Morgunblaðið - 29.11.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 29. NÓVEMBER 2022
✝
Klara Styrk-
ársdóttir fædd-
ist í Tungu í
Hörðudal, Dala-
sýslu 6. maí 1935.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Grund í Reykjavík
16. nóvember 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Unnur
Ingibjörg Sigfús-
dóttir, f. 3.12.
1901, d. 20.10. 1988, og Styrkár
Márus Guðjónsson, f. 9.11.
1900, d. 12.9. 1987. Systkini
Klöru eru: Hjálmar, f. 23.5.
1930, Guðjón, f. 12.12. 1931,
eru: Natan Smári, Baltasar
Smári og Þorvaldur Smári.
Birna Kristín Baldursdóttir, f.
18.5. 1960, gift Bergi M. Jóns-
syni, f. 29.5. 1955. Seinni maður
Klöru var Charles Richard Wil-
son, f. 16.9. 1940, d. 15.2. 2009,
þau skildu, dóttir þeirra er Sus-
an Anna Wilson, f. 16.7. 1972.
Klara ólst upp í Tungu í
Hörðudal og stundaði barna-
skólanám í farskóla í sveitinni
eins og þá var venja. Hún
stundaði nám við Húsmæðra-
skólann á Laugarvatni veturinn
1956-57, þar eignaðist hún góð-
ar vinkonur og entist sú vinátta
til æviloka.
Eftir að hún flutti til Reykja-
víkur vann hún hin ýmsu störf
en lengst af hjá Íslenskum að-
alverktökum sem matráðskona.
Útför hennar fer fram í dag,
29. nóvember 2022, kl. 15 frá
Fossvogskapellu.
Sigfús, f. 13.4.
1933, d. 22.7. 1998,
Arndís, f. 30.7.
1937, og Guðrún, f.
26.7. 1941, d. 11.7.
1965.
Klara giftist
Baldri Baldurssyni
prentara 1957, f.
28.10. 1934, d. 11.3.
2004, þau skildu.
Börn Klöru og
Baldurs eru: Unnur
Guðrún Baldursdóttir, f. 24.5.
1958, d. 13.6. 2014, dóttir henn-
ar og Þorvaldar Jenssonar er
Ingibjörg Þorvaldsdóttir, f.
23.11. 1976. Börn Ingibjargar
Mamma var vinnusöm kona
alla ævi. Hún hafði vanist því frá
unga aldri, í sveitinni. Hún vann
hin ýmsu störf um ævina, þar á
meðal vann hún á hinum ýmsu
kaffihúsum og matsölum í
Reykjavík, til dæmis á Lauga-
vegi 11 og Þórsgötu 1 „Komma-
kaffi‘‘ (Miðgarði), þegar hún var
ung, en lengst af hjá Íslenskum
aðalverktökum á Keflavíkurflug-
velli. Hún fór í Húsmæðraskól-
ann að Laugarvatni og útskrif-
aðist þaðan. Mamma var ávallt
dugleg í höndunum. Eftir hana
liggja nokkrir útsaumaðir stólar,
myndir og prjónaðar lopapeysur.
Mamma var dul og flókin
kona sem hafði sig ekki mikið í
frammi, en hún var hamingju-
söm innan um fólkið sitt. Hún
sýndi umhyggju með því að elda
mat og baka góðar pönnukökur.
Það fékk enginn að koma í húsið
án þess að fá kaffi og pönnsur
eða mat að borða, hvort sem það
voru ættingjar eða iðnaðarmenn.
En mamma hafði lúmskan húm-
or. Eitt sinn sagði hún mér sögu
úr sveitinni frá því hún var barn.
Kýrnar höfðu farið yfir á næsta
bæ og börnin voru send til að
sækja þær. Þegar frúnni á bæn-
um fannst að nú væri tími fyrir
þau að koma sér heim sagði hún:
„Takið svo kýrnar með ykkur.“
Þetta varð okkar einkahúmor,
þegar mömmu þótti ég hafa tal-
að of lengi og tími fyrir mig að
fara þá sagði hún: „Taktu svo
kýrnar með þér“.
Mamma var mikill dýravinur.
Þess nutu smáfuglarnir sem hún
fóðraði í garðinum. Þeir áttu það
til að banka á gluggann hjá
henni ef þeir voru svangir. Ég
minnist þess að eitt skipti þá
flaug fugl á gluggann á Miklu-
brautinni og rotaðist, mamma út
í garð með skókassa og kom með
hann inn. Hún hafði svo miklar
áhyggjur af honum að hún sendi
mig og Unni systur með hann
upp á dýraspítala, blessaður
fuglinn skyldi undir læknishend-
ur. Sérstaklega hafði hún gaman
af hestum og að spá og spek-
úlera í liti og gangtegundir hesta
með Birnu systur, allt fram á
síðasta dag.
Mamma hafði yndi af ferða-
lögum og fór víða. Fyrsta ferðin
hennar var til Norðurlandanna
með Málfríði móðursystur sinni
er þær sigldu með Gullfossi. Í
þeirri ferð keypti hún dýrind-
isdragt í Magasin du Nord í
Kaupmannahöfn sem hún hélt
upp á alla tíð. Við mæðgur fórum
nokkrum sinnum til Flórída að
heimsækja æskuvinkonu hennar.
Einnig ferðaðist mamma með
öðrum ættingjum, vinum og
ferðafélögum.
Síðustu árin þurfti mamma að
kljást við erfiðan andstæðing,
alzheimersjúkdóminn, hún var
þó sterk fram til síðasta dags.
Hún bjó á dvalarheimilinu
Grund síðustu æviárin en átti
góðar stundir þar sem henni leið
vel og naut félagsskapar. Við
Birna systir kvöddum hana
stuttu fyrir andlát hennar með
orðunum: „I love you“, ég var
vön að kveðja hana með þeim
orðum, hún svaraði „love you
too“. Það voru síðustu orðin sem
mamma sagði við okkur í þessu
lífi.
Ég vil þakka starfsfólkinu á
Grund fyrir að vera yndisleg við
hana og hugsa vel um hana allt
fram á síðustu stundu. Þá vil ég
færa sérstakar þakkir séra Auði
Ingu sem alltaf var til staðar
bæði fyrir mömmu og mig.
Nú ertu komin í blómabrekk-
una, elsku mamma, með öllu
fólkinu þínu, heil heilsu á ný.
„Love you“, Susy.
Susan Wilson.
Mamma ólst upp í Tungu í
Hörðudal, stundaði barnaskóla-
nám í farskóla í sveitinni eins og
þá var venja, fermdist í Snóks-
dalskirkju, sem var sóknarkirkja
íbúanna í Hörðudal. Hún fór til
náms við Húsmæðraskólann á
Laugarvatni veturinn 1956-57 og
þar eignaðist hún góðar vinkon-
ur, entist vinátta þeirra til ævi-
loka.
Sem ung stúlka í sveitinni
vann hún þau störf sem til féllu,
byrjaði snemma að fara á hest-
bak og hafði mikla ánægju af,
eignaðist svo hesta og stundaði
útreiðartúra á meðan hún átti
heima í sveitinni, henni þótti
vænt um hestana og reyndar öll
dýr, var mikill dýravinur. Hest-
arnir voru í raun og veru einu
farartækin á hennar unglingsár-
um.
Ungmennafélag var í Hörðu-
dalnum, sem bar heitið Sund-
félag, sem mun hafa komið til af
því að heitt vatn kom upp í
Laugardal, sem er dalur inn af
Hörðudalnum, það tók eina til
tvær klukkustundir að ganga frá
Tungu að lauginni, en helmingi
styttri tíma ríðandi.
Sveitarfélagið lét byggja
sundlaug neðan við upptök heita
vatnsins, sem var þó ekki mjög
heitt, árið 1940 og kom vatnið
rennandi í laugina. Sundlaugin
var ca. 12 metra löng, sjö metra
breið og 1,5 metra djúp þar sem
dýpst var. Þarna fengu börn og
unglingar sundkennslu á vorin
eftir skóla, um nokkurra ára
skeið. Það var skemmtun, fé-
lagslíf, líkamleg áreynsla, und-
irbúningur fyrir dvöl í héraðs-
skólum eða húsmæðraskólum,
sem flestir unglingar fóru í.
Félagsheimili var í Hörðu-
dalnum staðsett nærri miðri
sveit á jörðinni Hamri. Þetta var
lítið hús, fallegt umhverfi, þarna
voru haldnir fundir, dansleikir
við undirleik á harmonikku og
tombólur. Girðing var fyrir hest-
ana. Þetta voru sumarskemmt-
anir fólksins í sveitinni.
Þegar hún var 16-17 ára fór
hún til vinnu í Reykjavík, starf-
aði á veitingahúsum: Brytanum í
Hafnarstræti, veitingahúsi á
Þórsgötu 1, (kommakaffi) og
Laugavegi 11, bjó þá jafnan hjá
Málfríði móðursystur sinni, hún
fær nú að hvíla við hlið hennar í
Fossvogskirkjugarði. Hluta úr
tveimur sumrum vann hún við
síldarsöltun hjá Hafsilfri hf. á
Raufarhöfn og hafði gaman af,
fannst ánægjulegt að minnast
þess tíma. Lengst af starfaði hún
hjá Íslenskum aðalverktökum
sem matráðskona.
Lífið fór ekki alltaf mjúkum
höndum um hana og þurfti hún
að glíma við mörg áföll á ævi
sinni. Skilnað við tvo eiginmenn,
annan á Íslandi, föður tveggja
dætra, sú yngri þá á fyrsta ári,
hinn í Ameríku, föður stúlku sem
var á þriðja ári.
Yngsta dóttir hennar, þá níu
ára, fær heilablóðfall og hefur
glímt við afleiðingar þess síðan.
Elsta dóttir hennar fær
krabbamein og deyr 56 ára eftir
mjög erfið veikindi, þessu fylgdi
mikill söknuður. Hún veikist
sjálf af krabbameini í lungum ár-
ið 1985.
Mamma hafði yndi af ferða-
lögum og naut þess að ferðast
með góðum félögum bæði innan-
lands og utan.
Árið 2017 verður hún fyrir því
að detta og slasast heima hjá sér
á Miklubraut 76 en þar átti hún
lengst af heima.
Að síðustu skerðist hreyfi-
geta, minnið gefur sig, hún flyt-
ur á Minni-Grund, sem henni
fannst góður staður og frjálst
umhverfi, þar var gott að heim-
sækja hana. Á Minni-Grund
dvaldi hún um þriggja ára skeið,
undi sér nokkuð vel. Minnið
smágefur sig og hún dvelur síð-
ustu tvö til þrjú árin á hjúkr-
unarheimilinu Grund, heilabilun-
ardeild, þar naut hún góðrar
umönnunar.
Elsku mamma, ég kveð þig og
þakka þér fyrir samfylgdina.
Birna.
Gott er ein með guði að vaka,
gráta hljótt og minnast þín,
þegar annar ylur dvín, –
seiða liðið líf til baka,
og láta huggast, systir mín!
Við skulum leiðast eilífð alla,
– aldrei sigur lífsins dvín.
Ég sé þig, elsku systir mín.
Gott er þreyttu höfði að halla
að hjarta guðs – og minnast þín.
(Jóhannes úr Kötlum)
Guð geymi þig,
þín systir
Stella.
Með fátæklegum orðum vil ég
minnast góðvinkonu minnar frá
gamalli tíð, Klöru Styrkársdótt-
ur.
Við kynntumst fyrst sem ná-
grannar, þegar ég var barn að
aldri, á Miklubrautinni í Reykja-
vík. Með henni og móður minni
var góður vinskapur. Hún var
líka mamma Unnar og Birnu
sem voru á þeim tíma vinkonur
og leikfélagar okkar Halldóru
systur minnar – jafn gamlar
okkur, hvor á sínu ári. Leið okk-
ar lá þess vegna oft inn á heimili
hennar. Síðar, þegar ég hafði
stofnað mína eigin fjölskyldu,
höguðu atvikin því þannig að ég
bjó aftur í næsta húsi við Klöru á
Miklubrautinni. Þá tókum við
upp fyrri samskipti og með okk-
ur þróaðist kær vinátta þó að
langt væri milli okkar í aldri.
Súsý, yngsta dóttir Klöru var þá
á barnsaldri og hún var leik-
félagi Dodda, elsta sonar míns,
sem var 2-3 árum yngri.
Klara var ekki allra og líf
hennar var sannarlega ekki dans
á rósum. Um tíma stóð hún uppi
sem einstæð móðir tveggja
dætra. Á þeim árum var fátt sem
beið barna einstæðra mæðra
annað en vöggustofur, nema vel-
vild ættingja og aðstandenda.
Klara átti góða að en hún þurfti
að vinna hörðum höndum til að
ala önn fyrir sínum börnum.
Klara var hæglát kona og
hógvær en húmoristi þegar svo
bar undir og það var alltaf gam-
an að ræða við hana því hún
fylgdist vel með og var áhuga-
söm um landsins gagn og nauð-
synjar. Hún var góðviljuð og
raungóð þeim sem hún gat veitt
af gæsku sinni. Margar ánægju-
stundir áttum við að spjalli, en
þeir dagar komu líka þegar
stuðnings var þörf í andstreymi
lífsins. Til dæmis þegar Klara
þurfti í tvígang að undirgangast
miklar skurðaðgerðir vegna
krabbameins í lunga. Einnig
þegar Súsý, aðeins 11 ára gömul,
fékk heilablóðfall og var um tíma
milli heims og helju. Þá fóru í
hönd erfiðir dagar.
Klara var ekki kvartsár kona
heldur tók sínu hlutskipti af
æðruleysi. Alltaf lá henni gott
orð til fólks sem bar á góma,
enda var hún fróm í huga og yf-
irveguð að skaplyndi. Hún var
lífsreynd kona. Af henni mátti
margt læra.
Margs er að minnast og
margt er að þakka. Ég kveð
mína kæru velgjörðar- og vin-
konu að leiðarlokum með þakk-
læti fyrir kynnin og samfylgdina
á lífsins leið. Eftirlifandi dætrum
hennar, Birnu og Súsý, sem og
öðrum aðstandendum votta ég
innilega samúð.
Guð blessi minning Klöru
Styrkársdóttur.
Ólína Kjerúlf
Þorvarðardóttir.
Klara
Styrkársdóttir
Sunnu-Gunna
rifjaðist upp þegar
ég kynnti mig fyrir
Guðrúnu sem nýr
nágranni í 400-hringnum í
Hafnarfirði fyrir sléttum 30 ár-
um, mundi vel eftir henni úr
Fáki þegar við vorum ungling-
ar, en þá var ekki óalgengt að
tengja fólk við hestinn sinn.
Með okkur tókst náinn vinskap-
ur, báðar til í fíflaskap og glens.
Ræddum það síðar að við höfð-
um eiginlega verið svolítið fyr-
irferðarmiklar, þó aðallega Guð-
rún, höfðum óskaplega gaman
af því að glettast og stríða fé-
lögum okkar í Sörla, sem
reyndar umbáru okkur með þol-
inmæði. Við riðum mikið út
saman á Hafnarfjarðarárunum,
fórum ósjaldan í Andvara og
Fák að ótöldum félagsferðum
Sörla. Guðrún var góður knapi
og mikil hestakona, ekki leyndi
sér mikil væntumþykja hennar
til hestanna sem launuðu fóstru
sinni með góðum sprettum.
Seinna kynnti ég Guðrúnu
fyrir hestavinum mínum á Ak-
ureyri, örlögin höguðu því svo
til síðar að minn besti vinur
Palli Alfreðs og Guðrún vinkona
tóku saman. Þau voru afar ólík
en áttu samt margt sameigin-
legt, en hestamennskan var allt-
af númer eitt hjá þeim báðum.
Með þeim hef ég átt ótalmargar
yndislegar stundir, ríðandi um
Þingeyjarsýslur, Húnavatns-
sýslur, Borgarfjörð, Dalina,
Suðurland að ógleymdum
Löngufjörum.
Ég sé Guðrúnu ljóslifandi
fyrir mér þar sem hún ríður í
norður frá Eilífi á mjúkri mold-
argötu umlukinni lágu kjarri og
fjalldrapa. Hún var í forreið á
bleika Rammasyninum Gneista,
sem stokkaði taglið á fallegu
✝
Guðrún Guð-
mundsdóttir
Thoroddsen fædd-
ist 11. apríl 1960.
Hún lést 8. nóv-
ember 2022. Útför
hennar fór fram 18.
nóvember 2022.
tölti, höfuðburður
lítillega hvelfdur,
létt hringamél og
enginn reiðmúll.
Gæðingurinn og
Guðrún geisluðu
bæði af ánægju,
þau nutu sín í botn,
þetta var slak-
taumatölt „par ex-
cellence“. Mikið
fann ég til með
henni þegar hún
þurfti að kveðja þann hest
skyndilega eftir að hann slas-
aðist alvarlega.
Hvorki fyrr né síðar hef ég
orðið vitni að eins miklu kjaft-
stoppi og hjá unga manninum
sem við hittum í Heiðmörk einn
laugardagseftirmiðdag á tíunda
áratugnum. Við Guðrún komum
ríðandi í eina áninguna með
fjóra til reiðar hvor, þar fyrir
voru fimm menn. Þeir voru
nokkru yngri, kátir og aðeins
við skál, voru að steggja einn
þeirra og lágu í kjarri vöxnu
hrauninu við áninguna og
dreyptu á. Einn þeirra fór aug-
ljóslega fyrir þeim, sá talaði
frjálslega til okkar svona eins
og gerist og gengur þegar
strákar vilja sperra stélin fyrir
kvenfólki, hinir voru viðhlæj-
endur, þeim fannst hann töff.
Allt í einu beinir hann orðum
sínum til Guðrúnar: „Djöfull
kannast ég við þig,“ og Guðrún,
sem var mjög mannglögg,
þekkti manninn ekkert, en var
fljót að svara: „Ja, ég er bara
ekki viss, gyrtu nið’rum þig, þá
kannski kannast ég við þig!“
Gaurinn átti sér ekki viðreisnar
von, strákarnir veltust um af
hlátri og voru enn hlæjandi
þegar við hittum þá í Andvara
síðar sama dag.
Orð fljúga um hugann þegar
ég hugsa til Guðrúnar; asi,
glens, fíflaskapur, óheflað, dug-
leg, drífandi, ofvirk, óþreyja,
kjarkur, tvístígandi, ör, fljót,
Burberry, leður, hænur, smá-
fuglar, hundar, hestar, sjálf-
bjarga, talnaminni, hnyttni.
Sigurborg
(Bogga).
Guðrún
Guðmundsdóttir
Thoroddsen
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
GUÐNÝ KRISTÍN GUÐNADÓTTIR,
Níní,
Suðureyri,
lést laugardaginn 26. nóvember.
Útför fer fram frá Suðureyrarkirkju sunnudaginn
4. desember klukkan 13.
Þökkum starfsfólki Heilbrigðisstofnunar Vestfjarða fyrir
yndislega umönnun í veikindum hennar.
Athöfninni verður streymt. Hlekk á streymi má nálgast á
mbl.is/andlat.
Eygló Einarsdóttir
Guðni A. Einarsson Sigrún M. Sigurgeirsd.
Ævar Einarsson Thitikan Janthawong
Elvar Einarsson Jóhanna Stefánsdóttir
Hafrún Huld Einarsdóttir Páll Sigurðsson
Lilja Einarsdóttir
Einar Ómarsson Tenley Banik
barnabörn og barnabarnabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
KARIN JÓNSDÓTTIR,
áður til heimilis á Vindási
á Rangárvöllum,
lést á Hjúkrunarheimilinu Kirkjuhvoli
Hvolsvelli 24. nóvember.
Margret Jónsdóttir
Jón Jónsson Ieva Marga
Sólveig Jónsdóttir Kristján Jósepsson
Þorvarður Jónsson Kristjana Sigurbjörnsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
JÓN GUÐMUNDSSON,
Silfurgötu 34, Stykkishólmi,
lést á heimili sínu sunnudaginn
20. nóvember.
Útförin fer fram frá Stykkishólmskirkju fimmtudaginn
1. desember klukkan 14.
Kolbrún Gunnarsdóttir
Ágúst Jónsson Jóhanna K. Berthelsen
Þór Jónsson Vala K. Guðmundsdóttir
Ármann Jónsson Alda Magnúsdóttir
Hrafnhildur Jónsdóttir Haukur Randversson
María Jónsdóttir
og barnabörn