Morgunblaðið - 23.05.2022, Síða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 23. MAÍ 2022
✝
Stefán G. Stef-
ánsson fæddist
á Akureyri 27. júlí
1932. Hann lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Skjóli 13. maí
2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Ragn-
heiður Jónsdóttir
frá Engimýri í
Öxnadal, f. 24.
febrúar 1899, d. 19.
júlí 1980, og Stefán Árnason frá
Dagverðareyri, f. 19. september
1897, d. 23. maí 1977.
Systkini Stefáns í aldursröð
eru: Ólafur, f. 28.10. 1925, d.
14.8. 2010, Sigríður, f. 3.12.
1926, d. 3.10. 2003, Gunnar, f.
15.6. 1929, d. 10.12. 1929,
óskírður, f. 21.7. 1930, d. 21.7.
1930, Örn, f. 2.7. 1931, d. 26.3.
2018, Anna Fríða, f. 6.10. 1934,
d. 25.5. 2005, Jón, f. 7.6. 1937, d.
30.1. 2009, Brynjar Karl, f. 2.8.
1939, d. 21.4. 2021, Sigurður
Árni, f. 16.9. 1941, og Auður, f.
9.12. 1945.
eitt langalangafabarn.
Stefán bjó á Norðurgötu 15
með foreldrum sínum og systk-
inum en fluttist til Vest-
mannaeyja 19 ára gamall og
kynntist þar konu sinni. Þau
hófu búskap á Ekru, Urðarvegi
20, árið 1953, þaðan fluttu þau
að Steinum og bjuggu þar í tvö
ár. Síðan byggðu þau hús á
Hólagötu 47 árið 1958 og
bjuggu þar þangað til þau fluttu
í Kópavog 1980, bjuggu í Engi-
hjalla 19, uns þau fluttu í
Hraunbæ árið 1990.
Eftir að Stefán fluttist til
Vestmannaeyja stundaði hann
aðallega sjómennsku, mest sem
vélstjóri en einnig kokkur. Hann
var með mörgum aflaskip-
stjórum, þeirra á meðal Svenna
á Kristbjörgu VE-70, Bedda á
Glófaxa VE-300 og Villa Fisher.
Eftir að Stefán hætti sjó-
mennsku vann hann nokkur ár í
Sigölduvirkjun sem vélvirki, en
fljótlega eftir að Stefán og Erla
fluttu til Reykjavíkur hóf hann
störf hjá syni sínum í Bónus-
vídeó sem lagerstjóri og vann
þar allt þangað til að hann hætti
vinnu, eða í rúmlega 20 ár.
Útför Stefáns fer fram frá Ár-
bæjarkirkju í dag, 23. maí 2022,
og hefst athöfnin klukkan 13.
Stefán giftist 23.
maí 1953 Erlu
Bryndísi Þórodds-
dóttir, f. 17. maí
1932, frá Ekru í
Vestmannaeyjum.
Foreldrar hennar
voru hjónin Bjarg-
ey Steingrímsdóttir
frá Akureyri, f. 13.
ágúst 1909, d. 29.
október 1986, og
Þóroddur Ólafsson
frá Dalseli, Vestur-Eyjafjöllum,
f. 1. júní 1900, d. 16. maí 1989.
Börn Stefáns og Erlu eru: 1)
Þóroddur, f. 14.2. 1953, maki
Ásgerður Garðarsdóttir, f. 5.2.
1955, d. 1.11. 2015, börn Þór-
odds eru Unnur Erla, Atli Þór,
Kolbrún, Tinna Rut, Margrét
Hrönn, Rakel, Drífa Katrín og
fóstursonur Ásgeir Jóel. 2)
Bjargey, f. 4.3. 1959, maki
Gunnar Már Andrésson, f. 13.12.
1954, börn þeirra eru Stefán
Andri, Erla Guðrún, Íris Dögg
og Bjarki Már. Langafabörn
Stefáns eru fimmtán talsins og
Elsku pabbi minn, þá ertu far-
inn í sumarlandið, léttur í spori
og syngjandi kátur, laus við
hjólastólinn og önnur hjálpar-
tæki.
Pabbi var að eðlisfari alltaf
kátur og hress og sívinnandi.
Duglegri mann en hann pabba
minn var erfitt að finna. Hann
var alltaf tilbúinn að hjálpa öllum
í fjölskyldunni og handlaginn var
hann með afbrigðum. Gaman er
að minnast þess er við endur-
byggðum sumarbústaðinn í
Skorradal en þar vann pabbi vik-
um saman með vini mínum og
meistara sínum, Óla Granz, en
mömmu réðu þeir félagar sem
ráðskonu og eftir matarveislur
dagsins sungu þeir félagar fyrir
hana á kvöldin, oft við dræmar
undirtektir. Ekki þarf að taka
fram að pabbi var sífellt að dytta
að og betrumbæta bústaðinn
meðan heilsan leyfði. Pabbi hafði
mjög gaman af ferðalögum jafnt
innanlands sem utan. Eftirminni-
legar eru ferðir um landið með
tjald og prímus og alltof margir í
bílnum og pabbi alltaf syngjandi
kátur. Eftir að ég hætti í ferða-
hópnum, fóru pabbi og mamma
margar hringferðir um landið
með Bjargeyju og Gunna og
seinna börnum þeirra. Ógleym-
anlegar eru ferðir okkar systkina
ásamt fjölskyldum okkar með
pabba og mömmu erlendis. Þar
lék pabbi á als oddi, aldrei hress-
ari. Nokkrar óborganlegar sögur
af pabba í góðu stuði: Í ferð okk-
ar til Portúgals eitt árið, var boð-
ið upp á mikla sjávarréttaveislu
sem pabbi vildi ólmur fara á. Í
veislunni rakst hann á Guðna
Ágústsson ráðherra, sem hann
heilsaði kumpánlega og spurði
ráðherrann hann hvort hann
hefði smakkað sverðfiskinn.
Jánkaði pabbi því og sagði að
hann væri algjört lostæti. Er
skemmst frá því að segja að ráð-
herrann sást ekki meira á fótum
eftir veisluna, illa haldinn af
skæðri magakveisu. Önnur
skemmtileg saga af pabba er úr
einni af Ameríkuferðum okkar.
Tungumálakunnátta pabba var
mjög af skornum skammti en það
háði honum ekkert. Einu sinni
sem oftar vorum við fjölskyldan
stödd á veitingastað og pabbi
ákvað að panta sér bjór með
matnum. Ungur og ábyrgðarfull-
ur þjónn bað hann þá um skilríki
og pabbi svaraði unga þjóninum
án þess að hugsa sig um yes
thank you very much og horfði
svo á gapandi þjóninn, stoltur.
Ekki er hægt að minnast á þessi
ferðalög án þess að geta þess að
pabbi var algjörlega sólarsjúkur,
elskaði sólböð og notaði vel af
sólarolíu. Hann viðurkenndi aldr-
ei að hann væri brunninn eftir
dag í sólinni. Þær eru orðnar
margar, ferðir okkar feðga til Or-
lando. Betri ferðafélaga var ekki
hægt að hugsa sér. Alltaf í góðu
skapi og tilbúinn að hjálpa manni
við alla hluti.
Elsku pabbi minn. Nú er
nærri sjötíu ára samferð lokið og
alltaf varstu tilbúinn að hjálpa,
án þess að það þyrfti að biðja þig.
Alltaf boðinn og búinn.
Elsku pabbi, mikið eigum við
eftir að sakna þín og allra góðu
stundanna með þér, alltaf kátum
og hressum. Við munum passa
vel upp á mömmu. Veri elskuleg-
ur pabbi minn kært kvaddur og
Guði falinn.
Þinn sonur,
Þóroddur (Doddi).
Elsku afi minn, það er skrýtið
að fá ekki að hitta þig aftur. Allt-
af tókstu á móti manni með þínu
fallega brosi. Þú varst barngóður
og elskaðir allan barnahópinn
þinn. Þú hafðir gaman af að
spjalla um krakkana og spurðir
alltaf frétta af mínum börnum
þegar við hittumst. Ég á margar
góðar minningar um þig, þær
elstu áratuga gamlar. Ég í heim-
sókn hjá ykkur ömmu og svo á ég
ljóslifandi minningar skoppandi í
aftursæti í bíl með þér. Þú varst
með sérstakan akstursstíl, það
vita allir sem hafa verið farþegar
hjá þér. Elsku afi minn, ég er
þakklát fyrir að hafa haft þig í
mínu lífi. Ég man svo vel þegar
þú og amma heimsóttuð mig á
spítalann þegar Sigrún og Stefán
fæddust. Það var yndislegt að fá
ykkur. Síðan kíktirðu við hjá mér
á Tunguveginum þegar krakk-
arnir voru litlir, það þótti mér
vænt um. Áratug seinna fæddist
Gunnar og fæðingardagur hans
var sá sami og bróður þíns sem
lést áður en þú fæddist. Það
fannst okkur merkileg tilviljun.
Síðustu ár voru þér erfið og
heilsan oft á tíðum bágborin. Þú
barst þig vel en oft var þetta erf-
itt og það var sárt að fylgjast
með þessari baráttu. Elsku afi
minn, nú er þrautunum lokið og
ný ævintýri tekin við. Minningin
um þig mun lifa með okkur öll-
um. Minning um góðan mann
sem þótti vænt um fólkið sitt,
hafði sterkar skoðanir og brast í
söng á góðum stundum. Afi
minn, takk kærlega fyrir allt. Þín
Unnur Erla.
Nú er komið að kveðjustund,
elsku fallegi afi minn.
Efst í huga mínum er þakk-
læti. Hann afi var einstakur mað-
ur, hörkuduglegur og ofboðslega
góður vinur með stórt hjarta sem
hann sýndi öllum með sinni góðu
og hlýju nærveru. Það var svo
dásamlegt að koma í heimsókn til
ykkar ömmu, það skipti engu
máli í hvernig skapi maður var
þegar maður kom til ykkar, alltaf
fór maður hoppandi kátur með
fullt hjarta af ást frá ykkur.
Söknuðurinn er mikill en allar
yndislegu minningar okkar sem
við áttum saman munu ylja mér
um ókomna tíð.
Afi minn, takk fyrir að hafa
alltaf haft trú á mér, verið til
staðar, hrósað, öll spjöllin sem
við áttum um lífið og þína gömlu
tíma og síðast en alls ekki síst
hvernig á að rúlla upp olsen olsen
með sigri án þess að nokkur taki
eftir.
Ég trúi því að þú hlaupir um í
sumarlandinu góða á báðum fót-
um verkjalaus, þú knúsar
mömmu fyrir mig og ég veit að
þið vakið yfir mér.
Hvíldu í friði afi minn,
Rakel.
Í dag kveðjum við góðan vin,
Stefán, sem átt hefur farsæla
vegferð á lífsins leið í um 90 ár.
Ungur kom hann til Vestmanna-
eyja og festi ráð sitt með glæsi-
legri konu, Erlu Þóroddsdóttur,
sem var uppalin að Ekru í
grennd við mitt æskuheimili,
Jómsborg. Stefán vakti athygli
mína fyrir dugnað og áræði.
Hann byrjaði nær strax á því að
reisa framtíðarheimili fyrir þau
hjónin við Hólagötu í Vest-
mannaeyjum. Gengu þeir saman
flest kvöld og helgar, hann og
Þóroddur tengdafaðir hans, með
áhöld til að grafa fyrir húsinu
með haka og skóflum. Verkinu
miðaði vel og brátt var kominn
grunnur að húsi og skömmu
seinna stóð þar glæsilegt ein-
býlishús sem var að miklum
hluta til gert með handverkfær-
um, dugnaði og útsjónarsemi.
Síðar lágu leiðir okkar Stefáns
saman eftir eldgosið í Eyjum
þegar við unnum saman ásamt
Vali Andersen að því að breyta
gömlu netaverkstæði við Heiðar-
veg í glæsiverslun, sem sonur
þeirra hjóna Þóroddur rak um
árabil. Verslunin fékk nafnið
Eyjabær og seldi tískuvörur og
hljómtæki. Þar kynntist ég því
hve Stefán var lagtækur og
fylginn sér, hann vildi drífa hlut-
ina áfram og sagði jafnan: það er
ekkert mál að vaka eina vorver-
tíð! Einhverjum árum síðar átt-
um við í góðu samstarfi á fasta-
landinu og þá við uppsetningar á
söluturnum, sem sonur hans Þór-
oddur rak víða á Stór-Reykjavík-
ursvæðinu. Sá tími okkar saman
sem er mér minnisstæðastur er
þegar við unnum sumarlangt að
því að endurgera og stækka sum-
arhús Þórodds sonar þeirra
hjóna í Skorradal. „Ráðskona“
okkar í sumarhúsinu var Erla
kona Stefáns og annaðist hún
alla matargerð fyrir okkur og var
það stórveisla alla daga. Þarna
nutum við þess að vera saman og
var mikið hlegið og gert að
gamni sínu þetta sumar sem við
nutum samvista í sveitinni. Það
lá alltaf vel á Stefáni og oft tók
hann lagið þannig að undir tók í
grenndinni. Hann var sérlega
lagviss og hafði einstaklega fal-
lega söngrödd. Ég hafði ánægju
af því að benda honum á hvernig
ætti að framkvæma hlutina þar
sem ég var „yfirsmiður“, en hann
aðstoðarmaður, hann tók öllum
ábendingum einstaklega vel og
hef ég ekki unnið með manni sem
er betra að vinna með. Gegnum
árin höfum við oft rifjað upp
þetta sumar og þau hjónin getað
hlegið og haft gaman af því að
„endurlifa“ þessar skemmtilegu
endurminningar í huganum. Ég
þakka Stefáni og Erlu skemmti-
legar samverustundir á lífsins
leið og mun ætíð hugsa til þeirra
sæmdarhjóna með þakklæti og
virðingu. Við Þóroddur sonur
þeirra höfum átt mörg skemmti-
leg ævintýri saman og sannar-
lega notið þess að bregða á leik í
ýmsum uppákomum og aldrei
hefur borið skugga á okkar vin-
áttu eða samstarf. Dóttir þeirra
hjóna er Bjargey, sem hefur fært
þeim elskulega afkomendur.
Við hjónin sendum stórfjöl-
skyldu Erlu og Stefáns okkar
ljúfustu samúðarkveðjur og biðj-
um algóðan Guð að gefa þeim
huggun og styrk.
Í kærleika,
Iðunn og Ólafur
Gränz.
Stefán G.
Stefánsson
✝
Ingibjörg
fæddist 24.
maí 1927 á Kirkju-
bóli í Vaðlavík.
Hún lést á heimili
sínu 9. maí 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Kristín
Málfríður Jóns-
dóttir, f. 20. nóv-
ember 1899, d. 10.
mars 1974, og Vig-
fús Kristjánsson
bóndi, f. 19. desember 1894, d.
25. september 1969. Systkini
hennar eru Elísabet, f. 24. maí
1927, Jón, f. 7. apríl 1929, d.
15. febrúar 2011, stúlka, f. 21.
nóvember 1930, d. 31. desem-
ardssonar eru Katrín Ingi-
björg, f. 2. nóvember 1989,
Sara, f. 2. ágúst 1992, og Jó-
hanna, f. 13. október 1994.
Sonur Katrínar er Edin Alex-
ander, f. 3. júlí 2011. 3) Vigfús,
f. 7. nóvember 1962.
Ingibjörg stundaði sinn
barnaskólalærdóm í farskóla í
Vaðlavík. Seinna stundaði hún
nám í Húsmæðraskólanum á
Hallormsstað. Í æsku starfaði
hún við almenn sveitastörf á
búi foreldrar sinna. Ung fór
hún að heiman og stundaði
allskonar störf þangað til hún
gifti sig. Eftir það helgaði hún
sig að mestu heimilinu og upp-
eldi barnanna. Árið 1982 hóf
hún störf í eldhúsi Borgarspít-
alans og þar starfaði hún til
1997 er hún lét af störfum
vegna aldurs.
Útför hennar fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 23. maí
2022, klukkan 15.
ber 1930, Þórólfur,
f. 11. október 1932,
og Kristján, f. 23.
desember 1936.
Ingibjörg giftist
Baldri Davíðssyni,
f. 20. janúar 1927,
hinn 6. október
1961. Foreldrar
hans voru Ingi-
björg Árnadóttir
og Valdimar Davíð
Jóhannesson póst-
afgreiðslumaður og símstöðv-
arstjóri á Eskifirði.
Börn þeirra eru: 1) Davíð, f.
6. ágúst 1961. 2) Kristín Sigríð-
ur, f. 7. nóvember 1962, dætur
hennar og Péturs Edv-
Amma mín.
Það eru ekki til nein orð sem
geta lýst ömmu minni eða því
þakklæti sem ég finn fyrir að
hafa átt hana sem ömmu.
Ég vissi að þú ólst upp í sveit
þar sem lífsbaráttan var ansi ólík
því sem ég þekki. Það var greini-
legt að þú varst í eðli þínu meira
borgarbarn en sveitastelpa en á
sama tíma var enginn vafi á því að
þú ólst upp við góðar aðstæður og
áttir mjög ástríka æsku.
Þú varst óeigingjarnasta, kær-
leiksríkasta og hjartahlýjasta
manneskja sem til var. Þú settir
alltaf alla aðra fram fyrir þig
sjálfa. Þú borðaðir ávallt elsta
ávöxtinn eða harðasta brauðbit-
ann bara svo við gætum fengið
góðu partana. Þú varst alltaf svo
hneyksluð þegar ég las á umbúðir
matvæla til að skoða síðasta sölu-
dag, því það átti ekki að skipta
neinu máli. Maður sóar ekki mat.
Ef það var komin mygla á ostinn,
þá bara skerðu hana í burtu og
heldur áfram.
Þér fannst gott að hafa stjórn á
hlutunum í kringum þig, alveg
fram á síðasta dag. Það var oft
erfitt fyrir okkur að gera eitthvað
fyrir þig, því það lét þér líða
óþægilega að aðrir væru að hugsa
um þig, þú vildir helst gera allt
sjálf og við urðum að virða það,
því þannig vildir þú hafa þetta.
Þú bjóst yfir svo miklu stolti sem
þú barst með réttu.
Ég mun sakna þeirra daga
sem ég fylgdist með þér og afa
gera vikulega innkaupalistann
þar sem þið þrættuð alltaf um
það sama, afi vildi einungis kaupa
það nauðsynlegasta en þú vildir
byrgja þig upp af mat fyrir næstu
mánuði. Það ætti alltaf að vera til
lager af öllu því Guð forði því að
einhver kæmi í heimsókn og eitt-
hvað væri ekki til.
Dagarnir hafa verið eins og í
móðu síðan þú fórst og við erum
öll frekar týnd. Við misstum
klettinn okkar. Þú varst festan í
fjölskyldunni. En við megum
ekki gefast upp, enn síður núna,
því það hefðir þú ekki viljað.
Að gera þig stolta af mér er ein
af mínum bestu tilfinningum. Því
ætla ég að halda áfram.
Þú gerðir þig fína þennan
morgun eins og þú gerðir alltaf,
ég þekki ekki marga sem passa
alltaf upp á að vera vel til hafðir,
jafnvel þegar legið er inni á
sjúkrahúsi, en það gerðir þú.
Þennan dag byrjaðir þú að und-
irbúa kvöldmatinn snemma eins
og þú varst vön að gera og allt
virtist stefna í venjulegan dag.
Þú hélst þínu æðruleysi og
stolti þar til yfir lauk. Það er
manneskjan sem þú varst.
Eins erfiður og dagurinn sem
þú fórst var (og erfiður er vægt til
orða tekið) tel ég að þetta hafi
örugglega verið eins og þú vildir
hafa það.
Ég veit ekki hvort ég hafi
nokkurn tímann verið hrædd við
dauðann, en er það allavega ekki
núna, því ég veit að þú verður þar
að bíða eftir okkur.
Við munum hugsa vel um afa.
Ég elska þig óendanlega mik-
ið.
Þar til við hittumst aftur.
Nafna þín,
Katrín Ingibjörg.
Ég á erfitt með að finna orð
sem ná utan um það hvernig mér
líður, orð til að lýsa þér og hvað
það þýddi fyrir mig að eiga ömmu
eins og þig. Þú ert sterkasta
manneskja sem ég hef á ævi
minni kynnst. Þú ert og verður
alltaf kletturinn í fjölskyldunni.
Ég lít svo upp til þín, hvernig þú
varst sem manneskja, örugg,
þrjósk en á sama tíma alltaf róleg
og blíð. Alltaf settir þú fjölskyld-
una í fyrsta sæti. Að koma heim
til ykkar afa og inn eldhúsið þitt
verður aldrei eins aftur. Ég veit
ekki hvort þú vissir nokkurn tíma
hvað þetta eldhús með þér í því
táknaði fyrir mig. Ég vona að þú
vitir það í dag, finnir í hjarta þínu
og á mjúkum vanga þínum sem
ég sakna svo mikið. Ég yrði þakk-
lát þó ekki væri nema fyrir einn
dag í viðbót með þér í eldhúsinu
því sá staður er í huga mínum
öruggasti og ljúfasti staður allra
tíma og þar sem eingöngu skil-
yrðislaus ást ríkir. Þetta gafst þú
mér. Þú ert þessi staður. Og þó
mér finnist nú sem hluti hafi ver-
ið fjarlægður úr hjarta mínu að
eilífu mun ég ávallt reyna að
fylgja þínu fordæmi í lífinu. Takk
fyrir að gefa mér þetta allt, vera
uppspretta mín fyrir allt það sem
ég er, vil verða, get orðið og get
látið mig dreyma um. Ég mun
elska þig að eilífu og vera þakklát
fyrir þig þangað til ég sest aftur
við hliðina á þér við eldhúsborðið.
Sara.
Hún stjakaði við afa mínum
þegar hann var að reyna að að-
stoða hana við eldamennskuna,
nokkru síðar var hún farin. Hún
vildi útbúa kvöldmatinn á sinn
hátt án nokkurrar aðstoðar,
þannig vildi hún hafa það þó hún
væri orðin ansi veikburða. Þessar
seinustu stundir í lífi ömmu koma
þeim sem þekktu hana vel ekkert
á óvart. Hún var þrjósk og alltaf
við stjórn. Ósérhlífnin, sem var
henni svo eðlislæg, var aðdáun-
arverð. Þessir eiginleikar ásamt
glaðværðinni gerðu hana að þeim
kletti sem hún ávallt var fyrir
fjölskylduna. „Klettur“ nær ekki
einu sinni að fanga allt það sem
hún var – og mun halda áfram að
vera fyrir mig. Eins mikið og ég
vildi að ég gæti átt meiri tíma
með henni að þá er ég svo þakklát
fyrir að hafa átt yfirhöfuð tíma
með svo yndislegri manneskju
sem amma var. Mér leið alltaf
þannig að við skildum hvor aðra
þó engin orð væru sögð. Það,
hvernig hún yfirgaf þennan heim,
sýnir vel hversu óeigingjörn hún
var, þar sem hún vildi síður sýna
þann sárskauka sem hún bjó við
seinustu mánuði lífs síns. Hún hló
alltaf öll óþægindi og vesen í
burtu. Hún sá alltaf gleðina í ein-
földustu hlutum sem ég skildi
þannig að hún vissi í raun út á
hvað þetta líf gengur.
Ég mun reyna að fylgja for-
dæmi þínu í lífinu, elsku hlýja
amma mín. Í næsta lífi munum
við hafa meiri tíma saman. Ég er
svo fegin að þú fékkst að fara með
afa þér við hlið, en hann er búinn
að hugsa svo vel um þig í veik-
indum þínum og á þann hátt hef-
ur hann sýnt í verki um hvað
raunveruleg ást snýst. Ég er
þakklát fyrir það að þú fékkst að
deyja í eldhúsinu (sem ég held að
hafi verið vegna þrjósku þinnar),
en sá staður var alltaf uppáhalds-
staður þinn á heimilinu. Ég er
þakklát fyrir allan tímann okkar
saman, fyrir það sem þú hefur
kennt mér, bæði það sem þú á
þinn þrjóska hátt reyndir aftur
og aftur að koma inn hjá mér en
líka því sem þú ómeðvitað kennd-
ir mér með góðu fordæmi. Ég
mun alltaf elska þig.
Ástarkveðjur,
Hanna.
Ingibjörg
Vigfúsdóttir