Morgunblaðið - 12.08.2022, Page 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 12. ÁGÚST 2022
✝
Gísli Arnór
Víkingsson
fæddist í Reykjavík
5. ágúst 1956. Hann
varð bráðkvaddur í
fjölskylduferð á
Ítalíu 19. júlí 2022.
Foreldrar Gísla
voru Víkingur
Heiðar Arnórsson,
yfirlæknir og pró-
fessor, f. 1924, d.
2007, og Stefanía
Gísladóttir, cand. phil. og að-
stoðariðjuþjálfi, f. 1926, d. 2004.
Systkini Gísla: Kristján, f. 1949,
d. 1982, Viðar, f. 1951, Svana, f.
1955, Þóra, f. 1958, d. 2021, Arn-
ór, f. 1959, Ragnheiður, f. 1962,
og Þórhallur, f. 1968.
Eiginkona Gísla var Guðrún
Ögmundsdóttir félagsráðgjafi,
borgarfulltrúi og alþingiskona,
f. 19. október 1950, d. 2019.
Börn Gísla og Guðrúnar: 1) Ög-
mundur Viðar Rúnarsson, sér-
fræðingur í þróunardeild Alvo-
Ögmundsdóttur 1979 og varð
fósturfaðir Ögmundar Viðars.
Að loknu námi í Danmörku
réðst Gísli til starfa við hval-
rannsóknir hjá Hafrannsókna-
stofnun, fyrst sem sérfræðingur
1986, en frá 1998 til æviloka
stýrði hann hvalrannsóknadeild
stofnunarinnar. Gísli var afar
virkur í alþjóðlegu samstarfi,
fulltrúi Íslands í vísindanefnd
Norður-Atlantshafs-sjávar-
spendýraráðsins (NAMMCO) frá
1993 og formaður nefndarinnar
árin 2001-2003. Hann var jafn-
framt fulltrúi Íslands í vísinda-
nefnd Alþjóðahvalveiðiráðsins
(IWC) um áratuga skeið og um
árabil aðalráðgjafi stjórnvalda
um ástand hvalastofnanna. Gísli
var afkastamikill höfundur
greina um hvalrannsóknir í er-
lendum vísindaritum og með-
höfundur að heildstæðu bók-
verki um íslensk spendýr. Árið
2016 hlaut Gísli doktorsgráðu í
vistfræði hvala frá sjávar-
líffræðideild Háskólans í
Tromsø í Noregi.
Útför Gísla Arnórs verður
gerð frá Hallgrímskirkju í dag,
12. ágúst 2022, klukkan 13.
Stytt slóð á streymi:
https://tinyurl.com/5n6eaypu
tech, f. 13. júní
1977, kvæntur
Birnu Daníels-
dóttur sjávarlíf-
fræðingi, f. 13. júní
1981, og eiga þau
þrjú börn: Úlf, f.
2004, Jörund, f.
2012, og Móeiði, f.
2017. 2) Ingibjörg
Helga, starfsmaður
Borgarholtsskóla,
f. 9. apríl 1992,
kærasti hennar er Jónas Ingi
Björnsson, f. 1999.
Gísli ólst upp í stórum
systkinahópi í Hvassaleiti í
Reykjavík. Gekk í Hlíðaskóla og
lauk stúdentsprófi frá Mennta-
skólanum við Hamrahlíð 1975.
Þá hóf hann nám í líffræði við
Háskóla Íslands og lauk B.Sc.-
prófi 1979. Gísli stundaði fram-
haldsnám við Kaupmannahafn-
arháskóla og lauk Cand. Sc.-
prófi í atferlisvistfræði 1985.
Gísli hóf sambúð með Guðrúnu
Ég er svo þakklát fyrir allt sem
pabbi og mamma gáfu mér. Þau
og Ömmi eru það besta sem hefur
komið fyrir mig. Ég er svo glöð
og þakklát fyrir að tilheyra þess-
ari frábæru fjölskyldu. Gæti ekki
beðið um betri.
Það eru til óteljandi minningar
um okkur pabba, eins og þegar ég
var að fara í bíó og hann vissi al-
veg hvað miðinn og popp og kók
kostaði. Þá sagði hann alltaf 500
kjell. Svo lagði hann meira inn á
mig en ég bjóst við.
Ég man þegar ég var lítil
stelpa, hvað mér fannst gaman að
syngja á meðan hann tók upp vid-
eó, og hvað hann var alltaf til í
leik eða að fara út á róló. Ég
gleymi þessum stundum ekki, því
minningin er alltaf með mér.
Ég man eftir því þegar pabbi
spurði mig hvort ég væri til í
hund í jólagjöf. Svarið var aug-
ljóst. Þegar við sáum hann í
fyrsta skipti vorum við bæði svo
ánægð með hann. Svo kom að því
nokkrum vikum seinna að sækja
hann og ég held að pabbi hafi ver-
ið spenntari en ég. Eftir það elsk-
aði pabbi Ferró svo mikið og
Ferró dýrkaði hann, enda er
pabbi afi hans Ferró.
Elsku pabbi, ég hef alltaf elsk-
að þig og mun alltaf gera. Sakna
þín óendanlega mikið.
Ég veit að þú og mamma eruð
hér og verðið það að eilífu. Elska
ykkur svo.
Ingibjörg Helga.
Gísli bróðir minn. Er þörf á að
lýsa í smáatriðum manngæsku
hans, einstaklega jákvæðum og
hlýjum huga, rósemd og hjálp-
semi? Ég held ekki, allir sem
kynntust Gísla fundu þessi áhrif.
Ég get sagt fölskvalaust að heim-
urinn væri miklu betri ef fleiri
manneskjur hefðu skapgerð, inn-
ræti og viljafestu Gísla. Hann var
ekki hávær forystumaður, hafði
takmarkaða þörf fyrir að láta ljós
sitt skína en vann öll verk af kost-
gæfni. Það mætti segja að hann
hafi verið lifandi táknmynd hug-
myndafræði Lao-Tse í Bókinni
um veginn: „góður göngumaður
þyrlar ekki upp ryki“ og „vitur
maður er jafnan fær um að lið-
sinna félögum sínum og hann
misvirðir engan. Hann er sem
hjúpað ljós fyrir alla“.
Gísli var góður bróðir. Þremur
árum eldri en ég, leikfélagi í
barnæsku og tryggur vinur á full-
orðinsárum. Það var gott að alast
upp með Gísla, aldrei nein vanda-
mál í samskiptum okkar þótt
hann hafi vissulega strítt mér
stundum eins og bræðrum er
tamt en alltaf góðlátlega. Hann
var nærgætinn og það sló við-
kvæmnisstrengur innra með hon-
um sem ég held að hafi ýtt undir
þá ríkulegu samkennd með
náunganum sem einkenndi hann.
Á unglingsárunum tóku við
umbrotatímar, drengjakollurinn
vék fyrir axlasíðu, þykku og
hrokknu hári og hann sendi um-
heiminum frekari skilaboð með
því að mála herbergishurðina
skær-appelsínugula. Gísli keypti
hljómborð fyrir sumarhýruna og
fyllti herbergið af þéttum hópi
álíka „uppreisnargjarnra“ vina. Í
gegnum lokaðar dyrnar á þessu
15 fermetra herbergi glumdi um
allt húsið hávær rokktónlist þess
tíma í bland við hljóma frá Gísla,
og ef forvitinn yngri bróðir gægð-
ist inn mátti stundum sjá 10-15
vini sitja þétt saman á rúminu,
stólum eða þá bara á gólfinu. Eft-
ir á að hyggja var umburðarlyndi
foreldranna vegna þessarar
heimilisröskunar ótrúlega mikið.
Gísli fór ungur í píanótíma hjá
Gunnari Sigurgeirssyni, eins og
við flest systkinin, en eftir
tveggja ára nám fannst honum
komið nóg af fingraæfingum og
nótnaspili. Með splunkunýtt
hljómborð nokkrum árum síðar
birtist hann endurfæddur og spil-
aði af fingrum fram æ síðan, al-
veg fram í andlátið. Tónlist varð
honum lífsnauðsynleg næring. Á
unglingsárunum átti hann stórt
plötusafn og síðar átta rása seg-
ulbandstæki sem var það lengsta
sem hægt var að komast og þá
fannst mér eins og stóri bróðir
ætti upptökustúdíó. Ég man
gjörla tilburði Gísla við nýja
hljómborðið fyrstu dagana, hví-
líkur ásetningur! Hann æfði upp-
hafsstef lagsins „Smoke on the
Water“ með Deep Purple; spilaði
endurtekið fyrstu þrjár laglín-
urnar með hægri hendi: Da da da
… da da da da … da da da .,. da
da. Á öðrum eða þriðja degi var
hann búinn að finna viðeigandi
hljóma með vinstri hendi. Í fram-
haldi opnuðust flóðgáttir tóna og
takts við píanóið, hið raunveru-
lega tungumál hans. Hann var
svo sannarlega ástríðupíanisti.
Nú er Gísli horfinn af sjónar-
sviðinu en nærvera hans er áfram
furðu sterk í huga mér. Látleysi,
jarðföst hlýja og einstök góðvild
mun fylgja manni um ókomin ár
og áfram móta framtíðina. Það
var mitt lán að eiga Gísla að bróð-
ur.
Arnór Víkingsson.
Mér finnst það svolítið skrýtið
að ég man eiginlega ekkert eftir
Gilla úr Hamrahlíðinni eða líf-
fræðinni. Ég kynntist honum
ekkert fyrr en við Þóra byrjuðum
saman. En það tókst strax með
okkur góður vinskapur. Gilli var
hæglátur og oft með fremur al-
varlegu yfirbragði en samt stutt í
glettnina. Hann hafði til að bera
einstakt næmi fyrir tilfinningum
annarra og frábæra hæfileika til
að greiða úr hnökrum í mannleg-
um samskiptum þegar þess gerð-
ist þörf. Umfram allt fannst mér
hann rosalega góður gaur. Oft
naut maður tónlistarhæfileika
hans, t.d. þegar hann settist niður
við píanóið og spilaði blús svo un-
un var á að hlýða. Hann var einn-
ig hjartað sem hélt saman fjöl-
skyldubandinu sem spilaði við
mörg tilefni í fjölskyldunni eins
og stórafmæli, giftingar og ferm-
ingar. Hann tók einnig þátt í
margvíslegum tónlistarflutningi
með öðrum vinum sínum.
Síðustu misserin eftir fráfall
makanna urðu tengsl okkar Gilla
enn tíðari og nánari og áttum
hvor í öðrum trúnaðarvin sem
hægt var að ræða við viðkvæm-
ustu málefni. Hann átti einstak-
lega gott með að setja sig inn í
mínar hugsanir og tilfinningar
þannig að það þurfti ekki alltaf
mörg orð til að koma meiningunni
til skila.
Mér dettur í hug smá saga frá
því í okkar árlegu Veiðivatnaferð
í sumar. Við vorum á leið á veiði-
stað þar sem vegurinn var ein-
breiður með háum köntum báð-
um megin þannig að ef maður
mætti bíl þurftu báðir að klöngr-
ast með aðra hlið bílsins upp á
kantinn. Við mættum auðvitað bíl
en ég rétt missti af útskoti sem ég
tók ekki eftir fyrr en ég var kom-
inn fram hjá. Bílstjórinn í hinum
bílnum var afar þungbúinn á svip-
inn þegar við mættumst og
greinilega hafði Gilli tekið eftir
því og spurði þegar við vorum
komnir framhjá: „Hvað lastu út
úr svipnum?“ „Gat andskotans
ratinn ekki farið í útskotið“ svar-
aði ég. Gilli kinkaði kolli. Hann
hafði greinilega lesið eitthvað
svipað.
Með skyndilegu og óvæntu frá-
falli Gilla er farinn minn nánasti
vinur sem ég á eftir að sakna mik-
ið. Ég votta Ömma og Ingu og
þeirra fjölskyldum mína dýpstu
samúð sem og öðrum ættingjum
og vinum sem hafa orðið fyrir
miklum missi.
Bjarni Jónsson.
ástand
hálsinn herptur
höfuðið tómt
hendur fálma
tal annars hugar
augun hvarflandi
maginn er súr
og í honum hnútur
á stærð við
dökkhærðan mann
(Ingunn Snædal)
Ljóðið er úr bók frá Gilla og
lýsir vel líðan okkar þessar vik-
urnar. Fáein orð ná tæpast að
lýsa vináttu sem spannaði hálfa
öld. Stundum vorum við í sama
skóla og sömu borg, oftar en ekki
sitt í hverju landinu. Kaflaskipti
urðu í lífi okkar, makar komu og
fóru, börn uxu úr grasi en vinátta
Gilla hélst óslitin öll þessi ár. Við
hlökkuðum til endurfunda heima
hjá Birnu í lok júlí, ekki síst Gilli
sem virtist vera að ná sér á strik
og sigrast á þeim áföllum sem
dundu á honum síðustu árin. En
þá kom reiðarslagið. Gilli varð
bráðkvaddur. Við áttum ekki eft-
ir að sjást aftur. Við vinirnir
ákváðum samt sem áður að hitt-
ast eins og ráðgert hafði verið.
Við vorum döpur í bragði en það
var ómetanleg huggun að eiga
saman stund þar sem andi Gilla
sveif yfir vötnunum. Og sólin rauf
skýin og skein inn um gluggann.
Blessuð sé minning góðs vinar.
Birna Kristjáns-
dóttir og Erla
Sigurðardóttir.
Ótímabært fráfall Gísla Arnórs
Víkingssonar hvalasérfræðings
mun skilja eftir sig skarð, sem
verður vandfyllt.
Minn kæri vinur var alltof
snemma brott kallaður, en eftir
hann liggur óvenjumikið ævi-
starf, sem lifir vísindamanninn og
verður sjóður að sækja í til fram-
tíðar.
Það var á vordögum 1985 að
mér var falið að koma á legg nýrri
rannsóknareiningu á Hafrann-
sóknastofnun, sem rannsaka
skyldi til hlítar stofnstærðir og
veiðiþol nytjahvala á Íslandsmið-
um og þátt þeirra í vistkerfinu –
ekkert skyldi til sparað. Gísli var
meðal þeirra fyrstu sem réðust til
verkefnisins, þá ungur líffræð-
ingur, er stundað hafði fram-
haldsnám í atferli andfugla við
Kaupmannahafnarháskóla. Það
var mikill happafengur fyrir okk-
ur sem að þessu störfuðum þegar
Gísli kom til starfa, en vel tókst að
byggja upp kjarna starfsfólks,
sem fyrr en varði náði góðum ár-
angri í rannsóknunum svo eftir
var tekið. Gerðar voru m.a. víð-
tækar talningar á hvölum um allt
Norður-Atlantshaf, sem ekki áttu
sinn líka, þróaðar voru nýjungar í
erfðafræði hvala og brotið var
blað í rannsóknum á orkubúskap
hvala og þætti þeirra í vistkerf-
inu. Rannsóknirnar sköpuðu
grundvöll fyrir skynsamlega um-
ræðu um sjálfbæra nýtingu
hvala.
Strax var ljóst að Gísli bjó yfir
bestu eiginleikum vísindamanns
til að takast á við þessi verkefni
og með sinni góðu greind og hóg-
værð tókst hann stöðugt á við
vandasamari verkefni og varð
mikilvægari markmiðum rann-
sóknanna. Rúmum áratug síðar
var Gísla falið að leiða starfið sem
hann svo gerði til æviloka. Áfram
þróuðust rannsóknirnar og
leiddu af sér auknar uppgötvanir.
Ekki síst voru það rannsóknir á
þætti hvala í vistkerfinu og áhrif
umhverfis á vöxt og fæðuvist-
fræði hvalastofnanna, en árið
2016 varði Gísli doktorsritgerð
um þetta efni við háskólann í
Tromsö. Undirritaður átti því
láni að fagna að vera ekki ein-
vörðungu samstarfsfélagi Gísla
til áratuga heldur átti ég hann
líka að afar kærum og skemmti-
legum vini, launfyndnum og tón-
elskum. Hann var líka sérlega
traustur samferðamaður og
tryggur sínum vinum og þess
naut ég í ríkum mæli, einnig utan
starfsvettvangs og í okkar sam-
eiginlegu tómstundum, þar sem
við rákum ásamt öðrum skemmti-
bátinn Blika í 15 ár er veitti okkur
ómældar ánægjustundir.
Gísla verður sárt saknað hér
heima, en hans verður víða
minnst erlendis fyrir framlag til
hvalvísinda og fyrir að standa í
stafni fyrir Íslands hönd. Gísla
verður ekki síst minnst fyrir alla
hans góðu kosti, einstök björt
manneskja með ljúfa nærveru,
hæversku og einbeitta fag-
mennsku. Þessir eiginleikar
gerðu honum m.a. kleift að starfa
í umhverfi átaka um umhverfis-
vernd og hóflega nýtingu auð-
linda okkar Íslendinga.
Það er mikill harmur að fráfalli
Gísla aðeins rúmum tveimur ár-
um eftir andlát Gunnu, hans góða
lífsförunauts. Missirinn er þung-
bærastur fjölskyldunni, sem
hann unni mest af öllu. Við Helga
sendum Ögmundi, Birnu og fjöl-
skyldu, Ingibjörgu Helgu og
systkinahópi Gísla innilegar sam-
úðarkveðjur. Megi góðar vættir
veita þeim styrk í sorginni.
Jóhann Sig-
urjónsson.
Fallinn er frá kær vinur og
vinnufélagi við hvalarannsóknir á
Hafrannsóknastofnun til margra
ára.
Minningar um góðan dreng
eru margar, frá skrifstofunni,
nokkurra vikna hvalatalningum
úti á rúmsjó, sýnatökum úr hvöl-
um á sjó, hvalstöð eða úldnu hræi
í fjöru, löngum fundarsetum og
stundum milli stríða á fjarlægum
slóðum.
Gísli var þægilegur í viðkynn-
ingu og náði á sinn hlýja og hóg-
væra hátt að fanga athygli og vin-
áttu flestra sem kynntust honum.
Hvort sem það var meðal sam-
starfsfólks á Hafró, sjómanna,
vísindamanna eða stjórnsýslunn-
ar. Við sem unnum náið með hon-
um upplifðum einnig vinnusemi
og fagmennsku í öllum verkefn-
um sem hann kom að. Það var þó
alltaf stutt í manninn, húmorinn
og tónlistina.
Gísli var ekki skaplaus þrátt
fyrir rólegt yfirbragð. Hann fór
hins vegar spart með það og forð-
aðist rifrildi af nokkru tagi. Það
sem einna helst gat reitt hann til
reiði á vettvangi starfsins var
undirferli og ef aðilar gerðust
sekir um að handvelja vísindaleg
rök sem studdu fyrirframgefna
niðurstöðu. Þegar það kom í hlut
Gísla að taka þátt í slíkri umræðu
forðaðist hann að beita sömu
brögðum. Þess í stað tók hann
vandlega saman þau faglegu rök
sem höfðu leitt til þeirrar niður-
stöðu sem hann hafði átt þátt í að
semja. Þessu urðum við sam-
starfsfélagarnir oft vitni að þegar
öll spjót beindust að hvalarann-
sóknum sem hann stóð í forsvari
fyrir. Einna minnisstæðastur er
ársfundur vísindanefndar Al-
þjóðahvalveiðiráðsins í Berlín
2003 sem hátt á annað hundrað
vísindamanna víðs vegar að úr
heiminum sóttu. Íslensk stjórn-
völd höfðu tekið ákvörðun um
rannsóknarverkefni sem fól m.a. í
sér veiðar á hvölum til sýnatöku.
Hlutverk íslensku nefndarinnar
undir forystu Gísla var að kynna
rannsóknaráætlunina á fundin-
um. Þó nokkurrar tortryggni
gætti gagnvart verkefninu og hin
flókna pólitík sem jafnan ríkir í
sjálfu ráðinu smitaðist til vísinda-
nefndarinnar. Umræðan um
áætlunina varð því vísindaleg en
einnig óvægin og lituð pólitískum
klækjum. Gísli hélt ró sinni í
gegnum alla umræðuna og aldrei
kom til greina að beita sömu að-
ferðum. Dagarnir urðu því æði
langir þar sem unnið var fram á
nætur við að semja ný vinnuskjöl
til dreifingar næsta dag. Þegar
upp var staðið hafði íslenska
áætlunin verið á dagskrá samtals
í um 12 klukkustundir. Undir lok
fundarins kom fjöldi fundar-
manna til Gísla og hrósaði honum
fyrir frammistöðuna, þar á meðal
aðilar sem voru ósáttir við sjálft
verkefnið.
Gísli náði að rækta stóran vina-
og frændgarð ásamt Guðrúnu
eiginkonu sinni. Það var því alltaf
ávísun á góða skemmtun þegar
þau buðu til veislu, hvort sem það
var lítið matarboð eða stórafmæli
í Iðnó. Það er auðvelt að sjá
Gunnu núna fyrir sér í Sumar-
landinu með opinn faðminn að
taka á móti Gilla sínum. Og nú er
sko tilefni til veislu. Þar verður
Gísli með úfna hárið sitt við pí-
anóið og Gunna að skipuleggja
allt hitt. Gunna væri þá vís með
að hóa í Povl Dissing, sem kvaddi
sama dag og Gísli, til að taka með
þeim lagið um Nínu og kaffið.
Ingibjörgu, Ögmundi og fjöl-
skyldunni allri votta ég innilega
samúð.
Droplaug
Ólafsdóttir.
Það var í byrjun sumars árið
1970 að bankað var á hurðina í
Hvassaleiti 71. Mamma fór til
dyra og fyrir utan stóð úfinn
hrokkinhærður strákur. „Ég
heiti Gilli,“ sagði hann, „ég á
heima í endahúsinu númer 75. Er
strákurinn heima?“ „Hvaða
strákur?“ spurði mamma. „Þessi
með síða hárið sem var að flytja
inn.“ Þá kallaði mamma á mig:
„Það er strákur að spyrja eftir
þér, einhver Gilli.“
Ég henti frá mér bókinni og
þaut upp stigann. Þarna stóð
hann. Luralegur með úfið krullað
hár og glettnisglampa í augunum.
„Hvað heitir þú?“ spurði strák-
urinn. „É, ég,“ stamaði ég, „ég
heiti Geiri.“ „Viltu koma út og
kynnast strákunum í hverfinu?“
spurði Gilli.
„Já, bíddu meðan ég klæði
mig.“ Hann beið meðan ég setti á
mig beltið og hnífinn. Þegar út
var komið fórum við í kynning-
arferð um hverfið. Gilli geislaði af
öryggi og samtalið var áreynslu-
laust, eins og við hefðum þekkst í
mörg ár. Hann kynnti mig ekki
bara fyrir strákunum í hverfinu
heldur líka tónlist sem var mörg-
um flækjustigum ofar þeirri tón-
list sem ég var vanur. Þetta var
frábært sumar. Það var ekki lítils
virði fyrir óöruggan innflytjanda
að fá svona VIP-aðgang að
strákaklíku hverfisins. Takk fyrir
það Gísli og allt annað sem við
upplifðum saman á unglingsárun-
um og síðar. Þú átt ekki síður
þakkir skildar fyrir hvalarann-
sóknir þínar og tónlistarflutning.
Ég sendi samúðarkveðju til að-
standenda Gísla.
Ásgeir R. Helgason.
Nú er skarð fyrir skildi. Dauða
mínum átti ég von á. Ekki þínum.
Þú settir undir þig hausinn,
sem annars var rétt skrúfaður á.
Barðist í gegnum fráfall Gunnu,
tvær sortir af krabbameini, frá-
fall Jónsa og Þóru systur. Þú
varst kominn í gegn. Framtíðin
blasti við. Höfðum ýmislegt á
prjónunum sem við hlökkuðum til
að bralla saman. Þá varstu tekinn
frá okkur. Á einu augabragði.
Þú varst af þeirri gerð manna,
sem okkur skortir sáran. Er öll-
um þykir ósjálfrátt vænt um. Var
það tilfinningagreindin? Þessi
hárfíni, lágstemmdi, meinlausi og
gáfulegi húmor? Tónlistarhæfi-
leikarnir? Maður spyr sig. Held
þó að hin rósama, nærgætna,
óhrædda, forvitna og hlýja nær-
vera þín hafi skipt mestu. Þú
varst svo heilsteyptur. Með þér
var ekki hægt að þykjast. Þú
tókst tilverunni og öllu fólki eins.
Fordómalaust. Af heilbrigðri for-
vitni vísindamanns. Varst, um
leið, meistari á mannlega sviðinu.
Það löðuðust allir að þér vegna
þessa. Þú varst jafnlyndastur
manna. Þessi tvö skipti sem ég
man eftir að þú reiddist voru
rædd í vinahópnum eins og nátt-
úruhamfarir. Þóttu mikil tíðindi.
Þó meiddist enginn. Það eru for-
réttindi að eignast vin sem er svo
vel skaptur að mann langar til að
verða betri maður með því að líkj-
ast honum.
Gilli sagði mér stundum sög-
una af því þegar hann sá mig
fyrst. Þá vorum við 12 ára í
strætó. Ég var að koma frá ömmu
með standlampa, sem mamma
bað mig að kippa með inn í
Hvassó. Ég var sumsé með
standlampa í strætó, á támjóum
gúmmístígvélum af mömmu, í
innvíðum buxum þegar útvíðar
voru málið, í apaskinnsjakka af
stóra bróður og með skotthúfu.
Semsagt lúði. Með láði. Held að
hann hafi orðið nokkuð hissa á því
hvað ég var „eðlilegur“ þegar
hann síðan kynntist mér.
Gísli Arnór
Víkingsson