Helgarpósturinn - 04.07.1980, Blaðsíða 11

11
hnlrjnrph^ti irinn Föstudagur 4. júií i980.
r nciprposisviotaii
„Ja, ef maöur fer i Vestur-
bæjarlaugina, og þaö er hæfilega
heitt í heita pottinum, kemur svo
heim, gefur sér góöan tima til aö
búa til góöan mat, boröa hann og
drekka flösku af góöu vini meö,
t.d. Chateau Paveil de Luze. —
Hlusta svo á góöan jass, t.d.
Modern Jazz Quartett eöa
Charles Mingus og fá sér kaffi-
bolla og koniák og góöan vindil
meö, — labba svo út og horfa á
góöa mynd meö Woody Allen, eöa
fara á skemmtilega leiksýningu
— þá er þaö nú all nokkuö. Ég hef
yndi af aö hitta skemmtilegt fólk,.
skemmtilega vini, en i þessu
djobbi er ekki mikill timi til
þess”.
— Langar þig til aö skipta um?
„Ég væri mjög ánægöur ef ég
þyrfti ekki aö vinna fyrir mér.
Þaö er svo fjölmargt sem ég
vildi framkvæma. Þaö á sér engin
takmörk. Eitt af þvi er aö vera
meö i aö búa til einhvern
restaurant-kabarett á góöum
veitingastaö. Þar væri hægt aö fá
góöan mat og njóta skemmti-
atriöanna á meöan, eöa eftir
matinn. Þessi kabarett þyrfti aö
vera breytanlegur og
timabundinn, en til aö þaö sé hægt
þarf góöan tlma. En skelfing væri
gaman aö geta þetta.”
— Og lokaoröin:
„Ég hef bara einn boöskap, og
þaö eru orö til landsfeöranna:
„Þiö þurfiö ekki aö taka þetta
svona alvarlega. Þetta er ekki
eins slæmt og þiö haldiö”. ”
heimsvandamálin bundin á
heröarnar. Ekkert kæruleysi.
Otrúlega oft fáum viö skemmti-
legt fólk i viötal, en þegar þaö sest
viö hljóönemann breytist þaö I 73
ára gamla jaröarfararpresta eöa
eitthvaö álika. Fólk má ekki taka
sig svona hátiölega.”
EiHjlnn lyllerísKúliur
Sigmar vindur sér yfir i matar-
geröina. „Þetta er listgrein á sinn
hátt, og gjörólikt þvi sem ég er aö
gera dags daglega, — þaö er aö
vinna viö útvarpiö. Listamenn
eru ákaflega margir miklir
gastronomar. Pavaratti,.meistari
Cage, Kurt Vonnegut, Rossini og
fleiri og fleiri. Þetta krefst list-
rænna hæfileika, mikil ósköp.
Hinsvegar er þetta ekki meöfætt
hjá mér, heldur lært héöan og
þaöan. Þó hefur ekki fariö eins
fyrir mér, og matreiösluneman-
um sem Guömundur Jónsson
söngvari sagöi mér frá. Sá féll á
lokaprófi I kokkaskólanum i
munnlegri kæfu. En þaö koma
fyrir óhöpp.
Ég á mér marga uppáhalds-
rétti. Þó jafnast ekkert á viö
rjúpu. En stemmningin hefur
mikiö aö segja þegar matur er
boröaöur, og getur skipt sköpum
um þaö hvort hægt er aö njóta
máltiöarinnar eöa ekki. Einn
kunningi minn, sem er þjónn á
þekktum veitingastaö I borginni,
sagöi mér frá þvi aö einu sinni
bar hann á borö hvitvín hjá einum
viöskiptavini. Maöurinn þefaöi,
en var alls ekki ánægöur, og baö
um nýja flösku. Þaö vildi svo til
aö þetta var eina flaskan af
þessari tegund sem til var i
húsinu. Þjónninn fór þvi meö
flöskuna inni eldhús og kom meö
hana út aftur. Þá var allt i lagi.”
— Er ekki hætta á aö fólk fari
yfir strikiö þegar alltaf er veriö
aö sulla I vlni og mat?
„Ég held ekki. Þaö erenginn
fylíeriskúltúr viö aö fá sér vinglas
meö mat. Þaö er allt annaö en aö
fá sér eina tindavodka heima
áöur en fariö er i Þórskaffi, og
siöan fimm glös af Bianco og sjö
glös af Asna þar. Svo eru menn
þunnir I tvo daga. Sumir fá kikk
útúr svona orgium.
A sama hátt eru til átvögl. Men
det er en anden sag. Hingaö til
hafa matarvenjur okkar veriö ó
frekar lágu plani, en fjölmiölum
er aö þakka, aö þaö er mikiö aö
lagast. Menn mega samt ekki
flokka mat 1 finan og minna finan.
Þaö skiptir ekki máli útaf fyrir sig
hvaö er boröaö, eöa hvaö þaö
heitir. Góö sigin grásleppa er
öndvegismatur. Sömuleiöis salt-
kjöt og baunir. Þaö eina
vafasama er kannski þetta kjöt-
fars, meö brúnu skáninni, sem
kaupmennirnir skafa af.”
Ofnæml tyrir höttum
— Hvernig er ævisaga þin I
stuttu máli?
„Ég er fæddur I Reykjavik 1950,
og er ekki eingetinn, þaö er, ég á
foreldra. Uppvöxtur minn var
sérlega viöburöasnauöur allt til
ársins 1956, en þá datt ég I _ sjóinn
viö fjöruna i Laugarnesi. Sex ára
fékk ég lika astma, og haföi
ofnæmi fyrir köttum. Hef reyndar
enn. Fyrir furöulega tilviljun
Guös er móöir min einn af framá-
mönnum I kattavinafélaginu og
mikill kattavinur.
Ég var lélegur I skóla. Var
stundum meö mjög góöar eink-
unnir en stundum meö lágar. Sér-
staklega var ég lélegur i stærö-
fræöifögum og kunni aldrei
margföldunartöfluna. Ég hef
aldrei lært hana almennilega.
Mér er sérstaklega minnisstætt
aö þegar ég var smápolli, senni-
lega 9 ára, lagöi ég ’ saman
vitlaust á prófi eitthvert einfalt
dæmi. Sjö plús fjórir samasem
tiu, eöa eitthvaö álika. Þaö þótti
voöalega slappt. Mörgum árum
siöar sá ég I Svlþjóö viötal I
sjónvarpinu viö Nóbelsverö-
launahafa I stæröfræöi og sá
viöurkenndi aö þaö væri ekki
alveg á hreinu aö tveir plús tveir
væru fjórir. Þaö gladdi mig
ósegjanlega.
Ég var i sveit, og eins og viö var
aö búast var ég lélegur. Ekki
kannski hræddur viö dýrin, en
min uppáhaldsiöja i sveitinni var
aö passa börn, og þú getur
imyndaö þér aö þaö þótti ekki
efnilegt. En annaö gekk mér ekki
vel meö. Til dæmis fann ég aldrei
kýrnar, og þaö varö aö keyra mig
á eftir þeim. Ég gat hinsvegar
rekiö þær heim. Móöir mín haföi
af þessu öllu þungar áhyggjur.
Fimmtán ára fór ég til sjós, og
reyndist lélegur sjómaöur. Ég
kunni bfitur viö mig á sjóvinnu-
námskeiöinu sem kom á eftir.
Þar á eftir fór ég á togara, og stóö
mig þokkalega, enda var þar sori
þjóöfélagsins um borö. En margir
bráöskemmtilegir menn. Einn
var kallaöur Hillerl Kimbaldi
Mústafa Batsja, og sá var fakir,
át kókflöskur og svo framvegis.
Þarna var ég sennilega kominn i
minn rétta jaröveg, aö minnsta
kosti þóttu mér þetta afskaplega
skemmtilegir menn. Þeir voru
náttúriega vandræöamenn
margir og margir þeirra eru
dánir núna. Þaö var ekki fyrr en
ég fór aö sjá Fellinimyndir aö ég
sá svipaö mannlif.
SJÓNARHORN
„Ég hef alltaf gaman af þvi aö hitta Sigmar”, sagöi Ómar
Valdimarsson, fréttastjóri Dagblaösins. „Hann hefur alltaf
lag á aö kæta mig meö skringilegum uppátækjum. Viö vorum
samtiöa I Sviþjóö, og Sigmar kom oft I heimsókn til min og
ómars Einarssonar, framkvæmdastjóra æskuiýösráös, en
viö vorum saman f herbergi. Þau kvöld fórum viö ekki út,
heldur hlustuöum á Sigmar segja sögur. Megniö af þvi var ef-
laust tóm lygi, en þaö spillti ekki neinu. En hann hefur ekkert
vit á mat”, sagöi Omar Valdimarsson.
iö á þeirra linu, og útúr þvi uröu
til útvarpsþættir I Sviþjóö sem
hétu Radio-monopol, og viö
nokkrir háskólanemar stjórn-
uöum.
Svo kom Vestmannaeyjagosiö,
og þá komst ég inná sænska út-
varpiö sem fréttamaöur þess.
Þaö var gifurlegur skóli. Ég var
þá giftur sænskri konu og viö átt-
um litinn strák, en þessi háskóla-
ár voru eins og styrjöld aö þvi
leyti aö eftir aö þeim var lokiö
hélt sambandiö ekki, og viö skild-
um. Seinna kynntist ég svo Helgu
konu minni, og flutti heim. Þaö
voru töluverö umskipti. Ætli þaö
hafi ekki tekiö mig um tvö ár aö
koma mér fyrir hérna heima
aftur.
Þarna I Sviþjóö er miklu meira
frelsi — þú getur skotist niöur um
alla Evrópu fyrir litinn pening, og
þú ert meira I hringiöunni. Þaö
ætti aö skylda alla lslendinga til
aö dvelja aö minnsta kosti i ár
erlendis.
Ég hef veriö fararstjóri og þá
sér maöur hvaö þaö er nauösyn-
legtfyrir fólk aö komast út. Nú er
veriö aö gera gamla fólkinu kleift
aö komast til útlanda, og þaö er
vel, en þaö á ekki siöur aö hjálpa
ungu fólki út, á meöan þaö hefur
alla krafta i lagi. Ég held aö flest-
ir komi aftur. Iri sem fer út, hann
kemur hinsvegar ekki aftur”.
Mabarell
— Hvaö finnst þér sem nautna-
segg skemmtilegast
aö gera?
Eitthvert pungapróf tók ég sem
stýrimaöur, og varö seinna annar
vélstjóri á litlum bát. Þaö var
náttúrlega bara titill, og fyrsti
vélstjóri tók af mér formlegt lof-
orö um aö fara aldrei einn I vélar-
rúmiö.
Hass, Flower-power
og Vleinam
Þegar þarna var komiö sögu
voru bæöi foreldrar minir og ég
oröin áhugasöm um aö ég mennt-
aöi mig eitthvaö. Til stóö aö fara
jafnvel i kennaraskólann, en ég
minntist hrakfara skólaáranna
einum of vel til aö sá áhugi yröi
djúpstæöur. Hinsvegar var áhugi
á fjölmiölamennsku oröinn
mikill, og úr varö aö ég fór til
Sviþjóöar i blaöamennskunám.
Fór i skóla þar sem Ómar Valdi-
marsson og fleiri hafa einnig
veriö. Eftir þaö kom ég heim
aftur og var hér I nokkra mánuöi
viö störf aö æskulýösmálum.
Slöan fór ég út aftur i þeim
tilgangi aö böölast i háskóla, og til
aö gera þaö þurfti ég fyrst aö fara
I menntaskólann. Um þetta leyti
var ég kominn á kaf i fjölmiöla-
mennsku, ég skrifaöi aöeins i
blööin, var farinn aö dútla I út-
varpinu. Þaö var mikiö um aö
vera i skólum Sviþjóöar á þessum
árum, — hass, flower-power, og
Vletnam og fleira, og mikil
reynsla aö taka þátt i þeirri vakn-
ingu sem þá átti sér staö. Mót-
málafundir gegn Vietnam-
striöinu voru algengir, og
reyndar allskyns mótmæli. Eftir
á finnst mér eins og þetta hafi
ekki bara veriö mótmæli gegn
ákveönum heimsatburöum eöa
mönnum, heldur aö ungt fólk var
að vekja á sér athygli,
og sýna aö
þaö heföi skoöun. Þaö
vildi hafa áhrif
á gang mála.
Meöal
skólabræðra
minna viö
Háskólann
I Gauta-
borg, voru
bandariskir
strákar
sem höföu
veriö I Vlet-
nam, og i
gegnum þá
kynntist ég Tom
Lehrer og Lenny
Bruce og þeirra
svarta húmor.
Viö fórum
aö hugsa
talsvert
mik-
)