Víðsjá - des. 1946, Síða 30

ÆÐRI STJÚRNMÁL.
Sænskur blaðamaður segir frá:
Öll höfum við víst velt því
fyrir okkur, hvern þremilinn sé
átt við með svo kallaðri „diplo-
matiskri" starfsemi. Hvað er
það eiginlega og hvernig er
það? Hvað er að gerast, þegar
fréttir frá þessari höfuðborginni
eða hinni segja að nú séu horf-
ur á því, að sendimenn þessara
og þessara ríkja verði önnum
kafnir, eða hreint og beint, að
allt sé á ferð og flugi í þeim her-
búðum. Á maður að skilja það
svo, að herramenn í röndóttum
buxum og svörtum frökkum séu
á harðahlaupum um marmara-
göng? Eru símasendlar á spani
inn og út um dyrnar á sendi-
ráðsskrifstofum, þar sem dul-
málsvélarnar suða og suða án
afláts?
Ég hef stundum velt þessu
fyrir mér, og sjálfsagt hafa aðr-
ir gert það líka. En nú hef ég
loksins sjálfur séð þátt í „diplo-
matiskri“ starfsemi, og það var
engu þessu líkt. Hvað sagði ég
annars — „diplomatisk" starf-
semi? Reyndar var það geysi-
mikilvæg ríkisstjórnarathöfn,
sem ég varð af tilviljun eini
sjónarvotturinn að, og nú skal
ég leysa frá skjóðunni.
Ekkert gat verið eyðilegra en
bráðabirgða skrifstofuherbergin
í bráðabirgða húsakynnum
Bandalags sameinuðu þjóðanna
þennan steikjandi heita laugar-
dag í ágúst. Ég labbaði mig inn
í ganginn, þar sem aðalritari
Bandalagsins og nánustu að-
stoðarmenn hans eiga húsum að
ráða. Alls staðar manntómt. Það
var engu meira lífsmark í gang-
inum, þar sem aðstoðaraðalrit-
arinn í málum, sem varða ör-
yggisráðið, Arkadi Sobolev,
hafði sína skrifstofu. Að
minnsta kosti virtist mér svo
fyrst í stað, en þá kom ég auga
á allra snotrustu skrifstofu-
stúlku, sem sat við borð í einu
herberginu með símatólið í
hendinni.
Það var líka gestur hjá henni.
Prúðbúinn, gráhærður heiðurs-
maður, sem reykti hvern vindl-
inginn af öðrum á meðan unga
stúlkan hringdi í sífellu í núm-
er, sem alltaf var á tali. Hún
vícs JÁ