Víðsjá - des. 1946, Side 57

FRIÐUR Á JÖRÐU
um gerðum þutu upp í loftið,
hvellir og smásprengingar
kváðu við úr öllum áttum. En
yfir allan glauminn tók þó
trumbukórinn, hin kínverska
músik, og stjórnaði honum ung
stúlka. Undarlegir dansar fóru
fram á strætinu eftir hljóðfalli
trumbnanna og báru dansar-
arnir grímur. — Samt vakti
drekinn mesta athygli, enda
tákn friðarins og hamingjunn-
ar meðal Kínverja. Haus hans
var afar stór og ófrýnn, halinn
langur og glitrandi. Það sá á
mannsfætur niður undan hausn-
um og var auðséð, að sá, sem
innan í honum var, hafði hend-
ur sínar uppi í drekahausnum,
því öll hreyfing ófreskjunnar
var slík. Hún dansaði eftir
trumbuslættinum, og var dans
hennar á þá leið, að haus henn-
ar hófst og hné á víxl, snerist
um sjálfan sig með snöggum,
kippóttum viðbrögðum, opnaði
ægivítt ginið og ranghvolfdi
augunum. Augun virtust ann-
ars dingla á löngum taugum út
úr tóftunum. — Stundum þögn-
uðu drunur trumbnanna í bili
og lúörar voru þeyttir. Kristnir
höfðu sérstaka háttu, en til þess
að sýna einingu kínversku
þjóðarinnar, hverrar trúar, sem
einstaklingarnir væru, 'fór
fram sérstök athöfn, þar sem
kristnin og kínverska trúin
55
heilsuðu hvor annari af mikilli
kurteisi. í hverjum glugga og
á hverjum svölum var krökkt
af gulu, brosandi fólki, sem
fagnaði því, að kínverska þjóð-
in skyldi aftur eiga við frið að
búa eftir níu styrjaldarár. —
Flestir matsölustaðir voru lok-
aðir, en með því að skipa mér í
röð og bíða í henni svo sem 20
mínútur, komst ég inn í mat-
söluhús og fékk þar ágætan kín-
verskan kvöldverð undarlega ó-
dýran. Allt í kringum mig voru
Kínverjar að borða með tré-
prjónum sínum, og einnig mér
voru bornir prjónar, en hnífur
og gaffall að auki. í virðingar-
skyni við Sjang-kæ-sek og kín-
versku þjóðina í heild, greip ég
prjónana og stakk þeim á kaf
í hrísgrjónin. En ég missti þau
öll niður áður en ég kom prjón-
unum upp í mig, svo ég neydd-
ist til að skipta um og éta með
gömlu aðferðinni. Ekki var mér
reiknað þetta til syndar af Kín-
verjum, heldur hlógu þeir að
mér á sinn elskulega hátt og
gáfu mér prjónana að skilnaði.
Þetta er lýsingin á sigurhátíð
okkar bandamanna, eins og ég
skynjaði hana. En því er við að
bæta, að ég er aðeins einn af
blindu mönnunum f jórum, og nú
væri fróðlegt að heyra hina þrjá
segja frá.
VIÐSJA