Víðsjá - dec. 1946, Side 86

84
ORMUR RAUÐI
og fórnaði höndum. Hann leit
fyrst út eins og hann ætlaði að
svara einhverju, en svo greip
hann skjálfti, og hann hopaði
út úr herberginu og lokaði vel
á eftir sér. Eftir það ónáðaði
hann þá ekki framar. En bróðir
Vilbaldur, sem ekki vissi, hvað
hræðsla var, kom til þeirra eft-
ir sem áður, gerði að sárum
þeirra, og ávítaði þá harðlega
fyrir að hafa hrætt bróður
Matthías.
— Þú ert manndómsmaður,
þó þú sért lítill vexti, sagði
Tóki. Og þó þú sért hvassyrt-
ur og illa lyntur, er mér vel til
þín, og finnst mér það undar-
legt. En það kemur líklega af,
að þú græðir sár okkar, en kær-
ir þig ekki um að boða okkur
nýjan átrúnað.
Bróðir Vilbaldur svaraði, að
hann væri nú búinn að dvelja
nógu lengi í þessu landi myrkr-
anna til þess að láta af öllum
barnaskap.
— í fyrstu, sagði hann, var
eg eins ákafur og nokkur ann-
ar í bræðralagi hins heilaga
Benedikts, og vildi skíra alla
heiðingja. En nú veit eg, hvað
kemur að haldi, og hvað er hé-
góminn einber. Börnin í þessu
landi ætti að skíra, og eins kon-
ur, sem hafa ekki velt sér um
of í syndinni, ef þær eru þá
nokkrar til. En allir fullvaxnir
karlmenn í landinu eru réttmæt
eign Andskotans, og sökum rétt-
lætis Guðs verða þeir að brenna
í eldi Helvítis, hvort sem þeir
eru skírðir eða óskírðir, því að
engin endurlausn getur náð til
þeirra. Þetta er trú mín, því að
nú þekki eg þá. Eg eyði því eng-
um tíma í að reyna að snúa ykk-
ur til réttrar trúar.
Hann varð ákafari, eftir því
sem hann talaði lengur, hvessti
á þá augun, baðaði út höndun-
um og hrópaði:
— Blóðvargar, manndráparar
og illvirkjar, hórkarlar og saur-
lifnaðarsvín, augasteinar Belze-
bubs, illgresi Fjandans, nöðru-
kyn og afkvæmi skrímsla, ættuð
þér að geta hreinsað yður í
skírnarlauginni, svo að þér stæð-
uð hvítir sem mjöll meðal Guðs
heilögu? Nei! segi eg. Aldrei!
Eg em gamall í garði og hef
séð of mikið. Eg þekki yður.
Enginn biskup og enginn kirkju-
faðir fær mig til að trúa slíku.
Hvernig mundi líka fara, ef
norðanmönnum væri hleypt inn
í Himnaríki? Þér munduð á-
sækja heilagar meyjar, með
girndartali yðar, æpa heróp
móti seröfum og erkienglum, og
frammi fyrir ásjónu Guðs sjálfs
munduð þér hrína eftir öli. Nei,
nei! Eg veit, hvað eg segi. Hel-
víti er eini staðurinn handa yð-
ur, hvort sem þér eruð skírðir
V í £3 s j Á