Víðsjá - des. 1946, Síða 53

FRIÐUR Á JÖRÐU
51
svo það er ekki um að villast,
þetta er leifturstríð af allra
frægustu gerð, og múgurinn
kemst í meiri og meiri æsing.
Hann er búinn að leggja undir
sig þök blaðsöluturnanna á torg-
inu, hernema hvert einasta far-
artæki, og ljósastaurarnir hafa
allt í einu orðið frjósamir og
bera nú hina furðulegustu á-
vexti, sem bæði hafa haus og
lappir og ógurlegan æpandi
munn! — En þar sem aðeins fá-
um af öllum fjöldanum hefur
auðnast varanleg fótfesta á
framangreindum ágætisstöðum,
verður almenningur að notast
við herðar eða höfuð félaga síns.
Háhestur er líka hestur, þó hann
sé ekki með tagl. Það er hægt
að ríða honum spotta og spotta
að minnsta kosti og auka með
honum stórlega líkurnar fyrir
því, að maður sjáist á mynd í
blöðunum á morgun. —
Hvað hávaðann snertir, þá
vill nú svo vel til, að maður þarf
ekki að byggja á sínum eigin
raddböndum eingöngu. Þarna
er urmull af mönnum, sem rog-
ast um með stórar körfur full-
ar af hinum margvíslegustu
instrúmentum, svo sem lúðrum,
hljóðapípum, blístrum og skelli-
hlemmum, og þetta rennur út
og fá færri en vilja. Aldrei hef-
ur öðru eins hljómlistarlífi ver-
ið lifað á Tim.es Square eins og
í kvöld. — Öll umferð bíla og
strætisvagna hefur nú stöðvast
algerlega, en sennilega hefur
einhver kunnað þessu ástandi
verr en ég og kært það fyrir lög-
reglunni, því skyndilega dynja
næstu hliðarstræti undir fjöl-
mörgum járnuðum hófum og
flokkur ríðandi lögreglumanna
geysist á brokki inn á torgið.
Ekki eru tiltök að flýja vágest
þennan, svo sem öll skynsemi
manns mælir þó með, því til þess
eru þrengslin drjúgum of mik-
il, en samt líður ekki á löngu,
unz auðar rennur eru komnar
um torgið þvert og endilangt og
umferðartækin farin að nota
þær. Þó þurfti hver bíll að hafa
minnst einn ríðandi lögreglu-
mann til fylgdar á leiðum
þeim. —
En nú er það, sem reyk-
sprengjurnar byrja að springa.
Mér virtist þær springa uppi á
húsaþökunum, og þær sprungu
með dimmum, þurrum hvelli og
hrönnuðu loftið bláum skýjum,
og það rigndi úr þeim mislitum
bréfræmum, sem lykkjuðust
hægt niður á jörðina. Það var
eins og himinninn hefði framið
harakírí og væri að rekja úr sér
garnirnar. Óhuggnanlega jap-
anskt fyrirbæri, ekki satt! —
En hátt uppi á veggjum Times
stöfuðu rafljósin nýjustu frétt-
ir frá Washington:
VIÐSJA