Heimili og skóli - 01.12.1956, Síða 13

HEIMILI OG SRÓLI
121
ÓLAFUR GUNNARSSON, sálfræðingur:
Frá móti norrænna lestrarsérfræðinga
Erindi flutt í Ríkisútvarpið 10. ianúar 1956.
I.
Dagana 18.—22. ágúst 1954 var mót
norrænna lestrarsérfræðinga haldið í Kaup-
mannahöfn og var það annað mót þeirrar
tegundar, sem haldið hafði verið á Norður-
löndum, hið fyrsta var einnig haldið í
Kaupmannahöfn árið 1948. Ástæðan til
þess að Danir tóku að sér mestan veg og
vanda mótanna er sú, að þeir eru í farar-
broddi hvað þessi mál varðar meðal Norð-
urlandaþjóða og hafa leyst vandræði þeirra,
sem við lestrarörðugleika eiga að etja af
mikilli prýði og öðrum til fyrirmyndar.
Kom það greinilega fram í ræðum norsku,
sænsku og finnsku fulltrúanna, að þeir
teldu sig byrjendur á þessu sviði í saman-
burði við Dani. Þátttakendur voru 350, þar
af 275 frá Danmörku, 3 frá Finnlandi, 10
frá Noregi og 52 frá Svíþjóð. Ég var eini
íslendingurinn, sem sótti mót þetta, en ég
sat það sem gestur.
Á fyrsta degi mótsins gerðu fulltrúar frá
Danmörku, Finnlandi, Noregi og Svíþjóð
grein fyrir því, sem áunnizt hefur 6 síðustu
árin á sviði lestrarkennslu.
I Danmörku er staðan þannig, að öll
stærri bæjarfélög hafa skólasálfræðinga
starfandi einn eða fleiri eftir stærð bæj-
anna. Til sveita skipuleggja sérstakir ráð-
gjafar sérkennsluna en hún nær einkum
til barna, sem eiga við lestrarörðugleika að
etja svo og tornæmra barna. Áður en sér-
fræðingarnir hófu starf sitt hætti kennur-
um og foreldrum við að telja það heimsku-
merki ef barni gekk mjög illa að læra að
lesa. Skólasálfræðingarnir sönnuðu, að þótt
lítil greind væri oft aðalorsök til lestrar-
örðugleika þá var því ekki nándar nærri
alltaf til að dreifa.
Hins vegar geta lestrarörðugleikar barna
hæglega dregið úr kjarki þeirra, gert þeim
skólanámið allt að því óbærilegt sökum
þess, að þau eru stöðugt að bíða ósigra, en
það getur aftur leitt til vanmetakenndar
cg skapgerðargalla, sem seint verða bættir.
Danir urðu fyrstir til þess að skilju hversu
áríðandi væri að koma slíkum börnum til