Heimili og skóli - 01.12.1956, Side 10

118
HEIMILI OG SKÓLI
Það er ekki jafnauðvelt með alla mat-
reiðslu. Eigi ég að hafa visst magn af
einhverju, verð ég alltaf að mæla það.
Það er erfiðara með það, sem þarf að
vega. Eg mæli oftast í bolla eða skeið,
og ég þreifa eftir, hvort bollinn sé
fullur. Hrein hönd er jafngóð hreinni
skeið, var hússtjórnar-kennslukonan
mín vön að segja. Ég verð yfirleitt að
þreifa meira fyrir mér en aðrir. Þegar
ég helli mjólk í bolla handa Guy, finn
ég á þyngdinni, þegar bollinn er orð-
inn fullur. Ég er önnum kafin allan
daginn, og ég fer því aldrei til vin-
kvenna minna, eins og aðrar ungar
frúr. Nánustu ættingjar mínir eru þeir
einu, sem við hittum öðru hvoru. Og
svo hef ég bréfaskipti við fáeinar vin-
konur frá blindraskólanum. Mér þyk-
ir mjög gaman að fara í leikhús,
þegar mér einstöku sinnum gefst tæki-
færi til þess. Aðalefni leiksins stendur
venjulega í leikskránni, og þá segir
maðurinn minn mér frá því fyrir fram.
Þá get ég líka fylgst vel með og hef
full not af leiknum, þótt ég sjái ekki
leikendurna.
Nú fer Glen litli að dotta, því að
svefntími lians er að nálgast. — Á ég
að bera hann inn í svefnherbergið fyr-
ir yður? spyr ég. Liv þrýstir litla ang-
anum fast að sér og þakkar mér fyrir,
en segist helzt vilja gera þetta sjálf.
Guy hefur nú snúið sér að ókunnu
konunni og situr stilltur og öruggur í
sófahorninu. Liv stendur upp og tekur
minni snáðann í fangið og gengur með
hann yfir stofugólfið, gegnum eldhúsið
og inn í svefnherbergið. Hún gengur
gætilega, og er eins og hún þreifi fyrir
sér á alla vegu. Hún rekst hvergi á og
smeygir sér liðlega fram hjá stólum
og borði.
Nú fæ ég tækifæri til að litast um í
hinni snotru og vistlegu stofu. Ég
skoða ljósmyndirnar á veggnum. Auk
brúðgumamyndarinnar af Roy Cressey
er þarna einnig mynd af honum ung-
um í einkennisbúningi flugmanna,
ásamt félöcmm sínum. Osf við hlið
o o
myndarinnar hanga heiðursmerki hans
frá stríðsárunum.
Nú er Glen litli sofnaður, og Liv
Cressey kemur inn aftur. Hún sezt í
sófann hjá Guy. Svo heyrum við fóta-
tak fyrir utan, og einhver stappar af
sér snjóinn. Hurðin opnast, og þar er
Roy Cressey kominn. Hann er hár
vexti, augun dökkblá, og tennumar
hvítar óg fallegar. Hann er mjög lát-
laus, ungur maður og dásamlega alúð-
legur við konu sína og lætur á engan
hátt á því bera, að hún sé blind. Hann
er hrífandi elskulegur við drengina
sína, og honum þykir skemmtilegt, að
aðrir skuli einnig hafa veitt litlu fjöl-
skyldunni hans eftirtekt.
— Yður þykir vænt um Noreg, herra
Cressey?
— Já, ég uni mér vel hér. En mig
langar samt til að fara með fjölskyld-
una í heimsókn til Englands. Glen er
aðens of lítill enn til þess, og ég fer
hvergi, án þess að hafa öll þrjú með
mér. Við verðum alltaf að halda hóp-
inn.
Nú er ég aftur á leiðinni ofan í bæ-
inn. Hér er feikna fannkyngi, og ég
verð að kafa skaflana. Ég nem snöggv-
ast staðar og spyr nábúakonu til vegar,
því að hér er ég alveg ókunnug. Henni