Veiðimaðurinn - 01.06.1980, Qupperneq 5

heima á Islandi yfir ekki lengra tímabil
en það sem af er þezsari öld. Einkum
á síðari hluta þess tímabils hafa orðið
svo stórfelldar breytingar á lífsháttum
landsmanna, að sambærileg dcemi munu
vandfundin í öðrum menningarþjóð-
félögum. En þessi umbylting sem svo
nauðsynleg var og margt gott hefur af
sér leitt, eins og efnalega velmegun,
tceknilegar framfarir og aukin kynni
og samskipti við umheiminn, hefur
einnig haft í för með sér upplausn
og óreiðu á ýmsum sviðum. Þar á
meðal er brenglað mat á ýmsum
þjóðlegum siðvenjum og verðmcetum.
Sumt hefur verið lagt fyrir róða og
í þess stað ýmislegt apað eftir útlend-
ingum, sem margt er síður en svo af
hinu góða.
Eitt af því sem ekki má vanrcekja
er sambandið við náttúruna. Islendinga
hefur ekki enn, þrátt fyrir allt, hrakið
svo langt frá uppruna sínum, að þeir
eigi ekki að geta haldið því sambandi
við. Mörg okkar sem nú eigum heima
í borg og bcejum, erum fcedd og uppalin
í sveit og búum enn að þeim áhrifum,
sem við urðum fyrir af lífinu og
umhverfinu þar. En jafnvel í þeim,
a.m.k. ceði mörgum, sem fceddir eru
og uppaldir í borg og kaupstöðum
blundar hinn cevaforni eðlisarfur,
sem lýsir sér m. a. í því, að flest
kaupstaðarbörn, sem eru svo heppin að
fá að dvelja um sumartíma í sveit,
verða svo hugfangin af verunni þar, að
þau vilja komast þangað ár eftir ár.
Og jafnvel þótt breyting verði hjá
mörgum þeirra upp úr fermingunni og
þau hcetti að fara í sveit, vara áhrifin
sem þau verða fyrir þar. Sum þeirra
halda cevilangri tryggð við þessa staði,
þar sem þau dvöldu, og verða líka síðar
miklir náttúruunnendur, sem verja frítíma
sínum til ferðalaga um fjöll og firnindi
og koma aftur endurncerðir og hugfangnir
affegurð og tign hinnar óspilltu
íslenzku náttúru. Það er gaman að tala við
sumt þetta fólk, heyra lýsingar þess og
sjá tilhlökkunina í augum þess og yfir-
bragði þegar það er að ráðgera ncestii
ferðir. Sem betur fer er útilíf og
slíkar ferðir mjög að aukast á síðari
árum, enda hcegara um vik að komast
leiðar sinnar nú til ýmissa staða en áður,
meðan engir eða örfáir akfcerir vegir voru
um óbyggðirnar. Eigi að síður eru þetta
oft erfiðar ferðir og menn mundu ekki
leggja þcer á sig, ef þcer gcefu þeim
ekki ómcelda áncegju og lífsfyllingu í aðra
hönd. Jöklaferðir eru t.d. eftir lýs-
ingum að dcema enginn leikur stundum,
en samt leggja menn þetta á sig,
sumir ár eftir ár, að vísu oft í
vísindalegum tilgangi, en þá fer saman
áncegjan af gagnlegu starfi og dvölinni
í þeim undraheimi, sem opnast mönnum þar.
Einn er sá þáttur útilífs og sumarferða,
sem veitir þeim, er þar skipa sér í
sveit, svo mikla áncegju, slökun og
sálarfrið, að öðrum en þeim, sem
sjálfir hafa þar reynsluna, er ógerningur
að skilja í hverju þessi unaður geti
verið fólginn. Hér er átt við stangveiðina.
Stundum hefur verið reynt að skýra
þetta nokkuð hér í ritinu í greinum
sem ýmsir veiðimenn hafa í það skrifað,
og því skal ekki farið lengra út í þá
sálma hér að þessu sinni. Hvorttveggja
er, að stangveiðimenn þurfa engar
skýringar og að lesendur Veiðimannsins
utan þeirra raða munu vera fremur
fáir, ef að líkum lcetur um rit svo
einhceft að efni. Einnig er ástceðulaust
að vera að troða þessum skýringum
upp á aðra, sem kynnu að rekast
VEIÐIMAÐURINN
3