Veiðimaðurinn - 01.06.1980, Blaðsíða 43

Pétur Guðmundsson
Veiðiþjófnaður
Þýtt og endursagt
(framhald)
England og Wales.
Fyrr á öldum var veiðiþjófnaður talinn
nokkurs konar sport meðal almennings á
Englandi og í Wales. Víðfrægir rithöfund-
ar, eins og t.d. Sir Walter Scott, brugðu
rómantískum ljóma á verknaðinn. Rit-
höfundurinn William Scrope heldur t.a.m.
uppi vörnum fyrir veiðiþjófa í einni bóka
sinna. Þar líkir hann laxinum við lostætan
farfugl, sem annað hvort sé að veiða á þeim
stutta tíma, sem hann hefur viðdvöl, eða
missa af honum fyrir fullt og allt. Auk ýmis
konar tækja, sem notuð voru til að kála laxi
á þessum slóðum, tóku þjófarnir efna-
fræðina í þjónustu sína og notuð eitur-
blöndur af ýmsu tagi við drápið. Að öllum
líkindum var þó margarma krókstjaki
uppáhalds veiðitæki „sportmannanna“.
að veiðum, en hann hafði yndi af að
skreppa með góðum félaga að veiðiá,
fylgjast með og kasta stund og stund þar
sem aðstaða var honum ekki um megn.
Góður drengur er genginn. Vinir hans
og kunningjar minnast hans með þakklæti
fyrir samveruna og óska honum velfarn-
aðar á nýjum leiðum. Veiðimaðurinn
flytur Fjölskyldu hans innilegar samúðar-
kveðjur frá stjórn Stangaveiðifélags
Reykjavíkur og öðrum, sem samleið áttu
með honum þar.
Víglundur Möller
Hann var gerður úr allt að fimm málm-
krókum, settum agnhöldum. Þessum
búnaði var svo fest á um það bil 5 m. langa
tréstöng. Þegar veitt var úr bátskænu, var
stöngin jafnframt notuð til að stjaka henni.
A kænunum voru yfirleitt þrír í áhöfn, einn
sat í stafni, annar á miðþóftu og hinn þriðji
í skut. Sá á miðþóftunni var vopnaður
krókstjakanum, en hinir stjórnuðu bátnum
og gættu olíulampans, en veiðarnar voru
aðallega stundaðar á nóttunni. I stórám var
oft heill floti smábáta að veiðum í sama
hylnum, og þeim mun fleiri, sem staðurinn
var fengsælli. Frásagnir herma, að það hafi
verið skelfileg sjón að sjá atganginn á ánni
í flöktandi birtunni af ljóstýrum bátanna,
sem minntu einna helst á risavaxin maur-
ildi í næturhúminu. Tækist laxi að slíta sig
af krókstjaka, runnu ránfiskar óðara á blóð-
lyktina og réðu niðurlögum fórnardýrsins
þegar í stað. Ætíð voru margir áhorfendur
á fljótsbakkanum til að fylgjast með
slátruninni úti á blóði litaðri ánni. Flestir
höfðu meðferðis ílát og handvagna undir
aflann.
Erfiðast var að uppræta vel skipulagða
hópa veiðiþjófa. Það tókst ekki fyrr en
fjármagn fékkst til að fjölga veiðivörðum til
muna. Osjaldan mun það hafa komið fyrir
að mannsbani varð þegar fylkingum ráns-
manna og veiðivarða laust saman.
Arið 1883 var haldin í London sýning,
VEIÐIMAÐURINN
41