Morgunblaðið - 25.05.2022, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 25. MAÍ 2022
✝
Ásdís Krist-
jánsdóttir
fæddist á Stöng í
Mývatnssveit 25.
febrúar 1931. Hún
lést á Heilbrigðis-
stofnun Norður-
lands, Sauðár-
króki, 2. maí 2022.
Foreldrar Ás-
dísar voru hjónin
Lára Sigurð-
ardóttir og Krist-
ján Ásmundsson.
Systkini Ásdísar eru Sig-
urbjörg, Jakob og Ásmundur
Jón sem öll eru látin. Yngsti
bróðir hennar, Sigurður
Trausti, býr á Stöng II.
Fyrri maður Ásdísar var
Friðfinnur Magnússon ýtu-
stjóri, f. 1. maí 1916, d. 3. sept-
ember 1982. Seinni maður
hennar var Bjarni Haraldsson,
kaupmaður á Sauðárkróki, f.
14. mars 1930, d. 17. janúar
2022.
Börn Friðfinns og Ásdísar
eru: 1) Magnús Kristján, bú-
settur á Höfn í Hornafirði.
Eiginkona hans er Steinunn
Benediktsdóttir. Þau eiga
þrjár dætur. Írisi Dröfn, Láru
og Jennýju. Barnabörn þeirra
eru þrjú. 2) Regína Margrét,
búsett á Djúpavogi. Eigin-
maður hennar er Sigurbjörn
Ásdís ólst upp hjá for-
eldrum sínum á Stöng og
gekk í farskólann í Mývatns-
sveit. Veturinn 1948-1949
stundaði hún nám í hús-
mæðraskólanum á Löngumýri
í Skagafirði. Þar kynntist hún
Friðfinni og stofnaði með
honum heimili, fyrst á Sauð-
árkróki en árið 1952 fluttu
þau í Varmahlíð. Eftir andlát
Friðfinns hóf Ásdís búskap
með Bjarna Haraldssyni,
kaupmanni á Sauðárkróki.
Auk húsmóðurstarfa sinnti
Ásdís einnig vinnu utan heim-
ilis. Má þar nefna störf á hót-
elinu í Varmahlíð og sem
ráðskona í barnaskóla Seylu-
hrepps. Síðar vann hún einnig
í mötuneyti Varmahlíðarskóla
til fjölda ára. Á Sauðárkróki
vann Ásdís í mötuneyti Fjöl-
brautaskóla Norðurlands
vestra allt til ársins 1998. Eft-
ir að Ásdís fluttist til Sauð-
árkróks tók hún ávallt virkan
þátt í rekstri Verslunar Har-
aldar Júlíussonar sem rekin
var óslitið af Bjarna og föður
hans á undan honum í rúm
100 ár.
Ásdís tók virkan þátt í
félagsstarfi og var í Kven-
félagi Seyluhrepps í áratugi
auk þess sem hún starfaði
með leikfélaginu í Varma-
hlíð. Einnig söng hún í
kirkjukór Víðimýrarkirkju
um árabil og síðar einnig í
Rökkurkórnum.
Útför Ásdísar fer fram frá
Sauðárkrókskirkju í dag, 25.
maí 2022, klukkan 14.
Heiðdal og eiga
þau tvö börn,
Rafn og Ásdísi.
Fyrri maður Mar-
grétar var Rafn
Karlsson og áttu
þau þrjú börn,
Sigrúnu Rögnu,
Júlíu Hrönn og
Sævar Þór. Rafn
lést árið 1983. Áð-
ur átti Margrét
eina dóttur,
Hrefnu Finndísi, og er faðir
hennar Skarphéðinn Ein-
arsson. Hrefna ólst upp hjá
afa sínum og ömmu í Lauga-
hlíð. Barnabörnin eru 17 og
eitt barnabarnabarn. 3) Torfi
Þór, búsettur á Höfn í Horna-
firði. Eiginkona hans er Ingi-
björg Lúcía Ragnarsdóttir.
Þau eiga fjögur börn, Ragnar
Borgþór, Elmar Frey, Finn
Smára og Þórhildi Rán.
Barnabörn þeirra eru níu.
Sonur Ásdísar og Bjarna er:
4) Lárus Ingi, búsettur í
Hveragerði. Eiginkona hans
er Aldís Hafsteinsdóttir. Þau
eiga þrjú börn, Laufeyju Sif,
Bjarna Rúnar og Albert Inga.
Áður átti Lárus dóttur með
Guðrúnu Hákonardóttur, Rak-
el. Barnabörn þeirra eru sex.
Beinir afkomendur Ásdísar
eru 56.
Gráttu ekki
yfir góðum
liðnum tíma.
Njóttu þess heldur
að ylja þér við minningarnar,
gleðjast yfir þeim
og þakka fyrir þær
með tár í augum,
en hlýju í hjarta
og brosi á vör.
Því brosið
færir birtu bjarta,
og minningarnar
geyma fegurð og yl
þakklætis í hjarta.
(Sigurbjörn Þorkelsson)
Í dag kveðjum við elsku Dísu
okkar. Það er skammt stórra
högga á milli en pabbi lést í jan-
úar síðastliðnum. Okkur systur
langar að minnast hennar í örfá-
um orðum. Það hafa hrannast
upp góðar minningar síðan hún
kvaddi. Það var alltaf svo nota-
legt að koma norður á Krókinn til
þeirra pabba, í húsið Baldur. Hún
reiddi fram kræsingar, passaði
vel upp á að enginn færi svangur
frá borðinu og það bakaði enginn
eins góðar pönnukökur og hún.
Dísa var alltaf svo glöð og tók
oft lagið, enda með fallega rödd,
sem hún þó gerði ekki mikið úr
þegar við höfðum orð á því.
Við minnumst ferðar okkar til
London í tilefni sextugsafmælis
pabba heitins. Þar dvöldum við í
viku, ásamt Mæju frænku, systur
pabba. Þar var mikið skoðað og
keypt og slógu þau pabbi okkur
systrum alveg við í innkaupum.
Þau fóru líka tvö ein út að að
versla og komu á hótelið hlaðin
pökkum, þótt hvorugt skildi orð í
ensku. Þá var mikið hlegið. Það
fylgdi ekki sögunni hvort pabba
hefði tekist að prútta í einhverri
af innkaupaferðunum. Eins ferð-
uðust þau nokkrum sinnum með
vinum og með Mæju frænku til
Spánar og til Danmerkur. Þar
var yndislegt að geta stjanað við
þau og sýnt þeim hluta af landinu.
Þau voru líka dugleg að ferðast
innanlands meðan heilsan leyfði
og voru margar ferðirnar austur
að Stöng í Mývatnssveit þar sem
Dísa var fædd og uppalin.
Eftir að Dísa smátt og smátt
hvarf inn í eigin heim var ynd-
islegt að sjá hvað pabbi hugsaði
vel um Dísu sína, bæði meðan hún
gat dvalist heima og eins eftir að
hún fór á dvalarheimili aldraðra.
Hann fór til hennar á kvöldin og
um helgar keyrði hann með henni
um sveitina, oft meira af vilja en
mætti. Þá var ósjaldan komið við í
kaffi og með því hjá Ásdísi
frænku í Skörðugili. Pabbi var
starfsfólkinu afar þakklátur fyrir
einstaka umönnun og elsku gagn-
vart Dísu. Það var pabba sárt að
upplifa það þegar hún þekkti
hann ekki lengur en það skipti
ekki máli, hann fór áfram til
hennar þar til hann veiktist sjálf-
ur og fór á dvalarheimilið. Þar
sem þau voru ekki á sömu deild
var starfsfólkið svo yndislegt að
fylgja pabba oft til Dísu, m.a. á
síðustu jólum, og þá sendu þau
okkur mynd af þeim saman. Það
var besta jólagjöfin. Við heim-
sóttum Dísu síðast mánuði áður
en hún kvaddi og þá var hún ansi
þreytt og lúin. Hún hefur eflaust
verið hvíldinni þakklát og í þetta
skiptið þurfti pabbi ekki að bíða
svona lengi eftir Dísu sinni.
Við systur sendum öllum þeim
sem elskuðu Dísu okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur, sérstakar
kveðjur til Lárusar bróður okkar.
Elsku Dísa okkar, við munum
alltaf minnast þín með innilegu
þakklæti og kærleika, þú varst
okkur svo mikils virði. Sofðu rótt
með hinum englunum og hver
veit nema við hittumst fyrir hin-
um megin.
Guðrún Ingibjörg og
Helga Bjarnadætur.
Það var rétt að byrja að vora í
Skagafirði þegar tengdamóðir
mín, Ásdís Kristjánsdóttir,
kvaddi, hvíldinni fegin, eftir að
hafa dvalið á Heilbrigðisstofnun
Norðurlands á Sauðárkróki um
árabil.
Ég man þegar ég hitti hana
fyrst. Ég var ung, nýorðin móðir,
óviss um það hvernig maður átti
að umgangast tengdamóður og
hvað þá tengdamóður sem varð
amma í sinni fyrstu heimsókn. En
Dísa mín var svo alvön öllum
þeim fjölbreytileika sem lífið
bauð að fyrstu kynni urðu upphaf
ævilangrar vináttu. Vináttu sem
aldrei bar skugga á.
Dísa var mjög félagslynd og
mannblendin. Það setti án vafa
sinn svip á persónuleikann að
hafa alist upp á mannmörgu
heimili á Mývatnsheiðinni, á
Stöng, fjarri alfaraleið, með víð-
erni á alla vegu. Þar sem hverjum
gesti var tekið fagnandi og þar
sem heimilisfólk þurfti að skapa
sína afþreyingu sjálft. Hún elsk-
aði bernskuslóðirnar og þegar
minnið gaf eftir mundi hún lengst
lífið og fjörið á Stöng og ræddi
það oft hversu gaman þar hefði
nú verið. Systkinin á Stöng voru
samrýnd og það var dásamlegt að
fylgjast með þeim systrum Dísu
og Boggu þegar þær voru saman.
Drífandi og duglegar, skemmti-
legar og brosmildar konur sem
eins og bræður þeirra gera einnig
hafa gefið okkur góðar minningar
fyrir okkur sem þau þekktu.
Eftir fráfall Friðfinns fluttist
Dísa út á Sauðárkrók og hóf bú-
skap með Bjarna Haraldssyni
kaupmanni. Þeirra samband var
um margt sérstakt enda eignuð-
ustu þau son, eiginmann minn
Lárus Inga, um 20 árum áður en
þau hófu búskap. Skagfirðingar
luma á mörgum leyndardómum
en þetta var kannski einna verst
falið.
Dísa var flutt til Bjarna þegar
við Lárus kynnumst og því þekki
ég ekki annað en að þau séu
tengdaforeldrar mínir og afi og
amma barnanna okkar. Öll hafa
börnin okkar upplifað þá spenn-
andi veröld sem falin var í gamla
húsinu á Aðalgötunni. Þar sem
amma réð ríkjum í íbúðinni en afi
í búðinni. Þar sem kjallarinn, háa-
loftið og geymslurnar voru enda-
laus uppspretta ævintýra og það
að afgreiða í búðinni og dæla
bensíni var eitthvað sem börnum
var treyst til að gera. Auk þess
kynntu fjölmargir gestir hússins
þau fyrir heimi sem þau annars
hefðu aldrei kynnst. Þau forrétt-
indi verða seint fullþökkuð að
börnin okkar skuli hafa náð að
upplifa aldargamlar hefðir hjá afa
og ömmu á Sauðárkróki.
Dísa var lífleg kona og elskaði
að hafa fólk í kringum sig. Hún
var hjálpsöm og greiðvikin og í
eldhúsinu hennar á Sauðárkróki,
var ávallt einhver sem sat og
spjallaði. Í búðina hans Bjarna
komu fjölmargir gestir. Hún sá til
þess að allir sem það vildu fengju
kaffi og góðar móttökur og oftar
en ekki enduðu búðargestirnir í
eldhúskróknum á Aðalgötunni.
Það var svo greinilegt hversu
vænt Dísu og Bjarna þótti um
hvort annað. Væntumþykjan
varð ekki síst áberandi þegar
minni Dísu var orðið afar lélegt
og hún fór á hjúkrunardeild.
Bjarni heimsótti Dísu sína afar
reglulega og oftar en ekki var far-
ið í bíltúr og jafnvel kíkt einhvers
staðar inn í kaffi.
Nú hafa þau hjón kvatt með
örfárra mánaða millibili. Þau
hafa nú án vafa sameinast í Sum-
arlandinu og horfa þaðan yfir
fjörðinn sinn fagra, Dísa kíkir
kannski aðeins yfir á Mývatns-
heiðina, svona rétt til að kanna
hvort allt sé ekki eins og það á að
vera á Stöng.
Og þegar græn slikja sumars
leggst yfir Skagafjörð fylgjum
við Dísu síðasta spölinn. Með
virðingu og þökk kveð ég tengda-
móður mína, Ásdísi Kristjáns-
dóttur, og sendi hennar fjöl-
mörgu afkomendum og
aðstandendum öllum mínar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Aldís Hafsteinsdóttir.
Elsku amma er komin í Sum-
arlandið og getur þar hvílst með
honum Bjarna sínum. Það
streyma fram hinar ýmsu minn-
ingar um hana ömmu, hver ein-
asta dýrmæt. Hún amma okkar
var með sterkan persónuleika og
kallaði ekki allt ömmu sína. Hún
var dugleg, ákveðin og einstak-
lega fyndin. Það var alltaf stutt í
húmorinn og var hún alltaf að
reyna fá mann til að hlæja og
hafa gaman.
Við systkinin fengum öll það
tækifæri að vera heima hjá
ömmu og afa á Sauðárkróki. Það
var alltaf mikill gestagangur hjá
ömmu og afa. Ég man hvað mér
fannst gaman að hjálpa ömmu í
eldhúsinu eða afa í búðinni.
Amma bjó alltaf til súkkulaðibúð-
ing fyrir okkur barnabörnin sem
við töldum besta búðing í heimi.
Það var mörgum árum seinna
sem við áttuðum okkur á því að
þetta var alveg sami Royal-búð-
ingurinn og við fengum fyrir
sunnan, hann var bara betri hjá
ömmu. Þetta eru minningar sem
munu lifa með okkur. Það var
gott að vera á Aðalgötunni.
Við kveðjum þig, amma, með söknuð í
hjarta,
en minning um faðmlag og brosið þitt
bjarta.
Allar liðnar stundir um þig okkur dreymi
og algóður Guð á himnum þig geymi.
(Sigfríður Sigurjónsdóttir)
Takk fyrir allt saman amma.
Laufey Sif,
Bjarni Rúnar og
Albert Ingi.
Í dag kveðjum við góða konu
sem ég er svo heppin að hafa
fengið sem ömmu mína.
Dísa amma upplifði margt á
langri ævi og tók á sínum áskor-
unum með bros á vör. Þannig
minnist ég Dísu ömmu, sem
hlýrrar, stríðinnar og ávallt stutt
í hláturinn. Á sumrin kom ég til
ömmu og afa á Krókinn, það var
alltaf góður tími. Amma var alltaf
með nýtt föndur, nýja penna í
safninu og nýsteiktar kleinur.
Ein af dýmætustu minningunum
um ömmu eru allir rúntarnir sem
við fórum tvær saman. Kíkt var í
heimsókn í sveitina og farið í
Varmahlíð til að fá sér Goða-
pylsu, það þótti ömmu bestu
pylsurnar. Á leiðinni til baka á
Krókinn spurði hún svo: „Jæja
Rakel mín, hvað heita svo eyjarn-
ar?“ Það var eins gott að muna
það, þetta var ömmu mikið hjart-
ans mál að ég skyldi kunna nöfn-
in. Enda í hvert sinn sem ég keyri
í Skagafjörðinn þá fer ég með
rulluna Málmey, Drangey, Þórð-
arhöfði og ljúfar minningarnar
streyma fram.
Á sl. árum fór heilsu ömmu að
hraka, í sumum heimsóknum var
ekki mikið sagt. Enda skipti það
ekki máli, við amma höfum alltaf
átt samband þar sem ekki þurfti
endalaust að tala, samveran var
það sem skipti máli. Þegar ég
kom í síðasta skiptið til ömmu á
hjúkrunarheimilið, þá fann ég
fyrir þessari tengingu, þrátt fyrir
að hún spyrði „hvað heitir þú?“
með bros á vör, þá var þetta blik í
augum hennar sem staðfesti okk-
ar sterku tengingu.
Mér er þakklæti efst í huga á
þessari kveðjustund. Þakklæti
fyrir allar góðu stundirnar, fyrir
allan lærdóminn og alla þá inni-
legu hlýju sem þú og afi veittuð
mér. Veit að Bjarni afi tekur vel á
móti þér í sumarlandinu. Guð
geymi ykkur.
Þín sonardóttir,
Rakel Lárusdóttir.
Fátt er ánægjulegra og verð-
mætara á lífsins göngu en að
kynnast góðu fólki. Þegar horft
er til baka verður manni það æ
ljósara að slík kynni skilja eftir
sig góðar minningar sem gott er
að ylja sér við.
Ásdís Kristjánsdóttir, Dísa,
hóf búskap með Bjarna Haralds-
syni móðurbróður mínum þegar
bæði voru á miðjum aldri. Þá
fyrst kynntist ég henni og gerði
mér fljótt ljóst hvílík mannkosta-
kona hún var. Aldrei fór hún
fram með neinum gassagangi,
þótt oft sópaði að henni. Hún
vann verkin sín hljóð, en vissi
hvað hún vildi. Til viðbótar því að
stýra gestkvæmu heimili sem á
margan hátt var einstakt vann
hún sem matráðskona utan heim-
ilis. Þar var hún svo sannarlega á
heimavelli og kunni öðrum betur
að töfra fram lystugar máltíðir á
undraskömmum tíma. Fljótlega
komst ég að því að bækur voru
henni mikið eftirlæti og hún afar
fróðleiksfús. Það voru því marg-
ar ánægjustundirnar sem ég átti
með Dísu þegar við ræddum
saman um eitt og annað sem hún
kunni skil á en mér var algjörlega
hulið.
Dísa var ákaflega stolt af sín-
um þingeyska uppruna. Og ekki
er örgrannt um að hún hafi ekki
síður litið á sig sem Þingeying en
Skagfirðing, þótt Skagafjarðar
fögur sýsla hafi fóstrað hana
meirihluta ævi hennar. Norður
að Stöng í Mývatnssveit, þaðan
sem Dísa var ættuð, fóru þau
Bjarni frændi minn oft; skutust
jafnvel dagspart alla þessa leið,
líka þegar árin höfðu færst yfir
þau bæði. Enda er það margs-
annað að sú taug er römm sem
dregur mann til föðurtúnanna.
Heimili þeirra Bjarna og Dísu
var á margan hátt einstakt. Það
stóð inn af þeirri landsfrægu og
gamalgrónu Verslun Haraldar
Júlíussonar og ekkert þótti eðli-
legra en að viðskiptavinir brygðu
sér í eldhúsið samhliða því að
eiga viðskipti við kaupmanninn.
Þannig var það á tímum afa míns
og ömmu og Dísu fannst það
sjálfsagt að þannig væri það líka
eftir að hún fór að hafa búsfor-
ráð. Sjaldnast var nokkur fyrir-
vari og oft var bekkurinn þröngt
setinn. En Dísa lét sig ekki um
muna, enda vön að útbúa góð-
gerðir fyrir fjölda manns.
Dísu á ég mikið upp að unna.
Ég var tíður gestur á heimili
þeirra Bjarna. Kom gjarnan fyr-
irvaralaust; ekki síst á meðan ég
var þingmaður Norðvesturkjör-
dæmis. Dvaldi ég þá oft langdvöl-
um hjá þeim og naut besta atlæt-
is; var raunar alveg fordekraður.
Dísu fannst þetta ekki tiltökumál
og ég átti mér fastan samastað á
heimilinu þar sem vel fór um mig.
Sigrún kona mín og Dísa urðu
miklar vinkonur. Raunar trúnað-
arvinkonur. Meðan ég var í mínu
pólitíska ati sátu þær gjarnan og
ræddu saman og fór einstaklega
vel á með þeim. Þetta voru dýrð-
legir tímar sem hvorugt okkar
Sigrúnar hefði viljað vera án.
Síðustu árin átti Dísa mín við
örðug veikindi að etja en tók mót-
lætinu af því æðruleysi sem
henni var eiginlegt. Hún var
Bjarna frænda mínum sannköll-
uð kjölfesta og ekki liðu nema
röskir þrír mánuðir frá andláti
hans og þar til hún kvaddi jarð-
vistina.
Blessuð sé minning mikillar
sómakonu. Ættingjum hennar
færum við Sigrún og börnin okk-
ar, Guðfinnur og Sigrún María,
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Einar K. Guðfinnsson.
Ásdís
Kristjánsdóttir
upp á sitt eindæmi, að gera upplif-
unina fullkomna fyrir okkur hjón-
in. Hann sagði mér að hann yrði
með mér í þessu fram í rauðan
dauðann. Robbi var með mér í
undirbúningnum fram undir
morgun. Við gerðum blóma-
skreytingar klukkan fimm að
morgni brúðkaupsdagsins, úr
sjávargrjóti og blómstrandi ill-
gresi. Hann var með slitið kross-
band á þessum tíma þannig að
hann haltraði þegar hann spurði
mig: „Get ég fært þér eitthvað,
herra minn?“ löngu eftir miðnætti
í brúðkaupsveislunni. Hann hugs-
aði svo vel um mig að hann hafði
engan tíma til að pæla í kross-
bandi.
Við fórum í Kaupmannahafnar-
ferð saman. Róbert fann ekki
Snoopy-bol sem við ætluðum báðir
að klæðast að morgni ferðadags.
Hann var svo leiður yfir þessum
mistökum að hann ákvað að húð-
flúra Snoopy á sig, svo þetta yrði
ekki vandamál aftur. Ég gerði það
líka.
Robba þótti afskaplega vænt
um fjölskylduna sína. Síðasta sam-
starfsverkefnið okkar var fyrir
stuttu. Hann skipulagði afmæli
fyrr pabba sinn og fjölskyldunni
var allri boðið. Hann var með putt-
ana í öllu. Ég losnaði ekki við hann
úr eldhúsinu þessa daga. Hann
vildi að hans fólk fengi upplifun
ævi sinnar. Honum tókst það. Eins
og allt sem hann ætlaði sér þegar
kom að því að gera vel við fólk.
Róbert féll frá allt of snöggt.
Hans verður sárt saknað.
Háa skilur hnetti
himingeimur,
blað skilur bakka og egg;
en anda sem unnast
fær aldregi
eilífð að skilið.
(Jónas Hallgrímsson)
Ragnar.
in hennar á Öldugötunni og
sumrin sem hún varði í sveit. Ég
man prýðisvel eftir ævintýrum
hennar úr sveitinni. Hún sagði
mér frá þeim tíma þegar hún og
bróðir hennar fengu að fara
flugleiðis í sveitina, frá grey
músunum sem höfðu drukknað í
salttunnunni og frá frændfólki
sínu á sveitabænum. Eftirlætis
sagan mín var af slímuga álnum
sem hún bjargaði frá dauða en
sú saga er mér ógleymanleg.
Amma minntist alltaf þessara
tíma með hlýhug og talaði fal-
lega um fólkið sem hún dvaldi
hjá þau sumur.
Amma sagði mér einnig frá
uppeldi sínu og að hún hefði
fengið sinn skerf af óréttlæti
vegna þess eins að hún var
stelpa. Eftir að hafa lokið
skyldunámi vildi amma halda
skólagöngu sinni áfram. Ekki
voru þó allir hennar nánustu
hlynntir því en hún fékk því þó
framgengt og útskrifaðist úr
Menntaskólanum í Reykjavík og
einnig Kennaraskólanum.
Amma mín var mín helsta
fyrirmynd af svo ótal mörgum
ástæðum. Hún var afburða
námsmaður og með framúr-
stefnuleg viðhorf til réttinda
kvenna. Það var gott að vera í
návist hennar og aldrei var
skortur á ást og umhyggju í
minn garð. Hún var lífsglöð og
skapgóð og hennar jákvæða sýn
á lífið hefur mér alltaf þótt ein-
stök. Hún kenndi mér ótal-
margt. Hið nytsamlega líkt og
að prjóna, búa til hafragraut og
krulla á mér hárið. En einnig
kenndi hún mér ýmsar lífslexíur.
Það að ég eigi að vera þakklát
fyrir það sem ég á og þá sem ég
á að. Þakklát fyrir að eiga þær
yngri systur sem ég á og að við
eigum alltaf að vera góðar hver
við aðra.
Ég vil þakka þér amma fyrir
að hafa verið stoð mín og stytta í
gegnum árin, fyrir alla vænt-
umþykjuna og stundirnar sem
við vörðum saman. Ég elska þig
út af lífinu amma! Takk fyrir
allt.
Una Sólveig.