Víðsjá - des. 1946, Síða 67

EG DÖ FYRIR TVEIM ÁRUM
65
i einu sá ég eins og þoku fyrir
augunum, og ég sá, að þetta var
teskeið, venjuleg teskeið. Svo sá
ég ungt og frítt andlit, — konu-
andlit.
Mér skánaði smám saman í
augunum. Hinn 6. marz fékk ég
eina blóðgjöfina enn og eftir það
var sjónin eðlileg. En sama
kvöldið fékk ég allt í einu há-
an hita, og prófessor Negovski,
sem ég vissi ekki þá hvað hét,
komst að raun um, að ég hafði
fengið lungnabólgu. Mér voru
gefin sulfalyf.
Hvað blindunni olli.
Prófessor Negovski hefur
skýrt það fyrir mér, hvað olli
þessari stundarblindu. „Fyrstu
dagana“, skrifaði prófessorinn
mér, „urðum við varir við
truflanir á sjón- og talfærum,
sem stöfuðu af því, að hlé hafði
orðið á flutningi næringar til
heilafrumanna á meðan dauðinn
varaði. Hin nýendurlífguðu líf-
færi urðu ekki heil heilsu, ef
svo mætti segja, þegar í stað,
og nokkur tími hlaut að líða,
þar til allir vefir og líffæri
störfuðu aftur eðlilega. Það var
nauðsynlegt, að berjast linnu-
laust fyrir lífi sjúklingsins'1.
Ég hafði enga matarlyst, og
þeir gáfu mér blóð enn þá einu
sinni. 1 heila viku var ég ákaf-
lega máttfarinn. Ég gat séð,
heyrt og talað, en ég fann ekki
til neinna fóta fyrir neðan hné.
Hinn 20. marz var ég fluttur
í sjúkrahús fjær vígstöðvunum.
Dag nokkurn kom Valja Bukh-
myjakova til mín, hjúkrunar-
konan, sem vakti mig 4. marz.
Hún sagði mér frá því, að ég
hefði dáið og nafn mitt hefði
verið skráð á lista yfir látna
menn — og prófessor Negovski
hefði vakið mig aftur til lífs.
— Ég fór að hugleiða það
vandlega, kanna og velta því
fyrir mér á allan hátt, hvort
sjálf mitt, sjálfsvitundin, hefði
breytzt nokkuð hinn 3. marz,
þegar ég byrjaði nýtt líf 21 árs
að aldri. Ég komst að þeirri
niðurstöðu, að ég væri hinn sami
og ég hafði áður verið.
MinniS kemur aftur.
— Hinn 21. apríl var ég send-
ur með flugvél til Moskvu og
lagður á sjúkrahús. Nokkru
seinna var ég fluttur á stofnun
fyrir lyfjafræðilegar tilraunir
og lagður á deildina fyrir tauga-
sjúkdóma. Þar var ég frá 4.
maí til 9. september. Mér lærð-
ist smám saman að ganga við
hækjur og síðan að komast af
án þeirra.
— Dauðinn hafði haft áhrif
á minni mitt. Þegar ég las t. d.
eina blaðsíðu í bók, var ég bú-
inn að gleyma upphafinu, þegar
v í -ð s j Á