Morgunblaðið - 13.10.2022, Qupperneq 43

MINNINGAR 43
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 13. OKTÓBER 2022
✝
Guðmundur
Magnússon
fæddist í Leirvog-
stungu í Mosfells-
sveit 14. apríl 1934.
Hann lést á hjarta-
deild Landspítalans
27. september 2022.
Foreldrar hans
voru Magnús
Sveinsson bóndi í
Leirvogstungu, f. 3.
ágúst 1900, d. 20.
september 1958, og Steinunn
Guðmundsdóttir húsfreyja í
Leirvogstungu, f. 28. mars 1909,
d. 29. apríl 1977.
Hálfbróðir Guðmundar sam-
feðra var Haraldur Sveinn, f. 27.
október 1928, d. 4. maí 2019, og
saman áttu Magnús og Steinunn
Hlyn Þór, f. 5. mars 1947, d. 28.
des. 2017, auk Guðmundar.
Hinn 1. desember 1957 kvænt-
ist Guðmundur Selmu Bjarna-
dóttur, f. 23. mars 1939. Börn
þeirra eru: Steinunn Ósk, Magn-
ús, Sesselja Sigrún og Bjarni Sv.
Guðmundur og
Selma eiga 29
barna- og barna-
börn.
Guðmundur ólst
upp í Leirvog-
stungu í Mosfells-
sveit og bjó þar
nánast alla tíð.
Hann starfaði alla
starfsævina sem
vörubifreiðastjóri
og bóndi í hjáverk-
um en Guðmundur tók við búi
föður síns 1958. Guðmundur var
mikilvirkur í sínu samfélagi og
lét til sín taka í sveitarstjórn-
armálum og íþróttastarfi í Mos-
fellssveit, hann sat í stjórn
vörubifreiðastjórafélagsins
Þróttar og svo tók Guðmundur
við formennsku í veiðifélagi
Leirvogsár og sat í stjórn þess í
um hálfa öld.
Útför Guðmundar fer fram
frá Grafarvogskirkju í dag, 13.
október 2022, og hefst athöfnin
kl. 15.
Elsku pabbi okkar, Guðmund-
ur Magnússon, er fallinn frá 88
ára að aldri. Það er með sorg í
hjarta sem við hugsum nú til þess
að hann mun ekki senda okkur
fleiri tölvupósta eins og hann
gerði fram á það síðasta og nú
mun hann ekki hringja í okkur til
að ræða um hin ýmsu mál. Hann
mun heldur ekki lengur geta
hugsað um elsku mömmu af um-
hyggju og ást eins og hann gerði
fram á síðasta dag.
Pabbi var sterkur persónuleiki
og eitt af hans helstu einkennum
var réttlætiskennd, heiðarleiki og
dugnaður og hann gerði kröfur til
samferðamanna sinna um hið
sama og að orð skyldu standa í
samskiptum.
Alla starfsævi sína var hann
vörubílstjóri og hann sinnti því
starfi af elju og áhuga og alltaf
voru bílarnir hans hreinir og fínir.
Stundum var Volvo besti vörubíll í
heimi og stundum var það Scania,
allt eftir því hvaða bíl hann átti
hverju sinni. Við bræðurnir eigum
góðar minningar úr æsku þegar
við fórum með pabba í vinnuna í
vörubílnum og vorum við stund-
um með okkar eigið stýri. Pabbi
eignaðist marga góða vini og fé-
laga í vörubílaheiminum og sinnti
einnig ýmsum trúnaðarstörfum á
þeim vettvangi, m.a. fyrir Vörubíl-
stjórafélagið Þrótt.
Pabbi átti ekki mörg áhugamál
utan vinnunnar en eitt af því sem
hann sinnti af brennandi áhuga í
frístundum um margra ára skeið
var formennska í veiðifélagi Leir-
vogsár. Það hlutverk tók hann al-
varlega og hann vann ötullega að
því með góðum samstarfsfélögum
að rækta upp laxastofninn í ánni.
Það þolinmóða starf skilaði sér í
því að Leirvogsá varð ein fengsæl-
asta veiðiá landsins og fengum við
bræður um margra ára skeið að
njóta þess að veiða í Leirvogsá í
hans boði. Í slíkum veiðiferðum
fylgdist hann grannt með afla-
brögðum okkar þó að hann veiddi
aldrei sjálfur.
Pabbi hafði líka mikinn áhuga á
knattspyrnu seinni árin og var
hann dyggur stuðningsmaður
Manchester United og talaði um
Alex Ferguson fyrrverandi þjálf-
ara liðsins af mikilli aðdáun. Hann
fylgdist líka grannt með Knatt-
spyrnufélagi ÍA á Akranesi en var
ekki ánægður með gengi liðsins
undanfarin ár. Ræddi hann stund-
um um að það þyrfti að kalla til
Óla Þórðar eða aðrar eldri hetjur
Skagamanna á knattspyrnuvellin-
um til að hrista upp í málunum.
Margar minningar streyma
fram á kveðjustund en það sem
stendur upp úr er að alltaf stóð
pabbi þétt við bakið á okkur í
gegnum súrt og sætt þótt hann
væri ekki alltaf sammála um allt
sem við tókum okkur fyrir hend-
ur. Það er með þakklæti sem við
kveðjum pabba okkar eftir langa
samfylgd og við munum ylja okk-
ur við minningar um þennan
kraftmikla og eljusama mann.
Takk elsku pabbi og farnist þér
vel á nýjum slóðum. Við systkinin
hugsum um mömmu og vitum að
þú fylgist vel með.
Megi algóður Guð þína sálu nú geyma,
gæta að sorgmæddum, græða djúp sár.
Þó komin sért yfir í aðra heima
mun minning þín lifa um ókomin ár.
(Sigríður Hörn Lárusdóttir)
Bjarni Sv. Guðmundsson,
Magnús Guðmundsson.
Nú er Leirvogstungubóndinn
allur. Guðmundur Magnússon var
síðasti ættliðurinn sem bjó á Leir-
vogstungu. Hann tók við búi af
föður sínum Magnúsi Sveinssyni
1957. Fjórði ættliðurinn sem bjó
þar. Magnús var athafnasamur
maður, oddviti um árabil og end-
urbyggði öll hús á jörðinni af mikl-
um myndarskap. Guðmundur
erfði þessa eiginleika föður síns.
Hann byggði myndarlegt hús fyr-
ir fjölskylduna og hélt uppi góðu
búi um árabil ásamt því að stunda
fulla vinnu utan heimilisins.
Um leið og Guðmundur hafði
aldur til keypti hann vörubíl og
byrjaði með bílinn í vegavinnu.
Svo urðu bílarnir stærri og verk-
efnin meiri. G787 varð vel þekkt
númer á suðvesturhorninu. Þeir
feðgar hófu malarnám á Leirvog-
stungumelum og um árabil var
Guðmundur í samstarfi við BM
Vallá og oft var unnið dag og nótt.
Guðmundur giftist Selmu syst-
ur minni 1. desember 1957. Selma
var hans stoð og stytta. Hún hugs-
aði um bú, börn og bókhaldið með-
an hann var dögum saman í burtu
í vegavinnu. Ég var á sínum tíma
kaupamaður hjá þeim og lærði að
hugsa um kindur, kýr og svín.
Hann sagði við mig í sumar í
okkar daglegu símtölum: „Það er
gott að það er mikið eftir í hausn-
um á mér. Ég ólst upp við skil-
vindur og strokka, söðla, aktygi og
reipi til að binda heyið af engjun-
um, engir traktorar. Nú eru aðrir
tímar.“
Mosfellsbærinn fer sístækk-
andi og fyrir rúmum 16 árum sá
Guðmundur að tími var kominn til
að hætta búskap.
Guðmundur hugsaði um fram-
tíðina og var ljóst að sá tími myndi
koma þegar þau Selma þyrftu á að-
stoð að halda í daglegu lífi. Hann
sótti því um íbúð á Hlaðhömrum,
þar sem fór vel um þau. Í byrjun
desember síðastliðins varð Selma
fyrir því óláni að brotna illa á ökkla
og hefur dvalið á sjúkrahúsum síð-
an og nú síðast á hjúkrunarheim-
ilinu Hömrum. Þar er einstaklega
vel hugsað um hana. Það var Guð-
mundi þungbært að geta ekki
hugsað um hana lengur.
Árum saman voru þau reglu-
legir gestir hjá okkur í Skotlandi.
Sérstaklega minnisstætt er þegar
þau komu til að halda upp á gull-
brúðkaupsafmæli sitt hjá okkur í
skosku hálöndunum. Innkaupa-
ferðir til Edinborgar fyrir jól voru
reglulega á dagskrá og þau
bjuggu alltaf á sama hóteli og áttu
orðið góða kunningja þar og einn-
ig á ítalska veitingastaðnum La
Laterna.
Guðmundur var mikill stuðn-
ingsmaður Manchester United.
Undanfarin ár hafa verið þrauta-
ganga fyrir aðdáendur liðsins síð-
an sir Alex lagði skóna á hilluna. Í
nokkur ár hef ég sent Guðmundi
dagatöl frá Manchester United.
Nú var svo komið að fyrir nokkr-
um vikum sagði hann mér að
hætta að senda þetta dót. Man-
chester United væri búið að vera.
Hann skipti svo um skoðum
tveimur vikum seinna. Bjartsýnin
réð ríkjum.
Hann var búinn að undirbúa
allt sem gera þyrfti þegar hann
yrði kallaður úr þessum heimi svo
allt væri eins auðvelt fyrir fjöl-
skylduna og hægt væri. Hann
vissi að það gæti gerst mjög fljót-
lega eins og raun varð á.
Við kveðjum hann í dag með
þökk og söknuði og felum hann
góðum Guði.
Sveinbjörn S. Bjarnason.
Héraðshöfðingi fallinn frá.
Guðmundur Magnússon í Leir-
vogstungu er nú látinn 88 ára að
aldri. Mér finnst við hæfi að ég
minnist þessa samferðamanns,
frænda, vinar, nágranna og sér-
staks velgjörðarmanns allt mitt
líf. Guðmundur ólst upp í góðri
umgjörð foreldra sinna í Leirvog-
stungu. Faðir Guðmundar var á
uppvaxtarárum hans oddviti
sveitar sinnar og því önnum kaf-
inn í félagsmálum og hafði m.a.
forgöngu og umsjón með bygg-
ingu félagsheimilisins Hlégarðs.
Búskapurinn í Leirvogstungu
hvíldi því mikið á Steinunni móður
hans og Guðmundi, tók Guðmund-
ur við búi við skyndilegt fráfall
föður síns aðeins 59 ára gamals og
sinnti því um sinn. En aðalstarf
Guðmundar varð samt við akstur
vörubifreiðar sinnar um ártuga
skeið, ásamt öðrum félagsstörfum
fyrir sveit sína eins og faðir hans
og var hann í sveitarstjórn um
tíma ásamt fleiri félagsstörfum,
m.a. var hann formaður veiði-
félags Leirvogsár og formaður
vörubílastöðvarinnar Þróttar um
árabil. Hann var kjörinn til þess
að meta laxveiðiár um allt land og
var þekking hans á því sviði virt að
verðleikum enda mjög fróður um
allt sem að því laut. Guðmundur
var velgjörðarmaður minn frá
fyrstu tíð, hafði hann forgöngu í
því að undirritaður fékk inngöngu
á vörubílastöðinni Þrótti sem á
þessum tíma var lokaður starfs-
vettvangur og háður leyfum ráðu-
neytis. Þá seldi hann mér minn
fyrsta vörubíl þegar hann endur-
nýjaði sinn og voru allir greiðslu-
hættir mér í vil, þannig að hægt
væri fyrir ungan mann að standa
við. Faðir Guðmundar hafði selt
Reykjavíkurborg námuréttindi í
Leirvogstungu og í því fólst réttur
á fyrsta bíl í vinnu fyrir borgina í
áraraðir, sinnti Guðmundur þeirri
vinnu af kostgæfni, vegnaði því vel
og var iðulega hæsti skattgreið-
andi sinnar sveitar. Atvinna var af
skornum skammti á þessum árum
og því eftirminnilegt að þegar
Guðmundur þurfti frá vinnu sinni
að hverfa dag og dag fól hann
frænda sínum að hlaupa í skarðið
og man ég hvað þetta skipti miklu
máli fyrir fjárhag minn. Guð-
mundur var áberandi í sveit sinni,
umdeildur vegna skoðana sinna
og afskipta af hinum ólíklegustu
málum enda hreinskilinn, af-
burðaduglegur og mjög eftirtekt-
arsamur. Gestrisni Guðmundar
og Selmu konu hans var einstök
og óteljandi voru komur mínar á
heimili þeirra, bæði í Leirvog-
stungu og seinna á heimili þeirra
að Hlaðhömrum. Aðeins viku fyrir
andlát Guðmundar gengum við
tveir til Selmu sem var vistuð á
öðrum stað í húsinu sökum heilsu-
brests, þar opnaði hann allar dyr
með tölvustýringu, ákveðinn og
fljótur að læra á allar aðstæður.
Þrátt fyrir heilsubrest var Selma
falleg að vanda, fín og vel snyrt.
Ég fann á Guðmundi í fyrsta
skipti nokkurn bilbug í þessari
heimsókn, bauð ég honum í bíltúr
um sveitina en hann treysti sér
ekki. Eitt símtal áttum við eftir
þetta, hann hafði lofað að taka til
fyrir mig minningargrein um jafn-
aldra sinn sem hann hafði ritað í
Morgunblaðið og sannaðist þar að
það sem Guðmundur lofaði stóð
hann við, orð skulu standa. Minn-
ing hans er skýr í mínu minni og
eftirsjá er að honum, ég mun
ávallt geta hans sem velgjörðar-
manns míns.
Jón Sverrir Jónsson,
Varmadal.
Guðmundur
Magnússon
✝
Dagur Þor-
leifsson fædd-
ist 13. október 1933
á Brekkuborg í
Breiðdal. Hann lést
26. mars 2022.
Foreldrar hans
voru Sigríður Þórð-
ardóttir, f. 5.12.
1906, d. 1997, og
Þorleifur Jóhann
Filippusson, f 18.8.
1900, d. 1989.
Systur Dags eru Svanbjört, f.
1936, og Lilja, f. 1939.
Börn Dags eru: 1) Bryndís, f.
1961, móðir Björk Elín Jóns-
dóttir, f. 1939. 2) Úlfhildur, f.
1968. Móðir Áslaug Káradóttir,
f. 1941. 3) Þórarinn Hugleikur,
f. 1977. 4) Þormóður, f. 1980.
Móðir bræðranna Ingibjörg
Hjartardóttir, f. 1952.
Eftir barnaskólafræðslu í far-
skóla í Breiðdal fór
Dagur í Samvinnu-
skólann á Bifröst
og lauk þaðan prófi
1959. Eftir það
varð hann blaða-
maður og stundaði
um tíma nám í
blaðamennsku við
Journalistinstitutet
í Stokkhólmi og
kynnti sér útgáfu
tímarita í London.
Lagði stund á sagnfræði við há-
skólann í Gautaborg og lauk
prófi í sagnfræði og trúar-
bragðasögu við Stokkhólmshá-
skóla 1985.
Síðari árin starfaði Dagur
sem kennari við Námsflokka
Reykjavíkur og var stundakenn-
ari við guðfræðideild Háskóla
Íslands.
Útförin hefur farið fram.
Í dag hefði hann orðið 89 ára.
Man ekki eftir honum úr inntöku-
prófunum né rútuferðinni upp í
Bifröst. 65 ár liðin síðan. Hann var
aðeins á undan mér inn á stráka-
ganginn á heimavistinni, loðlubbi í
óþarflega skálmastuttum síðbux-
um, fékk herbergi 221, ég 220.
Kynnin eftir fyrri veturinn orð-
in þannig að við fylgdumst að til
sumarvinnu: malbikun og steypirí
á Keflavíkurflugvelli. Lentum
reyndar fyrst í að handgrafa
skurði niðri í Nikkol í skófluflokki
Matta gamla sæpungs og sett-
umst inn í kaffiskúrinn með hinum
köllunum. Einn þeirra heilsaði
honum með nafni hinn hlýlegasti,
Dagur heldur þumbaralegur eins
og hann átti til, kom svo og settist
hjá mér. „Þekkirðu þennan?“
spurði ég. „Pabbi minn,“ tautaði
hann út um munnvikið sem að mér
sneri.
Hann var ekki svikinn af ætt-
erninu, þótt foreldrar hans ættu
þá ekki lengur samleið. Ég kynnt-
ist líka móður hans smávegis, hún
hélt honum og yngri systur hans
heimili á Blómvallagötunni. Þar
var alltaf vel tekið á móti mér.
Vorið eftir útskrift réðumst við
blaðamenn á Samvinnuna, hann
fullur, ég hálfur. Seinna, þegar ég
var farinn að eiga nokkuð undir
mér á Vikunni, réð ég hann þang-
að.
Hann var mikill hugsuður og
spekúlant, átti létt með að kasta
fram stöku og jafnvel heilu ljóði.
Hann var með hugann hér og hvar
við eilífðarmálin, þekkti alla æsina
persónulega og vissi upp á hár
hvað þeir stóðu fyrir. Spekúleraði
líka í hindúisma og búddatrú, gott
ef hann prédikaði yfir mér jai-
natrú.
Einhverjum árum eftir að leiðir
kvísluðust frá Vikunni fór hann til
Svíþjóðar að læra trúarbragða-
fræði. Eitthvað fannst Svíum
skorta á undirbúningsmenntun
hans. Hann leitaði til mín með
staðfestingu á hvað hann hefði
gert eftir að Samvinnuskólanum
lauk og með það skriflegt í hönd-
um, tilgreint eftir hans fyrirmæl-
um og undirritað af gömlum rit-
stjóra sínum (mér), var hann
tekinn gildur í námið sem hann
lauk með sóma.
Upp úr því strjáluðust sam-
fundir. Báðir fóru að eignast börn,
hann með þremur konum en ég
bara einni. Varð aldrei kunnings-
skapur milli fjölskyldna. Reynd-
um að endurnýja kunningsskap-
inn þegar báðir stóðu eftir einir.
Það mislukkaðist.
Svo frétti ég lát hans nú í vor.
Eftir dúk og disk og hann kominn
í jörðina. Bekkjarfélagarnir eru
farnir að leggja leið sína þangað.
Ég kvaddi hann í huganum og
hugðist láta þar við sitja. En hvað?
Hitti kunnugan. Sá spurði
hvort ég ætlaði ekki að segja eitt-
hvað fallegt um Dag í Moggann.
Ég hummaði við. En þegar annar
kunningi, sem ég þekki lítið og
vissi ekki að hefði þekkt Dag,
hringdi með sama erindi fór ég að
hugsa mig um: Einhvern tíma, lík-
lega sumarið á Samvinnunni, þeg-
ar við leigðum hvor sitt herbergið
í góðu húsi á Tómasarhaganum
með baðherbergi á milli, kom til
orða hjá okkur að sá sem lengur
lifði skyldi minnast hins í eftir-
mælum. Var þetta aðferð Dags til
að minna mig á þetta?
Veit ég ekki. En, veistu ef vin
átt, virðingu sýna mátt. Hvíla skal
hugarrór hann sem af foldu fór.
Blessi þig allar góðar vættir,
gamli vinur, hvaðan úr trúar-
brögðum sem þær koma.
Sigurður Hreiðar.
Dagur Þorleifsson
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
VIÐ ÞJÓNUM ALLAN SÓLARHRINGINN
Útfararþjónusta
í yfir 70 ár
Sálm. 86.7
biblian.is
Þegar ég er í
nauðum staddur
ákalla ég þig
því að þú
bænheyrir mig.