Veiðimaðurinn - 01.06.1980, Page 9

framkvæmd með léttu sporðblaki og fór
fram af brotinu. Við tókum báðir til fót-
anna fyrir krikann um leið og línan tættist
út af Hardyhjólinu mínu. 150-200 metrum
neðar, tókst mér að ná yfirhöndinni
aftur og stöðva skriðið á laxinum. Hann
kom syndandi upp að bakkanum og nú
sáum við í fyrsta skipti laxinn í návígi.
„Hann er góð 20 pund, en feikna-
lega þykkur og sjáðu sporðinn á
honum“ sagði Orri. „Þetta verður veg-
legur maki fyrir hrygnuna þína ef við
náum honum.“ „Auðvitað náum við
honum.“ Orri, sem tekur fremur fast á
löxum sagði ekkert yfir því, hve fínlega ég
tók á laxinum, en ég vissi að honum líkaði
það ekki allskostar. En við erum búnir
að veiða saman í Laxá í 14 ár og lenda í
mörgum ævintýrum saman og við höfum
þá gullnu reglu, að segja ekki hvor öðrum
fyrir verkum, en hlíta fyrirmælum þess,
sem er með laxinn á út í yztu æsar. Ef illa
fer, verður engum um kennt, nema sjálfum
veiðimanninum.
Leikurinn barst áfram niður ána, við
vorum komnir framhjá Kili, búnir að
skrönglast yfir girðinguna á milli Kjalar
og Núpa og komnir nálægt km frá töku-
staðnum. Laxinn lét engan bilbug á sér
fmna. Nú var klukkan farin að ganga 8
og birtu farið að bregða.
„Ef þessu heldur áfram, endum við
niður á Laxamýri“ sagði ég, en Orri
brosti bara og sagði „Þú gerir þetta eins
og þú heldur að sé bezt og ef við þurfum
að fara með hann niður til sjávar, þá bara
gerum við það.“ Og áfram sigum við
niður úr. Laxinn út í miðri á og lét berast-
hægt en jafnt undan straumnum. Eg jók
svolítið þrýstinginn, en hann svaraði
með því að færa sig utar í strauminn.
„Hann er svo ferlega þykkur og með
þennan rosasporð“ sagði Orri. Sjálfsagt
hefur hann bölvað mér í hljóði fyrir að
taka ekki almennilega á fiskinum og ljúka
þessu af. Ég var hins vegar ákveðinn í því
að láta 13 feta tvíhendu grafítstöngina
mína og bremsuna á hjólinu þreyta fiskinn.
Snorri heitinn Hallgrímsson sagði mér
einu sinni, er við veiddum saman í Laxá
að þannig væri leikurinn sanngjarnastur,
laxinn og veiðimaðurinn ættu þá jafna
möguleika. Þetta fannst mér fallegt ráð
frá manni, sem ég mat mikils og hef ætíð
síðan haft það að leiðarljósi og ekki
misst fleiri laxa en hver annar, sem beitir
öðrum aðferðum. Hins vegar er þessi
aðferð tímafrekari, en gefur það á móti, að
geta lagt laxinn upp að fótum sér og lyft
honum á land með sporðtaki.
„Við löndum honum í krikanum fyrir
neðan Núpabreiðu“ sagði Orri og ég sá
strax að hann hafði á hárréttu að standa.
Ég fann að það var kominn tími til að
ljúka leiknum. Laxinn var farinn að gefa
eftir og heldoði þreytunnar að ná yfirhönd-
inni. Það var líka að koma myrkur og betra
að sjá aðeins til er slíkum höfðingjum
er landað. Ég byrjaði að draga hægt en
ákveðið inn á hjólið og laxinn fylgdi eftir.
Ég bað Orra að gera grisjupokann kláran
og fara niður í fjöruborðið. Nú var komið
að því að reyna að sæta lagi og renna
laxinum upp að bakkanum. En hann átti
enn eftir afl og þegar hann fann að grynnt-
ist og meira átak kom á línuna tók hann
roku út í miðja á og buslaði kröftuglega
í yfírborðinu. „Hvað er þetta eiginlega,
ætlar hann ekki að gefa sig“ sagði Orri.
„Við löndum honum hér og ekkert með
það, eða við missum hann“ svaraði
ég. En nú var leikurinn minn, ég fann
að ég réði ferðinni og hægt og ákveðið
leiddi ég laxinn næstum því í fangið á
Orra. „Ég er með’ann“ hrópaði Orri
um leið og hann lyfti laxinum snögglega
VEIÐIMAÐURINN
7