jákvæða. Eitt
sinn sagði Þórey við mig: „Ætli ég
verði sú eina af systkinunum til að
verða 90 ára?“ Og svo varð. Þegar
litið er til baka koma upp í hugann
of fáar heimsóknir til frænku, en
alltaf þegar ég kom fékk ég ótak-
markaðar þakkir fyrir komuna.
Það væri svo gaman að fá mig.
Eins eftir að hún fór á Droplaug-
arstaði var hún ekki að kvarta.
Sagði alla svo góða við sig og sér
liði vel. Þetta sýnir hennar hug-
arfar vel. Í haust náði hún að vera
með okkur systradætrunum þeg-
ar við hittumst – sagðist auðvitað
mæta. Þetta minntist hún svo á,
hvað hefði nú verið gaman að
koma og vera með.
Elsku Guðmundur, Eiríkur,
Ragnheiður, Sigga og fjölskyldur.
Innilegar samúðarkveðjur til ykk-
ar. Ljúf er minningin um góða
frænku. Hvíli hún í friði.
Kristín Davíðsdóttir.
Með þakklæti í huga kveð ég
elsku Þóreyju móðursystur mína.
Þakklæti fyrir alla þá ást og um-
hyggju sem hún hefur sýnt mér allt
frá þeim tíma að ég og fleiri systra-
börn hennar dvöldu hjá þeim hjón-
um á Frakkastígnum meðan á námi
og vinnu stóð. Það var ekki að hús-
næðið væri svo stórt en hjarta
heimilisins því stærra. Ógleyman-
legustu stundirnar átti ég með
henni austur á Héraði en þangað
leitaði hugur hennar til Egilssels og
alls stóra frændgarðsins þar. Dvaldi
ég með þeim Eiríki syni hennar í
sumarbústað nokkur sumur og
naut þess að ferðast með þeim og
hlusta á þau rifja upp og hana segja
frá atburðum liðinna tíma á svo lif-
andi hátt að mér fannst stundum
eins og ég hefði verið á staðnum,
mikið sem við gátum hlegið. Það var
unun og eftirbreytnivert að sjá
hversu nærgætinn Eiríkur var
móður sinni. Fastir liðir í þessum
ferðum voru að fara í Egilssel,
kirkjugarðinn og bjóða nánasta
frændfólki í veislu í bústaðinn.
Nú er seinasti hlekkurinn sem
hélt þessum ættartengslum horf-
inn, síðust Egilsselssystkina.
Aldrei komstu svo til hennar eða
heyrðir í síma að ekki væri spurt
um fjölskylduna rétt eins og henn-
ar væri: „Hvað segja elsku dreng-
irnir, gaman að hún Heiða skyldi
koma upp Gylfanafninu“ og allar
kveðjustundirnar enduðu á „ég
bið nú að heilsa honum Alla mín-
um, elskunni þeirri“. Og þegar
ferðum okkar á Landspítalann
fjölgaði rétti hún mér lykil að Ei-
ríksgötunni svo við gætum hve-
nær sem er hent okkur þar inn.
Svona var öll hennar hugsun full
af umhyggju og ást, sást það best
á því hvernig hún tók þeim sem
önnuðust hana á Droplaugarstöð-
um; skipti ekki máli hver var, „hér
eru allir svo góðir“ sagði hún og
brosti og breiddi út faðminn mót
hverjum sem til hennar kom. Það
fylgdi svo mikil gleði og friður
nærveru hennar sem ég mun leit-
ast við að geyma innra með mér.
Takk fyrir yndislegar samveru-
stundir.
Þín
Hulda.
Þórey Eiríksdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Þóreyu Eiríksdóttur bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
ÁSTA ÓLAFSDÓTTIR,
Miðengi 15,
fyrrum bóndi á Skúfslæk,
lést á hjúkrunarheimilinu Lundi
miðvikudaginn 30. mars. Útförin fer fram frá Selfosskirkju
miðvikudaginn 13. apríl klukkan 13.
Sigurður Einarsson
Magnús Eiríksson Magdalena Lindén
Árni Eiríksson Sólveig Þórðardóttir
Ólafur Eiríksson
Halla Eiríksdóttir Erling Valur Friðriksson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir,
amma og langamma,
ÞÓREY EIRÍKSDÓTTIR
frá Egilsseli,
Eiríksgötu 9, Reykjavík,
andaðist á Hjúkrunarheimilinu
Droplaugarstöðum þriðjudaginn 29. mars.
Útförin fer fram frá Bústaðakirkju mánudaginn 11. apríl og
hefst athöfnin klukkan 13.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk Droplaugarstaða fyrir
einstaka umönnun og aðhlynningu.
Guðmundur Snorrason Sigríður Elsa Oddsdóttir
Eiríkur Snorrason
Ragnheiður Snorradóttir Theodór Guðfinnsson
Sigríður Snorradóttir Kjartan Sigurðsson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÓLÖF INGUNN INGÓLFSDÓTTIR,
áður Lindasíðu 2, Akureyri,
lést á dvalarheimilinu Hlíð laugardaginn 2.
apríl.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hinnar látnu. Þökkum hlýjar kveðjur og
vinarhug.
Jakob Gunnar Hjaltalín
Kristín Hjaltalín Sigurður Líndal Arnfinnsson
Ingólfur Hjaltalín Dóra Hafliðadóttir
Elskuleg eiginkona mín, móðir,
tengdamóðir, amma og langamma,
ÓLÖF BORGHILDUR
VETURLIÐADÓTTIR,
Hafnarstræti 19,
Ísafirði,
lést þriðjudaginn 5. apríl.
Útförin fer fram frá Ísafjarðarkirkju miðvikudaginn 13. apríl
klukkan 14.
Guðmundur Einarsson
Hulda S. Guðmundsdóttir Halldór V. Magnússon
Hjálmar Guðmundsson Kolbrún Kristjánsdóttir
Steingrímur R. Guðmundss. Sæunn S. Sigurjónsdóttir
Kristín Guðmundsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn