Leikhúsmál - 01.06.1997, Page 18

LEIKHÚSMÁL
Hilmar ásamt Ragnheidi Steindórsdóttur í
sýningu Þjóðleikhússins á Gaukshrei&rinu.
anburð við það sem gerist í stóru leikhúsun-
um. En vitaskuld geta hlutirnir mistekist þar
rétt eins og í Þjóðleikhúsi eða Borgarleik-
húsi.
- Það færist í vöxt að leikhúsfólk fá fyrir-
tæki til þess að kosta uppsetningar að ein-
hverju marki, fái sponsora eins og sagt er.
Getur það ekki falið í sér hættur?
- Ég held að þetta sé þróun sem ekki verð-
ur snúið við. Enda er það hið besta mál ef
fólki tekst að fá fyrirtæki til þess að setja
pening í leiklist. Hins vegar má fjárveitinga-
valdið ekki firra sig ábyrgð og varpa henni á
atvinnulífið. Fjárveitingavaldið má ekki
komast upp með að reiða fram tvær milljón-
ir og ætlast til að fólk sníki fjórar milljónir á
móti. En ég sé ekki mikla hættu í því fólgna
að leikhús verði of þjónustglatt við fyrirtæki
sem lætur það fá peninga. Sá sem á annað
borð er fær um að búa til og setja upp leik-
sýningu hlýtur að vera fær um að vara sig á
þeirri hættu. Maður hlýtur að finna hvenær
hann er farinn að búa til auglýsingu.
Við slítum spjallinu við þennan glaðbeitta
forsprakka Hafnarfjarðarleikhússins. Hann
hefur í mörg horn að líta: Leikhússtjóri, leik-
stjóri, símavörður - allt þar á milli. Sýningin
er að hefjast. Eftirvæntingarfullir gestir feta
sig eftir þröngum ganginum inn í vinnslu-
salinn þar sem sú heimspeki sem Birtingur
trúir á er reidd ffam í umbúðum leikhúss-
ins: Allt er gott, allt gengur vel og allt miðar
til hins besta.
Nína Björk Árnadóttir
Konan og hafið
Konan stendur í húsinu við strðndina
starir á hafið, grætur með hafinu, brosir með hafinu
hún spyr hafið: Er ég einskonar enginn
fyrst þú ert svona mikill veruleiki?
Hafið hlær að spurn hennar og hún dregur tjöldin fyrir gluggann
hún heyrir hafið öskra og hlæja, heyrir það öskurhlæja
og hún þrýstir lófunum að eyrum sér
hún finnur hafið koma og fara
fara og koma. Hún slítur gluggatjöldin sundur hún
rífur þau í tætlur
og tætlurnar verða henni sjálfsmynd.
Hún veinar að hafinu: Þú losnar aldrei við mig heldur
haf... haf... þú ert mitt því ég er þín.
Þá syngur hafið.
Það syngur svo undurblítt að konan hlær og grætur og kallar: Haf
þú ert mitt ert mitt.
Þá kemur hafið inn í augu hennar.
Hún sér ekki lengur stofulíf sitt sem er leður gler og eik.
Hún hlær fagnandi. Og hún hleypur hálfklædd hálfnakin
hleypur hún út úr húsinu og veður út í hafið sem tekur
hana í fangið
og ber hana heim ...
18