Víðsjá - des. 1946, Blaðsíða 92

90
ORMUR RAUÐI
að vita með vissu um arf þinn
og eignir. En þú ert ungur og
sést lítt fyrir, og mun eg því
ekki taka þér þetta illa upp. Þó
vil eg nú ekki svara þér játandi,
og heldur ekki taka þvert af um
ráðahaginn. En þetta skal vera
minni. Nú verður þú að hafa
þol, þar til þessi frestur er lið-
inn.
Ylfu mislíkaði stórlega, er
Ormur sagði henni þessi mála-
lok. Tár komu í augu hennar og
hún hrópaði, að hún skyldi toga
Frans G. Bengtsson er fæddur 1894. Hann hefur með
ljóðabókum sínum Tarningskast (1923) og Legenden om
Babel (1925) íklætt sögulegar minningar glæsilegu máli og
með snillihandbragði.
Með bókunum Litteratörer och militarer (1929) og
Silversköldarna (1931) kemur hann fram sem andríkur
smásagnahöfundur í engilsaxneskum stíl. 1 bókinni Karl
XII :s levnad (1—2, 1935—36) er áhrifamikil og persónu-
leg túlkun á hinum harmsögulega lífsferli konungsins.
Sú bók höfundarins, sem mesta sölubók hefur orðið í
Svíþjóð, er Ormur rauði. Hún kom út á stríðsárunum, en
er nú nýkomin út hjá Bókfellsútgáfunni í íslenzkri þýðingu
eftir Friðrik Á. Brekkan. Skáldsaga þessi náði fádæma vin-
sældum í Svíþjóð, og bar þar margt til, frásagnargleði höf-
undar, fróðleikur hans og sívakandi kimni, efni, sem sænsk-
um almenningi er ekki með öllu ókunnugt, en hingað til
hefur verið borið á borð i öllu hátíðlegri umbúðum, gam-
ansöm stæling nútíðarmanns á fornum stíl og fornu sögu-
efni, og í þetta blandað ríkulega af þrotlausum forða höf-
undar af miðaldasögnum. Vera má, að Islendingum getist
ekki jafnvel og Svíum að þessari stælingu fornra sagna af
víkingum og víkingaöldinni, þeir eru sögunum kunnugri
en Svíar.
ákvörðun mín: Kom hingað aft-
ur að hausti, þegar eg em kom-
inn aftur, og þú veizt með vissu
þinn eigin hag. Ef mér þá sýn-
ist, að þú hafir nægilegt að
bjóða, mun eg gefa þér dóttur
mína, vegna vináttu þeirrar, er
eg ber til þín. En hvernig, sem
um það fer, munt þú ávallt eiga
góðra kosta völ í þjónustu
VÍÐS JÁ
í skeggið á þeim gamla fyrir á-
girnd hans og óbilgirni, og síðan
sagðist hún vera til með að fara
að ráðum Tóka. En er henni
rann reiðin, fannst henni þó
réttast að hætta við það.
— Eg óttast ekki reiði hans,
mælti hún, ekki einu sinni þeg-
ar hann öskrar eins og naut og
fleygir ölkönnunni á eftir mér,