Víðsjá - des. 1946, Side 74

72
MISSKILNINGUR
hafa fast aðsetur, erum
við sendir hús úr húsi,
með þetta 10 til 15 nöfn,
sem við eigum að af-
greiða í hverri ferð, og
svo höfum við ekki einu
sinni tíma til þess að fá
okkur kaffisopa.
Bína: Fáið þér yður sæti. —
Mig langar nú til að vita
. . . Ég meina . . . h-hí-
hí-hí . . . Ég veit ekki,
hvað ég á að segja.
Kúsi: Ja, — þér haldið kann-
ske, að ég sé einhver við-
vaningur! Uh? ? — ég get
nú sýnt yður nokkur
sýnishorn . . . Um —
um, hérna.
Bína: Sýnishorn? — Ja-á! —
myndir af þeim. Skínandi
er þetta laglegur dreng-
ur!
Kúsi: Ha, — finnst þér það
ekki! Þetta var nú gert
uppi á þakinu á Sólvalla-
strætisvagninum niðri á
torgi. — Og ekki fimm
mínútna verk góða mín!!
— í norðan moldroki.
Bína: Uppi á strætisvagnsþaki
í moldroki????
Kúsi: Já, — stundum er það
ekki leikur að vera opin-
ber starfsmaður og þurfa
að gera öllum til geðs.
En hún sagði, hún móðir
hans: „Hér á þakinu, —
eða hvergi!“ „011ræt!“
sagði eg. „Á þakinu skal
það vera!“ Og á þakinu
gerði ég það.
Bína: Ja, — það þurfa víst að
vera ófeimnir og ákveðn-
ir menn í svona stöðum.
— Mér er sem ég sjái
hann Guðmund minn
uppi á strætisvagnsþaki!
Kúsi: Satt er það, frú. — Satt
er það. En, það sem mér
bjargar — er vinnugleð-
in, — vinnugleðin, frú.
Mér er sama, hvar ég
vinn, og hvernig. Annars
er mér nú bezt við að fá
að taka eina á gólfinu,
— eina í baðkerinu, og
svo einar tvær á dívanin-
um.
Bína: í baðkerinu? — Á gólf-
inu? — Er það ekki dá-
lítið óvenjulegt?
Kúsi: Jú, — frumlegt er það
nú víst, — en það kunna
þeir að meta í barnamála-
ráðuneytinu. Annars er
ég nú ekki með þessu að
halda því fram, að mér
skeiki aldrei. En við skul-
um nú sjá til. Ég tek ein-
ar sex, og þá skal ég á-
byrgjast, að ein verður
indæl.
Bína: Já . . . . En þarna eruð
þér með mynd af tvíbur-
um. En hvað þeir eru