Víðsjá - dec. 1946, Síða 19

HELGE MALMBERG:
Die lustige Witwe — glaða
ekkjan. Það er eitthvað tákn-
rænt við heitið. Hún er síðasti
glæsilegi fulltrúi þeirra gömlu,
góðu og glaðsinna tíma, þegar
óperettan var sönn óperetta. Og
hún er ekkja eftir þann gull-
aldartíma Vínaróperettunnar,
sem hvarf í gröfina með Jó-
hanni Strauss. Hún syngur og
dansar, leikur gamanleik og
jafnvel skopleik eftir því sem á
stendur, en henni kemur aldrei
til hugar að hætta sér út á
kviksyndi óperettu-harmleiks-
ins. Hún er skapstór og ör, en
reynir aldrei að koma áheyr-
endum til að tárast. Þess vegna
er hún alltaf jafnung og yndis-
leg, og við erum allir jafnást-
fangnir af henni nú og þennan
minnisstæða 30. desember 1905,
þegar hún kom í fyrsta skiptið
fram á sviðið í Theater an der
Wien.
Nú hefði mátt ætla að svona
töfrandi konu hefði verið tekið
með kostum og kynjum — en
það var nú eitthvað annað. Þeg-
ar höfundurinn, sem vænti sér
mikils af þessari dóttur sinni,
lék þætti úr óperettunni fyrir
leikhússtjórana, Karczag og
Wallner, var annað uppi á ten-
ingnum. „Þeir tóku mér hreint
ekki vel,“ sagði Lehár. „Þetta er
ekki músik,“ hrópuðu þeir og
vildu ekkert sinna þessu. Og ég
sat þarna í öngum mínum og
velti því fyrir mér, hvort þeir
hefðu á réttu að standa og ég
væri bara leirskáld."
En leikhússtjórarnir urðu að
sætta sig við orðinn hlut, því
að þeir voru nefnilega búnir að
undirrita samning við Lehár um
sýningu. Auðvitað varð ekki
komist hjá því, að leikhúsið yrði
sér til skammar að bjóða fólki
þetta samsull — það var bara
um að gera að tapa sem
minnstu. Engu mátti kosta til
neins, gömul leiktjöld og bún-
ingar voru leitaðir uppi í göml-
um geymslum, æfingamar fóru
fram að nóttunni, til þess að
þær tækju ekki húsnæði frá æf-
ingunum að næstu óperettu, sem
VÍÐSJÁ
3