Veiðimaðurinn - 01.06.1980, Blaðsíða 49

Veiðimaðurinn hóf göngu sína árið
1940. Bókaútgáfa Guðjóns Ó. Guðjóns-
sonar hóf útgáfu blaðsins, og komu fímm
tölublöð út á hennar vegum. Arið 1947
eignaðist SVFR útgáfuréttinn og hefur
gefíð út blaðið síðan. Víglundur tók við
ritstjórn árið 1950, frá og með 14. tbl., og
hefur stýrt blaðinu alla tíð síðan, ef undan
eru skilin árin 1969-1971, eða 85.-88. tbl.
Hann hefur því verið ritstjóri Veiðimanns-
ins í 28 ár, og tölublaðið, sem nú sér dags-
ins ljós, hið 86., sem hann hefur átt veg og
vanda að.
Þetta segir þó ekki nema hálfa söguna,
því að auk þess að stjórna blaðinu hefur
Víglundur sjálfur skrifað í það meira en
nokkur annar. Um gæði þeirra skrifa er
óþarfí að fjölyrða, því að Víglundur er
þjóðkunnur stílsnillingur. Hugur lesenda
kom og skýrt í ljós, þegar hann lét af rit-
stjórn í árslok 1968. Þá linnti ekki
óánægjuröddum, unz Víglundur féllst á í
ársbyrjun 1972, fyrir þrábeiðni stjórnar
SVFR, að taka upp þráðinn á ný.
Það er stundum svo til orða tekið um
þá, sem skara fram úr á einhverju sviði
í okkar fámenna þjóðfélagi, að væru þeir
synir fjölmennrar þjóðar myndu þeir hafa
öðlazt heimsfrægð. Tveir eru þeir landar
vorir, sem ég tel þetta eiga við um á sviði
bókmennta um stangveiði, en þær hafa
fyrir löngu skipað sér virðulegan sess,
einkum í Bretlandi og Bandaríkjunum.
Hér á ég við þá Björn J. Blöndal og
Víglund Möller, sem báðir stýra penna
sínum af sérstakri snilld.
Auk þess að gera Veiðimanninn að því
ágæta blaði, sem hann er, hefur Víglundur
tekið virkan þátt í félagsmálum SVFR,
setið í stjórn félagsins og nú í fulltrúa-
ráði, verið ræðumaður félagsins við ýmis
hátíðleg tækifæri, og fleira mætti upp telja.
Fyrir þessi störf hefur Víglundur verið
sæmdur heiðursmerki SVFR.
Ég veit, að ég mæli fyrir munn allra
félagsmanna SVFR og annarra lesenda
Veiðimannsins, er ég flyt Víglundi
Möller kærar kveðjur í tilefni þessara
tímamóta í ævi hans, þakkir fyrir stjórn
hans á Veiðimanninum og greinar hans
og óskir um, að hann megi enn um sinn
leiða blaðið og prýða það með skrifum
sínum.
Magnús Olafsson
Aths.
Ég verð að játa að ég fer hjá mér við að
birta þetta hrós um sjálfan mig í blaði, sem
ég stjórna. Hins vegar kom ekki til mála að
neita fyrrverandi formanni SVFR um rúm
fyrir það í blaðinu. Auk þess veit ég að
allt sem hann skrifar þarna er af heilum
hug sagt, enda þótt að mínu mati sé þar
um oflof að ræða. Eigi að síður þakka ég
honum þann hug, sem greinin ber vott
um, og alla vinsemd hans í minn garð
VEIÐIMAÐURINN
47