Víðsjá - des. 1946, Blaðsíða 91

ORMUR RAUÐI
89
heldur enginn komið til mín í
þeim erindum, án þess að eiga
meira en það, sem þú hefur tal-
ið upp. Og auk þess átt þú á lífi
bróður, sem stendur nær þér til
erfða á fasteignum föður þíns.
Ef hann lifir og eignast syni,
hvað hefur þú þá að bjóða dótt-
ur minni? Eg gerist nú gamall,
þó vera megi, að það sjáist ekki
mikið á mér, og vildi eg sjá
dætrum mínum fyrir góðum
gjaforðum, meðan mín nýtur
við, því að Sveinn mun lítið sjá
fyrir hlut þeirra, þegar eg em
fallinn frá.
Ormur varð að játa, að hann
hefði ekki mikið að bjóða, þeg-
ar hann biðlaði til svo tiginnar
konu.
— En verið getur, að arfur-
inn allur komi mér í hendur, er
eg kem heim, sagði hann, faðir
minn var þegar tekinn að eld-
ast, áður en eg fór að heiman,
og Oddur bróðir minn lá stöð-
ugt í hernaði yfir í írlandi og
hafði enga löngun til að setjast
að búi heima. Og eg hef spurt
það, að þar hafi verið erfiðir
tímar fyrir vora menn, síðan
Brían konungur kom til valda.
Haraldur konungur kinkaði
kolli og sagði, að Brian hefði
látið drepa fjölda af Dönum í
írlandi og marga sjóvíkinga við
strendur landsins. Stundum
hefði það verið gagnlegt, því að
meðal þeirra hefðu verið marg-
ir, sem aðeins gerðu illt af sér
heima í Danmörku.
— En þessi Brían konungur
hreykir nú kambinum helzt til
hátt, hélt hann áfram, og
heimtar nú skatta ekki einung-
is af vini mínum, Ólafi konungi
í Cork, heldur líka af frænda
mínum, Sigtryggi í Dyflinni.
Það er illt til afspurnar, að írsk-
ur smákonungur fyllist slíkum
ofmetnaði, og mun eg því, er
tími vinnst til, senda flota til
írlands og lækka í honum
drambið. Helzt vildi eg láta taka
hann höndum, flytja hann hing-
að og láta hann standa tjóðrað-
an hérna við dyr hallar minn-
ar, yrði það ekki einungis mönn-
um mínum til gamans, heldur
líka til að kenna honum kristi-
lega auðmýkt og öðrum konung-
um til varnaðar, því að eg hef
alltaf talið, að meðal allra kon-
unga sé Danakonungur sá, sem
beri að fá hinn hæsta heiður.
— Eg hygg líka, að þú sért
mestur allra konunga, herra,
mælti Ormur, og meira að segja
suður í Andalúsíu og meðal blá-
manna eru menn, sem þekkja
nafn þitt og afreksverk þín.
— Vel kannt þú að haga orð-
um þínum, Ormur, sagði kon-
ungur, en annars sýnir þú mér
litla virðingu, er þú biður hinnar
fríðustu dætra minna, án þess
VIÐSJA