Búreisingur - 15.09.1902, Blaðsíða 32

64
Dreymar.
Men langt út yvir hav fleyg hennar sjón,
eg fylgdi henni heilt út til havsbrúnna:
mann grivin liggur har ein vókur vón,
ið ger so sorgarbundna bleiku frúnna?
Tá treiv í harpustrong hon brátt og kvað:
tað ljóðar sum tá stormarnir um heystið
á svórtum dýpi syngja syrgjulag,
tí bátarnir ei koma meir í neystið.
Og dansurin á flótu helt uppat,
ti undarligt at duna tók í fjóllum,
i gjánni var tað sum um nakar græt,
og fólkið ræddist fyri náttartróllum.
Tá kendi eg teg aftur, bleika sprund,
tú drotning yvir Atlants oyggjum naknu,
tín tala er ein gjóstur gjógnum lund,
og tínir kossar kaldir, so eg — vakni.