Heimili og skóli - 01.12.1956, Síða 9

HEIMILI OG SKÓLI
117
slá uppi á veggnum, og það eru kær
hljóð og kunnug. Þetta er þáttur úr
lians daglega lífi, öruggur og góður.
— Getið þér gert öll húsverkin og
hirt um börnin alveg einsömul?
— Já, það get’ég nú, segir Liv. — Það
er svo eðlilegt starf fyrir konu að hirða
um heimili og börn. Með heimilis-
störfin og börnin gengur allt vel og
auðveldlega. En mér er ekki um að
fara einsömul langt að heiman. Og t. d.
ekki niður í bæ. Ég er svo fegin því að
hafa síma, svo að ég get pantað allar
vörur heimsendar. Annars annast mað-
ui'inn minn allt þess háttar aleinn eða
þá með mér, þegar hann hefur lokið
vinnu sinni.
— Er þá ekkert erfitt fyrir yður að
ganga um hér innanhúss með minni
drenginn á handleggnum? Hrasið þér
þá aldrei eða rekist á hurð eða stól?
— Nei, það kemur varla fyrir. Hin
skilvit mín eru svo vel þroskuð, bæði
tilfinningin og sérstaklega þó heyrnin,
að ég finn á mér, ef eitthvað er fyrir.
Gangi ég að dyrunum, veit ég hvort
hurðin er lokuð eða opin. Mér er ekki
eins farið og sjáandi manni með bund-
ið fyrir augun. Þá er það eins og að
standa á einhverju tómi. Hérna á
heimilinu mínu er ég öllu kunnug,
og hver hlutur er á sínum stað, og þess
vegna verður sjaldan nokkuð að.
— Vitið þér hvernig maðurinn yðar
og börnin líta út?
Liv Cressey brosir. — Já, ég lief auð-
vitað gert mér mynd af þeim. Fyrst og
fremst segir maðurinn minn mér,
hvernig allt hér inni sé útlits. Mér er
mikil hjálp í því,að ég gat séð alltfram
til átta ára aldurs, svo að ég man flesta
liti. Þegar Roy lýsir t. d. fyrir mér
stofunni hérna, og ég þreifa á lögun
hlutanna og veit, að litirnir eru yfir-
leitt gráir og rauðir, þá hef ég greini-
lega mynd af heimilinu mínu. En ég
veit auðvitað ekki með vissu, hvort sú
mynd er rétt eða ekki. Ég veit einnig
heilmikið um leiðina ofan í bæ. Mað-
urinn minn segir mér, hvernig allt sé,
sem við förum fram hjá, og eins um
fólkið, sem við mætum á leiðinni. Ætl-
um við í búð til að kaupa eitthvað,
lýsir liann henni nákvæmlega fyrir
mér, og svo þreifa ég með næmum
fingrum á hverjum hlut til að kynn-
ast þeim sem bezt. Þér skiljið auð-
vitað, að ég er háðari manninum mín-
um en flestar aðrar konur eiginmönn-
um sínum. Og til allrar hamingju er
Roy svo umbyggjusamur og nærgæt-
inn og góður. Hann er alveg dæma-
laus. Mér virðist, að mér hafi hlotnast
svo mikið í lífinu, meira en mörgum
öðrum. Ég er svo hamingjusöm hjá
ástvinum mínum og sakna einskis
utan heimilisins.
— En þér hafið sennilega kynni af
öðrum og komið til þeirra öðru hvoru?
— N-ei, það get ég varla sagt. Mér
veitist það erfiðara. Það er hið óbrotna
daglega líf, sem ég ræð bezt við. Og
svo er ég svo önnum kafin með heim-
ilið og börnin, að enginn tími verður
afgangs, og við unum okkur svo vel
saman. Ég er auðvitað dálítið seinni
að ýmsum störfum og seinvirkari en
þeir, sem hafa sjónina. Ég verð að vera
nákvæmari en aðrir og gera allt enn
betur. Þegar ég t. d. þvæ stórþvott í
ágætu þvottavélinni minni, get ég ekki
séð, hvort allir blettir eru horfnir. En
ég þvæ rækilega, svo að ég held, að
þvotturinn sé venjulega alveg hreinn.