Morgunblaðið - 29.04.2022, Page 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. APRÍL 2022
✝
Haukur Mar-
geirsson fædd-
ist 7. febrúar 1949 í
Keflavík. Hann lést
22. apríl 2022 á
Landspítalanum.
Foreldrar hans
voru hjónin Jón
Margeir Jónsson, f.
23. nóvember 1916,
d. 18. júlí 2004, og
Ásta Ragnheiður
Guðmundsdóttir, f.
22. febrúar 1917, d. 20. október
1999. Systkini Hauks eru: Jóna
Ingibjörg, f. 10. júlí 1940, d. 4.
nóvember 2021, Margrét, f. 27.
mars 1942, Ásta Ragnheiður, f.
31. júlí 1945, Margeir, f. 28. maí
1947, Valur, f. 7. febrúar 1949, d.
8. apríl 2015, Guðmundur, f. 6.
maí 1952, og Arnþór, f. 6. desem-
ber 1956.
Börn Hauks eru: 1) Sonur Sig-
ríðar Jónsdóttur, Jón Baldur, f.
inn í Keflavík. Hann ólst upp á
stóru heimili í hópi átta systkina.
Æskuárin voru litrík og Haukur
og bræður hans mjög uppá-
tækjasamir. Nálægðin við sjóinn
einkenndi æskuárin, bæði í leik
og starfi. Þeir bræður léku sér í
fjörunni og veiddu auk þess sem
Haukur vann í fiskvinnslu og fór
á sjó. Hann flutti frá Keflavík
þegar hann hóf nám við Mennta-
skólann á Akureyri. Að stúdents-
prófi loknu nam hann verkfræði
við Háskóla Íslands og fór í
framhaldsnám við Háskólann í
Lundi.
Haukur starfaði sem verk-
fræðingur á Akureyri, í Reykja-
nesbæ og í Reykjavík, lengst af
sjálfstætt starfandi.
Hann átti sér mörg áhugamál
og var duglegur að sinna þeim
með góðum félögum, m.a. spilaði
hann tennis og golf, fór mikið í
sund, spilaði bridge og hafði
gaman af veiðum.
Einna mest naut hann þó sam-
vista með börnunum sínum fjór-
um og barnabörnunum.
Útför Hauks fer fram frá
Kópavogskirkju í dag, 29. apríl
2022, klukkan 13.
15. janúar 1970,
unnusta hans er Pa-
rastou Roshan, f. 2.
febrúar 1975. Börn
hans eru Maja, f. 2.
október 2001,
Freja, f. 11. apríl
2004, og Einar, f.
11. ágúst 2009. 2)
Dóttir Erlu Har-
aldsdóttur, Sandra,
f. 21. september
1981, gift Sig-
urgísla Bjarnasyni, f. 3. maí
1982, börn þeirra eru Sæmundur
Bjarni, f. 8. janúar 2020, og
Sindri Björn, f. 11. október 2021.
Dætur Halldóru Ingimarsdóttur:
3) Helga, f. 7. mars 1994, gift
Sigurði Davíð Stefánssyni, f. 1.
maí 1994, börn þeirra eru Stefán
Haukur, f. 17. júlí 2019, og Anna
Ólafía, f. 29. mars 2021. 4) Ásta
Ragnheiður, f. 31. mars 2002.
Haukur var fæddur og uppal-
Heitt elskaði pabbi minn. Ég
get ekki sett það í orð hversu
mikið ég mun sakna þín og
hversu þakklát ég er fyrir tímann
okkar saman. Ég er þakklát fyrir
manneskjuna sem þú varst, fal-
lega hjartað þitt og brosið þitt
sem ég mun aldrei gleyma. Þú
stóðst með mér í blíðu og stríðu
og passaðir alltaf upp á mig. Þú
varst minn allra besti vinur, mín
helsta klappstýra og besti pabbi
sem ég hefði getað óskað mér. Ég
mun gera þig stoltan.
Ég veit að þú ert hjá mér og ég
vona að þér líði vel og finnir fyrir
hamingju og friði. Við tvö saman
að eilífu.
Og við kveðjumst nú,
þinn tími runninn er, á enda hér
nú ferðu á nýjan stað,
finnur friðinn þar,
og þó það reynist sárt
að skilja við þig hér,
ég þakka vil þér
ljúflingslundina, gleðistundirnar.
(Ásgeir Aðalsteinsson)
Þín dóttir,
Ásta Ragnheiður.
Elsku hjartans pabbi minn. Ég
mun sakna þín, sakna þess að tala
við þig en líka sakna þess að
þegja með þér því þú varst svo
góður í því, að hlusta og leyfa
þögninni að vera stundum í aðal-
hlutverki sem er svo gott inni á
milli. Ég var heppin að eiga þig
sem pabba og Stefán Haukur og
Anna Ólafía voru heppin að eiga
afa eins og þig og þú lést okkur
alltaf vita hvað þú varst stoltur
og ánægður með okkur afkom-
endur þína.
Við krakkarnir þínir pössum
hvert upp á annað og að vera allt-
af saman í liði en þú kenndir okk-
ur mikilvægi þess.
Hvíldu í friði pabbi minn besti.
Verndi þig englar, elskan mín,
þá augun fögru lykjast þín,
líði þeir kringum hvílu hljótt
á hvítum vængjum um miðja nótt.
(Steingrímur Thorsteinsson)
Þín dóttir,
Helga.
Það eru skrítin tímamót að
kveðja foreldri sitt og erfitt að
leiða hugann að því að pabbi sé
ekki með okkur lengur. Í því ferli
að kveðja hann, syrgja og sakna
vakna þó svo margar ofurljúfar
minningar sem við munum ylja
okkur við, varðveita og deila með
afastrákunum þegar þeir verða
stærri.
Ég er svo innilega þakklát fyr-
ir að hafa notið þeirrar gæfu að
eignast drengina okkar tvo á svo
stuttum tíma og náð að njóta þess
að sjá pabba í afahlutverkinu, það
sem hann elskaði að hafa krílin
sín í kringum sig.
Pabbi var jákvæður og glaður
maður, yfirvegaður, rólegur og
yfirleitt maður fárra en góðra
orða. Hann var gríðarlega klár,
mjög nákvæmur og hafði gaman
af því að pæla djúpt í hlutunum.
Ég fékk því oft að njóta þess að
veita því athygli og spjalla um
það sem annars hefði væntanlega
farið fram hjá mér. Þegar ég var
lítil áttum við það til á heiðskírum
kvöldum að rýna upp í himininn
og hann kenndi mér að þekkja
stjörnumerkin. Ég hef alltaf síð-
an leitað þeirra á stjörnubjörtum
kvöldum og hugsað þá til pabba.
Elsku pabbi, þú lést okkur allt-
af finna það hvað þú varst stoltur
af okkur, við urðum öll pínulítið
merkilegri í þínum augum. Við
munum halda áfram að vanda
okkur við að vera gott fólk og
gera þig stoltan.
Takk fyrir allt, pabbi minn, við
Sigurgísli og strákarnir munum
geyma þig í hjörtum okkar og
varðveita minningu þína.
Þín
Sandra.
Ég er að fletta blaðinu óviðbú-
inn þegar brosmilt andlit blasir
við. Það er auglýsing um að vinur
minn og félagi til margra ára,
hann Haukur Margeirsson verk-
fræðingur, hafi látist á Landspít-
alanum á föstudeginum síðasta.
Ég hafði svo sem séð að hjarta
hans var ekki upp á það besta í
tennisnum og hann þreyttist fyrr
en í gamla daga. En hann var
lunkinn tennismaður og hafði
verið býsna góður meðan heilsan
leyfði og ég man eftir.
En þetta kemur manni oft á
óvart þegar að því kemur.
Kynni okkar Hauks hófust
þegar hann gerðist tengdasonur
vinar míns og lærimeistara í flug-
inu, hans Ingimars K. Svein-
björnssonar og konu hans Helgu
Zoega, og kvæntist henni Hall-
dóru sem við kölluðum Dódó.
Þeirra hjónaband stóð mörg ár
en þau skildu samt enda aldurs-
munur talsverður.
Við Haukur fórum að rekast
meira saman þar sem við höfðum
báðir gaman af að spila tennis.
Fyrst saman hjá Christian Staub,
þeim snillingi, og síðar undir for-
ystu hans Ægis Breiðfjörð árum
saman sem heldur liðinu okkar
gamlingjanna saman með ótrú-
legum dugnaði og áhuga.
Við rákumst svo meira saman
á verkfræðisviðinu og höfðu báðir
gagn og gaman af. Hann og
frændur hans af Suðurnesjum
unnu að verkefnum í Skandinavíu
sem gaman var fyrir mig að
kynnast.
En fyrst og fremst var það
hinn ljúfi karakter Hauks sem
dró mig að honum. Ávallt bros-
andi og huggulegur í viðmóti.
„Lúnn“ maður eins og Skandin-
avar segja stundum og manna
þægilegastur í allri umgengni.
Hann lærði sína verkfræði hjá
Svíum og var vel lesinn í fræð-
unum.
Mér fannst ávallt birta þegar
Haukur birtist og við tókum tal
saman. Hann var svo einstaklega
ljúfur í umgengni og léttur í
bragði.
Hann var lipur í tennisnum
fyrst þegar við tókum spil saman.
Þrekið gaf hinsvegar eftir hjá
honum með árunum en hann átti
til skemmtileg tilþrif á vellinum
og kom manni oft á óvart stund-
um með þrauthugsuðum brögð-
um.
Ég kem til með að sakna
Hauks vinar míns Margeirsson-
ar, félaga og kollega. En svona er
víst lífið. Það veltur áfram hvort
sem maður vill eða ekki.
Halldór Jónsson
verkfræðingur.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Valdimar Briem)
Elskulegur vinur og félagi,
Haukur Margeirsson verkfræð-
ingur, er fallinn frá. Hann lést á
LSH við Hringbraut eftir erfiða
en stutta baráttu við illvíga sýk-
ingu.
Haukur var glæsilegur á velli,
íþróttamaður góður í golfi og
tennis, geðþekkur og traustur
vinur.
Elsku Haukur, takk fyrir
margar ánægjulegar samveru-
stundir í gegnum tíðina, allan
tennisinn, golfið, ferðalögin, tón-
leikana, góðan mat og drykk.
Elsku Jón Baldur, Sandra,
Helga, Ásta og fjölskyldur. Sam-
hryggist ykkur innilega. Megi
góður guð styrkja ykkur í sorg
ykkar. Minningin um góðan
dreng mun ætíð lifa. Hvíl í friði.
Hilmar Ragnarsson.
Árið 1940 voru 1.576 íbúar í
Keflavík. Svo kom herinn og 1960
höfðu þeir þrefaldast (4.700). Við
þetta varð mikil uppstokkun á
tengslum íbúanna. Áður kunnu
allir deili hver á öðrum en 1960
voru tveir af hverjum þremur
innflytjendur. Byggðin þandist
út, fyrst í austur, vestur, síðan í
suður. Ný hverfi mynduðust og
skólabekkirnir urðu 4-5 fyrir
hvern árgang. Líkt og í réttum
voru komin skilrúm aðskilnaðar,
talað um íbúa í miðbænum, á
hæðinni, í vesturbænum og á tún-
unum. Hvert svæði með sína sér-
stöðu. Og nemendur flokkaðir
eftir getu.
Við Haukur ólumst upp í
Keflavík en hvor í sínum bæjar-
hlutanum. Hann árinu yngri
þannig að leiðir okkar lágu ekki
saman í skóla. Og eftir landspróf
tóku aðrar stikur við. Annar fór í
ML og hinn í MA. Á háskólastig-
inu hélt aðskilnaðurinn áfram.
Helst að tengsl viðhéldust gegn-
um íþróttir eða sumarvinnu en
þar skaraðist okkar tími ekki
heldur.
Eiginlega var það fyrst haustið
1973 í Lundi, Svíþjóð, sem kynni
tókust með okkur. Við vorum
komnir í þröngan hóp landa sem
myndaði hálfgert Íslendinga-
gettó. Hann í verkfræði við LTH
en ég í öðru námi við háskólann.
En bjuggum í sama hverfi og
þarna af öllum stöðum mynduð-
ust fyrst sveitungabönd okkar
Hauks.
Þetta var á tímum Björns
Borgs og Ingmars Stenmarks.
Hvarvetna voru byggðir malbik-
aðir tennisvellir í nýjum hverfum.
Svíarnir uppskáru ríkulega og
smám saman fóru seinteknir ís-
lenskir námsmenn að leika þessa
konunglegu íþrótt í Kungliga hal-
len í Lundi. Þar og á malbikuðum
völlum hverfisins háðum við
Haukur marga hildina. Með
hléum áttum við eftir að iðka
þessa íþrótt saman í nær fimm
áratugi.
Þegar nefndir námsmenn skil-
uðu sér aftur til landsins byggðu
nokkrir þeirra upp tennisaðstöð-
una í Fossvogi. Aðstaðan í Sævið-
arsundi kom síðar. Eftir að Tenn-
ishöllin fyrri var reist 1994 með
sex innivöllum var veðrið yfir-
unnið, helsta hindrun íþróttar-
innar. Og þá var þráðurinn tek-
inn upp aftur.
Síðustu árin hrakaði heilsu
Hauks hratt. Eiginlega var hann
ekki orðinn nema hálfur maður
miðað við fyrri getu þegar hann
vann til margra verðlauna. En
skyndilegt fráfall hans kom fé-
lögum hans á óvart.
Haukur var ljúfur og á vissan
hátt hlédrægur en samt ekki
feiminn. Út á við fór því lítið fyrir
honum enda ekkert að trana sér
fram.
Hann var útsjónarsamur, hafði
þolinmæði og mikið jafnaðargeð.
Þegar álitamál komu upp; var
boltinn úti eða inni, lét hann and-
stæðinginn njóta vafans.
Takk fyrir hálfrar aldar sam-
veru Haukur. Það verður sjónar-
sviptir að þér og við félagarnir í
tennis og sundlaug vottum að-
standendum þínum samúð okkar.
Sævar Tjörvason.
Haukur
Margeirsson
Í Landnámabók
segir svo: „Þuríður
sundafyllir og Völu-
Steinn, sonur henn-
ar, fór af Hálogalandi til Íslands
og nam Bolungarvík og bjuggu í
Vatnsnesi. Hún var því kölluð
sundafyllir, að hún seiddi til þess
í hallæri á Hálogalandi, að hvert
sund var fullt af fiskum. Hún
setti og Kvíarmið á Ísafjarðar-
djúpi og tók til á kollótta af hverj-
um bónda í Ísafirði. Synir Völu-
Steins voru þeir Ögmundur og
Egill.“
Bolungarvík skerst vestur í
landið milli hárra fjalla. Traðar-
hyrna er yst, þá Ernir og innst
Óshyrna. Tveir dalir, Tungudalur
og Syðridalur, ganga fram frá
víkinni og er fjallsmúlinn Ernir á
milli þeirra. Hér var löngum
fengsælasta veiðistöðin við Ísa-
fjarðardjúp.
Í bænum heitir gata því glæsta
nafni Völusteinsstræti og í hús-
inu nr. 30 áttu heima skólastjóra-
hjónin, þau Gunnar Ragnarsson
frá Lokinhömrum í Arnarfirði og
Reykvíkingurinn Anna Skarp-
héðinsdóttir, kennari.
Syðst í kaupstaðnum, norðan
við Hólsá, rís vegleg bygging
Grunnskólans.
Húsvörðurinn, Eggert sæli
Haraldsson, loflegrar minningar,
var alltaf í góðu skapi, bauð í nef-
ið og gerði að gamni sínu. Út um
suðurglugga kennarastofunnar
uppi á lofti blasir við fögur útsýn;
þar getur að líta hið forna höf-
uðból, Hól í Bolungarvík, og
sjálfa Hólskirkju, þar sem Guð á
heima. Skrifstofa skólastjóra var
hið næsta kennarastofunni og
vestan við hana geymsla með
ýmsum fræðslugögnum, er tíðk-
uðust áður en hin ævintýralega
tækni nútímans kom til sögunn-
ar; þarna voru t.d. stóreflis landa-
kort af veröldinni og spritt-fjöl-
ritari.
Þau hjón, Anna og Gunnar,
voru með afbrigðum samvisku-
samir og vandaðir kennarar, og
mun síst að taka ofdjúpt í árinni
þótt sagt sé, að hinn andlegi þátt-
ur í hreysti Bolvíkinga og geð-
heilbrigði hafi verið í svo styrkum
höndum, sem nokkur kostur var,
þegar Gunnar Ragnarsson var
þar skólastjóri, góðklerkurinn
síra Þorbergur Kristjánsson
sóknarprestur og skólastjóri
Tónlistarskólans Ólafur Krist-
jánsson, síðar bæjarstjóri.
Anna Skarphéðinsdóttir hafði
vakandi áhuga á íslenskri tungu,
var ágætavel máli farin og fjölles-
in í íslenskum bókmenntum að
fornu og nýju. Nemendur 9.
bekkjar lásu Gísla sögu Súrsson-
ar við vendilega leiðsögn hennar.
Fóstbræðralag þeirra þriggja í
Haukadal í Dýrafirði, Súrssona á
Hóli og Þorgríms á Sæbóli, og
hins fjórða, Vésteins á Hesti í Ön-
undarfirði, fór út um þúfur – og
dró það dilk á eftir sér heldur en
ekki.
Þorkell Súrsson verður
áheyrsla samræðna þeirra svil-
kvennanna, Ásgerðar Þorbjarn-
ardóttur, konu sinnar, og Auðar
Vésteinsdóttur, konu Gísla Súrs-
sonar, í dyngju þeirra á Hóli.
Auður stríðir Ásgerði með því, að
hún leggi hug á Véstein, bróður
hennar. Ásgerður svarar með því
að væna Auði um að samdráttur
hafi verið með þeim Þorgrími
goða Þorsteinssyni þorskabíts,
áður en hún átti Gísla.
Þorkell brjálast, og Auður hef-
ur lög að mæla, þegar niðurstaða
hennar verður þessi: „Oft stend-
Anna Sigríður
Skarphéðinsdóttir
✝
Anna Sigríður
Skarphéð-
insdóttir fæddist 5.
apríl 1932. Hún lést
10. apríl 2022.
Útför Önnu Sig-
ríðar fór fram 28.
apríl 2022.
ur illt af kvennahjali
og má það vera að
hér hjótist af í verra
lagi.“
Í hugann koma
ummæli Snorra
fráafa okkar Sturlu-
sonar, um gullöld-
ina, sem spilltist af
tilkomu kvennanna.
Anna var stórvel
gefin, fríð sýnum,
háttvís, þó einörð,
hyggin og hófsöm, þægileg við-
urmælis, ávallt brosmild, ávarps-
góð og veitul heim að sækja. Guð
verndi og styrki ástvini hennar.
Guð blessi minningu sómakon-
unnar Önnu Sigríðar Skarphéð-
insdóttur.
Gunnar Björnsson,
pastor emeritus.
Kær velgjörðakona mín, Anna
Skarphéðinsdóttir, er fallin frá.
Líkt og þegar eiginmaður henn-
ar, Gunnar Ragnarsson, kvaddi
fyrir nokkrum árum verð ég að
sætta mig við að geta ekki fylgt
henni síðasta spölinn eins og ég
hefði kosið. Ég dvaldi ung hjá
þeim hjónum, fyrst sumarlangt
og svo vetrarpart, vestur í Bol-
ungarvík á miklu myndar- og
menningarheimili, þar sem ég
komst í kynni við ýmislegt sem
var mér nýtt og framandi, eink-
um og sér í lagi alls konar vanga-
veltur um bókmenntir og fræði
alls kyns. Auk alls bókakostsins,
hafði heimilið einnig ferskan
andblæ frá útlöndum enda höfðu
þau hjón dvalið í útlöndum í upp-
hafi hjónabands síns. Það gaf
mér, heimalningnum, kærkomna
sýn út í hinn stóra heim. Það er
mikil gæfa að hafa kynnst svo
góðu og vönduðu fólki á mótunar-
árunum og margt sem ég sá þar
og lærði hefur fylgt mér alla tíð.
Ég hef búið að uppbyggjandi
samræðum um bókmenntir og ís-
lenskt mál í ræðu og riti allar göt-
ur síðan. Vissulega féll þessi um-
fjöllun um menningarmál ekki
alfarið í ófrjóan svörð hjá mér og
þarna öðlaðist ég nokkra æfingu í
að færa rök fyrir máli mínu væri
ég ekki á sömu skoðun og við-
mælandinn – ellegar rökstyðja
hvers vegna ég væri þá sammála.
Þar var húsmóðirin ekki síður
natinn kennari en húsbóndinn,
enda var hann mun fámálli en
kona hans þótt hlýtt hjartalag
einkenndi þau bæði. Einnig höfðu
þau ríkt skopskyn og Anna átti
alltaf gott með að koma smelln-
um athugasemdum að. Í seinni
tíð hitti ég þau hjón mun sjaldnar
en áður en þegar ég heimsótti
Önnu síðast, eftir fráfall Gunn-
ars, áttum við sem fyrr skemmti-
legt spjall um nýjustu bók-
menntastraumana og sannarlega
var áhugi hennar enn samur og
ekki komið að tómum kofunum
fremur en fyrr. Þótt ég hefði svo
sannarlega viljað líta oftar en ég
kom í verk inn til Önnu í Eskihlíð-
inni, varð mér engu að síður oft
hugsað til hennar þegar þá höf-
unda bar á góma sem ég var að
þræla mér í gegnum þegar ég
naut gestrisni þeirra hjóna
vestra. Sú gestrisni er hreint ekki
sjálfgefin, að taka inn á heimili
sitt allsendis ókunnuga unglings-
skjátu úr bænum, bara fyrir þær
sakir einar að hún var vinkona
dóttur þeirra. Gestrisni þá hefur
mér aldrei tekist að launa og
þessi fátæklegu þakkarorð í lok
vegferðar Önnu eru máttlítil til-
raun til að kveðja hana með þeirri
virðingu og þakklæti sem hún á
skilið.
Kæra Helga mín og Villi,
tengdabörn, barnabörn og aðrir
ættingjar. Megi minningin um
mikilhæfa konu milda söknuðinn
og gefa ykkur dýrmætt veganesti
um ókomin ár.
Áslaug J. Marinósdóttir.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Óheimilt er að taka efni úr minningargreinum til birtingar í
öðrum miðlum nema að fengnu samþykki.
Formáli | Minningargreinum fylgir formáli sem nánustu aðstand-
endur senda inn. Þar koma fram upplýsingar um hvar og hvenær sá
sem fjallað er um fæddist, hvar og hvenær hann lést og loks hvaðan og
klukkan hvað útförin fer fram. Þar mega einnig koma fram upplýs-
ingar um foreldra, systkini, maka og börn. Ætlast er til að þetta komi
aðeins fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í minning-
argreinunum.
Minningargreinar