Morgunblaðið - 25.05.2022, Síða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 25. MAÍ 2022
✝
Ásdís Guð-
björg Kon-
ráðsdóttir fæddist
í Reykjavík 21.
mars 1936. Hún
lést á heimili sínu,
Linnetsstíg 2 í
Hafnarfirði 24.
apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Sigríður
Jónsdóttir frá Ein-
landi í Grindavík,
f. 1.9. 1895, d. 27.5. 1957, og
Konráð Árnason frá Hrauni í
Grindavík, f. 21.2. 1902, d.
22.12. 1975.
Systkini Ásdísar voru: Ásta
Halldóra, f. 6.11. 1924, d. 25.4.
1944, Árni Jón, f. 16.9. 1926, d.
7.6. 2017, Sigríður Þóra, f.
15.11. 1928, d. 31.12. 1982, Jó-
hanna, f. 12.7. 1930, d. 27.12.
2011, Eggert, f. 11.4. 1934, d.
18.5. 2017, og Rafn, f. 14.12.
1937, d. 16.12. 2021. Uppeld-
issystkini Ásdísar: Sigurður
Konráð Konráðsson, f. 9.8.
1942, d. 31.5. 2015, og Ásta Jó-
hanna Barker, f. 23.2. 1944.
Eiginmaður Ásdísar var
Kristján Hans Jónsson, f. 27.4.
1927, d. 18.10. 2007. Þau
gengu í hjónaband 8. desember
1955 og eignuðust sex börn: 1)
Jón Konráð, f. 5.10. 1954, d.
12.12. 1997. 2) Sólveig, f. 22.3.
Styrmir, f. 1992, í sambúð með
Ester Ingu Sveinsdóttur. 6)
Ragnar Frank, f. 8.8. 1962,
kvæntur Ullu Rolfsigne Ped-
ersen, f. 22.3. 1966, dætur
þeirra eru Anna, f. 1991, í
sambúð með Emil Erni Morá-
vek, Íris, f. 1995, gift Árna
Stefáni Haldorsen, og Freyja,
f. 1998, í sambúð með Matt-
híasi Karli Guðmundssyni.
Langömmubörnin eru
nítján.
Ásdís ólst upp á Bergþóru-
götu í Reykjavík. Hún lauk
gagnfræðaprófi frá Austurbæj-
arskóla. Ásdís flutti 21 árs til
Hafnarfjarðar og bjó þar í 65
ár, lengst af í Laufási, Suð-
urgötu 47, ásamt eiginmanni
og börnum. Hún vann hjá
Hafnarfjarðarbæ í rúm 30 ár. Í
allmörg sumur var hún verk-
stjóri yfir blómaflokki og
þekkt í bænum undir nafninu
Blóma-Dísa. Síðan vann hún
lengi sem innkaupamaður hjá
Skólaskrifstofu Hafnarfjarðar.
Áhugamál hennar voru
mörg, m.a. bóklestur, ferðalög,
þjóðmál, bútasaumur, djass-
tónlist og listir.
Ásdís var í ýmsum félaga-
samtökum, m.a. Kvenréttinda-
félagi Íslands, Íslenska búta-
saumsfélaginu, Vorboðanum,
félagi sjálfstæðiskvenna í
Hafnarfirði, Kvenfélagi Hafn-
arfjarðarkirkju og Skógrækt-
arfélagi Hafnarfjarðar.
Ásdís verður jarðsungin frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 25.
maí 2022. Athöfnin hefst
klukkan 13.
1956, gift Finni
Óskarssyni, f. 30.4.
1957, börn þeirra
eru: Ásdís, f. 13.1.
1984, gift Nolyn
James Wagner, f.
25.6. 1979, Óskar
Auðunn, f. 6.1.
1987, kvæntur
Önnu Louise Ás-
geirsdóttur, Kon-
ráð Gauti, f. 16.8.
1988, d. 7.12. 1988,
Sigrún, f. 7.8. 1991, í sambúð
með Joakim Wigetz, og Fann-
ey Ösp, f. 17.12. 1994, í sam-
búð með Hreiðari Erni Zoëga
Óskarssyni. 3) Sigríður, f. 22.5.
1957, gift Birni Kristjáni Svav-
arssyni, f. 7.1. 1957, börn
þeirra eru Kristján Ómar, f.
1980, kvæntur Hildi Lofts-
dóttur, og Svava, f. 1983, gift
Skúla Þórarinssyni. 4) Kristján
Rúnar, f. 19.11. 1958, kvæntur
Katrínu Sveinsdóttur, f. 12.10.
1962, dætur þeirra eru Hildur
Dís, f. 1983, í sambúð með Þor-
geiri Alberti Elíeserssyni, og
Svana Lovísa, f. 1986, í sam-
búð með Andrési Garðari
Andréssyni. 5) Stella, f. 9.3.
1961, var gift Svavari Svav-
arssyni, f. 15.11. 1959, skilin,
börn þeirra eru Hákon, f.
1983, Yrsa, f. 1990, í sambúð
með Guðmundi Helgasyni, og
Heimilishald lék stóran þátt í
lífi mömmu þegar við vorum ung
og að mörgu að hyggja hjá sex
barna móður aðeins 26 ára gam-
alli. Mamma sá um heimilishald
að mestu leyti ein af miklum
myndarbrag. Elsti bróðir minn
flutti á stofnun fyrir fatlað fólk
þegar hann var níu ára sem var
henni mikil sorg en 21 árs missti
hún móður sína og fáir gátu létt
undir með henni. Hún sá einnig
um stórþrif og útréttingar fyrir
ömmu. Yngsti bróðir minn var
níu ára þegar sjálfvirk þvottavél
kom á heimilið og þá bleyjuþvott-
ur löngu liðinn. Mamma sá um öll
fjármál heimilisins af skynsemi,
pabbi sagðist treysta mömmu
fyrir launaumslaginu sínu og
vildi bara fá smá vasapening fyrir
sig. Framkvæmdir við húsið og
garðinn voru einnig að mestu
leyti undir hennar stjórn. Pabbi
sagði stundum: „Hún Dísa mín
veit allt um þetta, talaðu bara við
hana.“ Hún lét breyta eldhúsinu
og lét sérsmíða eldhúsinnrétt-
ingu með rauðum hurðum, hún
var spurð af smiðnum hvort hún
væri alveg viss um litavalið og
hún hélt nú það. Hún réðst í ýms-
ar breytingar á húsinu og lét end-
urhanna garðinn. Hún var mikill
matgæðingur og hafði gaman af
að prófa nýja rétti. Bakkelsið var
ávallt heimabakað og oftar en
ekki gerbakstur, t.d. afmælis-
kringla og kanilsnúðar. Hún
gekk rösklega til verka og vann
skipulega og vel það sem hún tók
sér fyrir hendur. Mamma saum-
aði föt á okkur þegar við vorum
ung og prjónaði lopapeysur. Ég
man eftir flottum rauðköflóttum
smekkbuxum sem hún saumaði á
mig og náttkjólunum með pífum
sem hún gerði á okkur stelpurn-
ar. Eitt sinn saumaði hún lax-
ableika buxnadragt á sjálfa sig
fyrir sérstakt tilefni með síðu
vesti og alpahúfu i stíl, Hún sagði
mér að fólk hefði ekki trúað henni
að fötin væru saumuð en ekki
keypt. Mamma var mikil smekk-
kona og alltaf smart til fara og í
takt við tísku hvers tíma. Antik-
munir heilluðu hana og smátt og
smátt skipti hún út tekkhúsgögn-
um heimilisins fyrir antikmuni.
Hún var mikill fagurkeri og með
gott auga fyrir fallegum hlutum.
Eins bjó hún yfir góðri rýmis-
skynjun því henni tókst alltaf að
koma öllum húsgögnum og mun-
um fyrir á smekklegan máta í
stofunum. Bútasaumur átti hug
hennar síðustu áratugina hún
gerði fjölmörg rúmteppi fyrir
stórfjölskylduna og ekki fyrir svo
löngu var hún með tvö teppi í
einu í vinnslu. Hún hafði áhuga á
vefnaði um tíma og mósaík. Hún
var í essinu sínu þegar hún var að
búa eitthvað til og fékk útrás fyr-
ir sköpunarþrá sína. Hún sagði
eitt sinn að ef hún hefði fengið
tækifæri þá hefði hún viljað fara í
listnám þegar hún var ung.
Mamma var vel lesin og vel að sér
um mörg málefni enda fylgdist
hún vel með þjóðmálum og las
nánast allar greinar í dagblöðun-
um. Þegar við börnin hennar vor-
um lítil gáfust ekki margar
stundir til yndislesturs en hún
var hraðlæs og kláraði bækur á
mettíma. Hún var ósérhlífin,
dugnaðarforkur, hreinskilin,
hrifnæm, rausnarleg og lífsglöð.
Hún var góð fyrirmynd fyrir aðr-
ar konur, sjálfstæð og eldklár
sem vílaði ekkert fyrir sér.
Mamma skipaði stórt hlutverk í
lífi mínu og var mér mikil fyr-
irmynd.
Hvíl í friði.
Stella.
„Einstakur“ er orð sem notað
er þegar lýsa á því sem er engu
öðru líkt. Faðmlagi eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð með
brosi eða vinsemd. „Einstakur“
lýsir fólki sem stjórnast af rödd
síns hjarta og hefur í huga hjörtu
annarra.
„Einstakur“ á við þá sem eru
dáðir og dýrmætir og hverra
skarð verður aldrei fyllt. „Ein-
stakur“ er orð sem best lýsir þér.
(Terri Fernandez)
Einstök var hún, með brenn-
andi áhuga á lífinu og málum
málanna. Líf mömmu var dans á
rósum, en líf hennar var ekki allt-
af dans á rósum, hún upplifði ást-
vinamissi og fátækt í bernsku.
Sum börn eru orkídeur og önnur
eru túnfíflar er myndlíking um
hvernig börnum reiðir af við áföll
og erfiðleika. Orkídea þarf birtu,
vökvun og næringu til að dafna
en túnfífillinn blómstrar fallega
hvar sem er. Mamma var eins og
túnfífillinn, hún nýtti hæfileika
sína og vöggugjafir til fulls.
Þrautseigja, dugnaður og ósér-
hlífni fleytti henni yfir erfiða
tíma. Við sögðum í gamni að hún
hefði greininguna „genetískur
nagli“. Nagli sem kveinkaði sér
aldrei.
Mamma var góðum gáfum
gædd, vel lesin og víðsýn, skap-
andi frumkvöðull sem hafði gam-
an af lífinu, og alltaf til í fé-
lagsskap. Hún fékk aldrei nóg af
okkur börnunum sínum og vildi
alltaf vera með okkur. Við feng-
um samviskubit ef við systkinin
og makar hittumst í teiti án
mömmu. Mamma var fyrirferð-
armikil í lífi okkar og við getum
vart án hennar verið. Söknuður
og sorg, um leið og maður gleðst
yfir því að hún fékk að fara með
þeim hætti sem hún gerði. Hún
bað um aðstoð við að leggjast á
hliðina og lífið fjaraði átakalaust
út. Hún fór með stæl eins og
ágæt vinkona hennar sagði, hún
gerði allt með stæl.
Fjölskyldunni hlúði hún að af
öllum sínum lífs- og sálarkröft-
um, sem hún hafði nóg af.
Mamma hvatti okkur til dáða og
gætti þess að við héldum stefnu
okkar og markmiðum. Þegar við
vorum á milli vita um hvert við
vildum stefna í framtíðinni tók
mamma stjórn á málum, sótti um
störf og skólavist fyrir okkur ef
því var að skipta. Það kom aldrei
neitt til greina annað en að beina
okkur á réttu brautina, þá réttu
fyrir hvert og eitt okkar. Mamma
og pabbi studdu okkur til
mennta, fjárhags- og félagslega
svo að við héldum ótrauð áfram
og gæfumst ekki upp.
Mamma unni fjölskyldu sinni,
börnum, tengdabörnum, barna-
börnum og langömmubörnum
heitt og bar hag okkar fyrir
brjósti, hún var afar stolt af verk-
um okkar og frammistöðu í lífinu.
Hún blómstraði með stórfjöl-
skyldunni og myndaði einstök
tengsl við nýja fölskyldumeðlimi
eins og maka okkar barna sinna.
Sælla er að gefa en þiggja er mál-
tæki um mömmu. Hún valdi gjaf-
ir af kostgæfni og hætti aldrei að
gefa gjafir. Skipulagði fram í tím-
ann og gaf fram í andlátið. Stór-
afmælisgjafir ársins þegar
keyptar og bútasaumsteppi bíða
ófæddra barna. Síðustu gjafirnar
gaf hún öllum langömmubörnum
sínum sem áttu hug hennar allan.
Undir það síðasta er hjartað
var að gefa sig hvöttum við hana
til að koma heim og enda ævi sína
heima. Þá svaraði hún: „Það er
annað að vilja en að geta,“ alltaf
svo raunsæ og gerði sér grein
fyrir stöðunni. Hún gladdist yfir
því að eiga svo öfluga fjölskyldu
sem gerði henni kleift að útskrifa
sig heim af sjúkrahúsinu. Hún
fékk líka að heyra það að hún
hlyti að hafa gert eitthvað rétt í
lífinu fyrst hún ætti val um að
fara heim. Hún grobbaði sig af
okkur fram í rauðan dauðann.
Sólveig og Sigríður.
Að eiga góða ömmu er eitt af
því besta sem lífið hefur upp á að
bjóða og við duttum heldur betur
í lukkupottinn. Þegar litið er til
baka og rifjaðar upp minningar
um ömmu koma upp ótal minn-
ingar sem við eigum og munu
alltaf lifa með okkur. Hún var
risastór partur í lífi okkar systk-
inanna og erfitt er að trúa því að
hún sé ekki lengur meðal okkar.
Amma vildi alltaf vera í kringum
okkur, bæði þegar við vorum ung
og ekki síður sem fullorðið fólk.
Hún nærðist á því að heyra frétt-
ir um okkar líf og við vissum að
hún gortaði sig stundum af okkur
við vini sína. Ekki hætti þetta
þegar við eignuðumst börn og
amma gat dáðst að þeim og mont-
að sig af þeim ekkert síður. Það
að fá þessa óskertu athygli þegar
við vorum í heimsókn hjá henni
er eitt það dásamlegasta sem
maður upplifir.
Amma var mikill fagurkeri,
heimili hennar var stórkostlegt
með munum hvaðanæva úr heim-
inum sem gerði heimili hennar
einstakt. Þau afi ferðuðust um
allan heim og við nutum góðs af
því með einstökum gjöfum úr
ferðum þeirra. Þar má nefna
glæsilega BMX-hjólið sem hún
ferðaðist með á milli flugvalla því
hún vissi að það myndi slá í gegn,
handsaumaðan kjól frá Portúgal,
afrískar timburstyttur, slökkvi-
liðsbíl og þetta er bara brot af því
sem við fengum. Amma var ein-
staklega gjafmild og gaf öllum í
fjölskyldunni rausnarlegar gjaf-
ir. Hún elskaði að gera handgerð-
ar gjafir, þar má nefna rúmtepp-
in sem hún saumaði fyrir okkur
öll sem eru einstök listaverk.
Margar af gjöfunum hennar
prýða heimili okkar mörgum ár-
um seinna og minna okkur dag-
lega á elsku bestu ömmu og
barnabarnabörnin hennar munu
njóta þeirra.
Húsið á Suðurgötunni hefur
verið í eigu fjölskyldunnar í 59 ár,
mamma okkar og pabbi keyptu
húsið þegar amma flutti í Lin-
netsstíginn og nú er systir okkar
eigandinn. Amma var þekkt sem
Blóma-Dísa vegna vinnu sinnar í
blómaflokknum og garðurinn
hennar hlaut viðurkenningar fyr-
ir fegurð. Amma sagði nýlega við
núverandi eiganda að hún hefði
einsett sér í upphafi sumars að
fara á hverju kvöldi í eina klukku-
stund út í garð að vinna. Nú er
stórt verk í vændum og munu
nýju eigendurnir reyna sitt besta
til að vera með tærnar þar sem
amma var með hælana og von-
andi ná einhvern tímann fyrri
ljóma garðsins.
Við getum ekki minnst ömmu
nema nefna mat, matur var
ömmu mikilvægur. Maður var
varla stiginn inn fyrir dyrnar
þegar manni mætti góður ilmur,
hvort sem það var af vöfflum, ný-
bökuðum snúðum eða dýrindis
máltíðum. Ástríða ömmu að elda
góðan mat og halda veislur með
fjölskyldu sinni varð kveikjan að
því að halda vikuleg matarboð og
bjóða henni til okkar. Hún kom
iðulega í miðvikudagsmat til okk-
ar síðustu ár og var alltaf upp
með sér að fá boð vikulega til
okkar. Við reyndum okkar besta í
eldhúsinu til að heilla ömmu og
það klikkaði ekki þar sem henni
fannst hvert matarboðið öðru
betra.
Þegar maður á þig sem ömmu
þá er ein amma heldur betur
meira en nóg, hlý, góð og alltaf
best í heimi.
Það eru þung spor að þurfa að
kveðja þig í dag elsku amma.
Hákon, Yrsa og Styrmir.
Það voru algjör forréttindi að
alast upp steinsnar frá ömmu og
afa. Leiðin lá oft yfir á Suðurgöt-
una, klifra í stóra trénu, skoða
puntudótið hennar ömmu, afi að
lauma að manni spýtó eða suðu-
súkkulaðimola, borða morgun-
korn ofan af velli eða fylgjast með
ömmu sauma. Heimilið þeirra
var eins og safn. Þar voru hlutir
sem þau höfðu sankað að sér í
gegnum tíðina á ferðalögum sín-
um út um allar heimsins trissur.
Það var vel hægt að gleyma sér
þarna og láta sig dreyma. Heim-
skortið með öllum pinnunum í
þar sem þau höfðu merkt þá staði
sem þau höfðu heimsótt fyllti
mann innblæstri og hugsa ég oft
til þeirra á ferðalögum mínum
um heiminn; „þau eru klárlega
búin að vera hér“.
Ég hélt fyrstu ljósmyndasýn-
ingu mína um daginn, ég hugsaði
til ömmu hverja einustu mínútu.
Hún hefði mætt manna fyrst í fal-
legum kjól, með gullbelti, gull-
hálsmen, hringa á öllum fingrum,
með sjal yfir annarri öxlinni og
brosandi út að eyrum. Það mun-
aði svo litlu að hún hefði náð
fyrstu listsýningu afkomanda
síns. Hún hefði verið stolt. Amma
var í raun ótrúlega stolt af okkur
öllum og hrósaði oft. Það var svo
geggjað með ömmu að við vorum
ekkert bara myndir uppi á vegg.
Hún var til staðar fyrir okkur og
fylgdi okkur eftir. Hún vissi hvað
við vorum að gera og hvatti okk-
ur áfram. Á erfiðum tíma var hún
líka til staðar. Þegar ég gekk með
Kristján minn og eftir að ég
missti hann stóð amma þétt við
bakið á mér. Hún gaf mér ráð,
hughreysti mig og grét með mér.
Hún bauð okkur að jarða hann
hjá afa og það þótti okkur vænt
um. Hún svo sannarlega bar hag
okkar allra fyrir brjósti og virtist
sem hún væri með okkur í huga
öllum stundum. Ég testaði hana
oft þegar ég hringdi; „hæ amma“,
en alltaf svaraði hún um leið „hæ
Svava mín“. Það var eins og hún
hefði vitað að ég væri að fara
hringja.
Amma var pínu af gamla skól-
anum með að þykja flott og fínt
að hann Skúli minn væri flug-
maður og sýndi því mikinn
áhuga. Þegar hann var að vinna
spurði hún hvert hann væri að
fljúga og í kjölfarið kom saga af
því þegar hún og afi hefðu verið
þar. Skúli talaði um að langa að
bjóða henni með sér í stopp. Því
miður hrakaði heilsunni hjá
ömmu og ekkert varð úr því. En
það að tengdabarnabarn hafi vilj-
að bjóða ömmu með sér í vinnuna
og gleðja hana segir svo mikið
hvernig amma var og hvernig
sambandið við hana var. Stelp-
urnar mínar áttu fallegt samband
við ömmu og núna tala þær mikið
um hana, ég vona að það haldist
þannig áfram um ókomna tíð og
þær nái að varðveita minningarn-
ar.
Ömmu leið best með okkur öll
hjá sér, þrátt fyrir að því fylgdu
oft bölvuð læti og hávaði, eða
þegar litlu dúkarnir voru farnir
að leika með og jafnvel skemma
hluti sem við barnabörnin mátt-
um varla snerta á sínum tíma. En
það breytti engu, hún vildi hafa
okkur hjá sér. Föstudagskaffið
var varla búið þegar hún fór að
tala um að skella í pítsu og hverj-
ir ætluðu að vera áfram í kvöld-
mat.
Minningunni höldum við á lofti
með sögunum og svo kíkjum við
upp í garð til ömmu, afa og
Nonna með blóm á föstudögum.
Þín
Svava.
Það er með sorg í hjarta sem
við systkinin kveðjum hana
ömmu Dísu. Það má segja að
amma hafi verið miðpunktur
stórfjölskyldunnar og fráfall
hennar skilur eftir sig stórt skarð
sem næsta kynslóð og við frænd-
systkinin þurfum að fylla. Við er-
um þakklát fyrir margar og góð-
ar minningar hjá ömmu á
Suðurgötunni, og seinna á Lin-
netstígnum. Kapp niður stigann
á maganum, rallí á strumpahjól-
inu, sólbað á bílskúrsþakinu, klif-
ur í trjánum, eða jólatónleikar.
Einnig bíltúrar og ferðalög út á
land að heimsækja ættmenni og
skoða landið. Amma Dísa var
ákveðin kona, traust og sterk.
Hún hafði skýrar skoðanir á
mörgu og var ekki feimin við að
láta heyra í sér. Hún sótti í æv-
intýri og ferðaðist mikið. Við
krakkarnir hlökkuðum til þess
að fá að kíkja til hennar eftir slík-
ar ferðir en hún kom oft heim
með eitthvert gotterí úr fríhöfn-
inni, fallega hluti frá framandi
löndum, og sögur af frábærum
ferðalögum. Amma hafði gaman
af því að fá að fylgjast með því
sem var að gerast í okkar lífi og
fagna með okkur þegar næsta
áfanga var náð, hvort sem það
var útskrift, brúðkaup, íbúða-
kaup, börn, eða eitthvað annað.
Hún var alltaf til staðar og þrátt
fyrir að það væri ekki langt að
sækja flesta úr fjölskyldunni, þá
kvartaði hún ekki við því að
þurfa að mæta á nokkrar út-
skriftir í miðríkjum Bandaríkj-
anna. Amma mundi eftir öllum
afmælum og það var alltaf gam-
an að fá afmælissönginn frá
henni og heyra aðeins í henni.
Hægt og rólega reyndi hún að
læra á FaceTime svo hún gæti
spjallað við okkur hvar sem við
værum stödd, en það gekk
kannski ekki alveg upp því hún
hafði stöðugt áhyggjur af því að
símtölin væru of dýr fyrir okkur
og því mættu þau ekki vera of
löng. Amma var dásemdarkokk-
ur og það voru engin jól haldin án
þess að fá kalkún á jóladag hjá
henni, á slaginu klukkan 18:00,
með öllu því meðlæti sem veislu-
mat fylgir og möndlugjöf í lokin.
Heimalagaðar flatkökur, pönnu-
kökur, snúðar, rúnnstykki, kök-
ur og fleira voru svo í boði í viku-
legu föstudagskaffi fyrir þá sem
gátu mætt hverju sinni. Amma
var dugnaðarkona og við þurft-
um oft að minna hana á að slaka
aðeins á og leyfa öðrum að stjana
aðeins við sig. Síðasta áratuginn
fengum við að kynnast annarri
hlið af ömmu þegar langömmu-
börnin komu hvert af öðru, en
hún var mikil barnagæla og hafði
gaman af því að fá þau öll í heim-
sókn, fylgjast með þeim dafna,
og leika við þau. Þrátt fyrir að
það sé erfitt að kveðja ömmu, þá
vitum við að hún hvílir sátt við
sinn hlut og þökkum fyrir að hún
fékk að fara á sinn máta, heima á
Linnetsstígnum og umkringd
fjölskyldunni. Hennar verður
sárt saknað.
Þín barnabörn,
Ásdís, Óskar Auðunn,
Sigrún og Fanney Ösp.
Að eiga góða ömmu er eitt það
besta sem lífið hefur upp á að
bjóða.
Amma Dísa er þessi kona sem
hægt væri að skrifa heilu bæk-
urnar um. Hún var fyrst og
fremst ótrúlega lífsglöð og lífs-
reynd, en svo var hún mikill
kvenskörungur, dugnaðarforkur
og svokallaður nagli sem lá ekki
á skoðunum sínum. Hún hafði
ferðast um allan heiminn með afa
og svo síðar ein og heimilið bar
þess merki, með fallegum mun-
um frá ferðum þeirra um Afríku,
Kína, Indland, Rússland og víð-
ar. Heimilið hennar var og er al-
gjör safngripur og amma var
fagurkeri fram í fingurgóma og
mikill safnari sem sá fegurð í
ótrúlegustu hlutum, jafnvel
sumu sem við hin hefðum hent.
Hún kunni að njóta lífsins, var
fyrst til að mæta á allar helstu
opnanir og elskaði að skoða list
og hönnun, láta sjá sig og sjá
aðra, elskaði að elda og baka,
fletta dönskum tímaritum og
skoða uppskriftir til að prófa og
var svo ótrúlega flink í höndun-
um og að sauma.
Amma hafði þurft að hafa fyr-
ir lífinu og unnið mikið til að
framfleyta stórri fjölskyldu, hún
var mjög vinnusöm og vildi að
fólk kynni að vinna og ól meðal
annars upp pabba sem er einn
Ásdís Guðbjörg
Konráðsdóttir