Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 7

Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 7
HVÍTA VOFAN. Þegar gamla konan heyrði köllin, kom hún hlaupandi meS bitt ljósiö í hvorri hendi, og skundaSi á undan manni sínuni inn í herbergið. Lecour lá á gólfinu meS reiðulegum starandi augum, og froSukúfinn fram úr vitunum. ÞaS var aumkunar- verS sjón, aS sjá þennan gráhærSa öldung liggja þarna meS helbleikt andlit, og yfirbragð, er bar ljósan vott um óttalega angist og örvílnun, »Nú, jájá, hvíta vofan hefir þá veriS á ferð- inni enn þá einu sinni«, mælti Eady í hljóSi, og beygði sig til þess að lyfta höfði hans frá gólfinu. »Þetta ó- hikkans gamla hús verður okkur öllum að bana. Jeg vildi óska, að hann vildi kveikja í þvi, og brenna það að köldum kolum«. »Þegiðu, kerli mín, þegiSu. Ef húsbóndinn heyrSi til þín, þá er jeg viss um, aS hann dræpi þig«. »Dræpi mig'? ekki nema þaS þó!« svaraði Eady fyr- irlitlega. »Nei, haun hefir víst fengizt of mikiS við þess konar á yngri árum sínum, annars væri hann varla svona óttalega hræðslugjarn nú í elli sinni. Auk þess vill hann gjaman halda líftórunni í mjer svo lengi sem auSið er, svo aS jeg geti búiS til matinn eftir haussmekk. Nei — j e g er ekki hrædd við hann; en ef hann sjer ljóta og leiSinlega snjáldriS á þjer, þegar hann raknar við, þá er jeg alveg viss um, aS hann heldur að þú sjert sendill frá Kölska sjálfum, sendur beina leið til að sækja sig, og þá ræðst hann á þig og kyrkir þig í greip sinni«. Pierre hafði lotið ofan að húsbónda sínum; eu þegar hann heyrSi þessa miður kurteisu viðvörun, dró hami sig fljótlega í hlje, leit í spegilinn, og komst að þeirri sorg- legu niðurstöðu, að það væri alls ekki óhugsandi, að hús- bónda hans gæti dottið eitthvað slíkt í hug. Ljótara negra-andlit var sem sje tæplega hægt aS hugsa sjer. Eady yrSi köldu vatni á andlit húsbónda slns, og neri kóldu hendurnar hans. Smám saman tók hann aS rakna við; hann flennti upp augun og starði út í loftiS með óumræðanlegum hræðslusvip. Hann titraði eins og hrísla, og tautaði við sjálfan sig: »Það var bara missyning, bara heilaspuni. Augun í mjer eru orðin eitthvað geggjuð; jeg — jeg þarf að leita einhvers augnlækuis. Reistu mig upp, kerling; hjálpaðu mjer upp á hægindastólinn minn. Svona — nú er jeg aftur orSinn góSur«. Hann hallaði sjcr aftur að stólbakinu, og lokaði aug- unumlitla stund. Svo reis hann allt í einu upp, og spurði: »Hvar er Pierre, og hvar eru brjefin míu?« »Þau eru hjerna, húsbóndi góður«, svaraði Pierre; »og þessa böggla bað ungi maðurinn í skrifstofunni mig að fá yður«. Pierre færði sig nær, þótt hann væri b/sna valtur á fótunum, og rjetti fram bakka með brjefum og blaða- ströngum á, og tveimur bögglum með útlendum póst- merkjum. Lecour virti hann fyrir sjer litla stund, greip því næst einn blaðastrangann, kastaði honum i hausinn á Pierre, og mælti fyrirlitlega: »Drukkinn enn þá einu sinni, bölvaður asninn. Snautaðu út undir eins, og láttu kerlinguna hjálpa mjer«. Jafnvel þótt Pierre væri dauðhræddur við myrkrið og vofurnar, var hann þó enn þá hræddari við húsbónda sinn. Þess vegna rjetti hann konunni sinni bakkann, og skundaði sem fljótast út úr herberginu. Reyndar gætti hann þess vel, að fara ekki nema rjett út fyrir dyrnar, og hurðina skildi hann við í hálfa gátt. Þegar hann fjekk Eady bakann, hafði eitt brjefið runnið ofan af brjefahrúgunni eða hrokkið þannig til, að utanáskriftin blasti beint við Lecour. Honum varð litið á utaná8kriftina. Hann kipptist við og varð enn þá fól- ari en áSur, svo aS Eady hjelt, að hann ætlaði að fá nýtt aðsvif. En harm náSi sjer fljótlega aftnr, þreif brjefið, eins og honum væri mikið niðri fyrir, virti utanáskriftina fyrir sjer, og tautaði: »Þetta er rjett eins og það skyldi vera skrifað eftir þá látnu. Höndin er alveg eins og h e n n a r hönd. En hvernig læt jeg! Æ, jeg er auli. Þetta er einmitt hönd- in, sem allar stúlkur læra í klaustrinu því. Eftir því að dæma er það frá minni e 1 s k u 1 e g u dótturdóttur« Hann lagði svo bitra og emkennilega áherzlu a orðið »elskulegu«, að auSsætt var, aS faþykkja mikil hlaut aS vera milli þeirra. Hann opnaði umslagið, og voru tvö brjef í því, annað frá abbadísinni í klaustrinu, en hitt frá dótturdóttur hans. Hann mat meira brjefið frá gömlu kouunni, fletti því í suudur og las það. »París, Maríuklaustri .... Herra Lecour! — Með því að umboðsmaður yðar get- ur ekki borgaS meðlagið með ungfrú Adrienne Durand fyrir síðastliðið ár, neita jeg algerlega að hafa haua lengur undir minui umsjón, nema því að eins, að hún fáist til að verða nunna. Eins og ástatt er fyrir henni, væri það að öllum líkindum hollast fyrir hana og framtíðarlán hennar, að af- neita með eiði heiminum og öllum hans hjegóma, en mjer fellur þungt að verða að segja yður það, að hún er ekki samdóma mjer að því er þetta snertir. Hún hefir lyst því yfir, að hún álíti sjálfan dauðann ákjósanlegri, heldur en útilokun frá þessum synduga heimi, sem ímyndunarafl hennar hefir fyllt með alls kon- ar fögnuði og dýrð. Henni hefir verið veitt leyfi til þess, að komast í sjerstök kynni við eina bekkjarsystur sína, dóttur meiri háttar embættismanns, og hefir hún tvívegis heimsótt hana í höll föður heunar. Mjer var þetta mjög á móti skapi, en uánustu ættingjar ungfrú La Grandes eru í þeirri stöðu, að jeg átti ekki gott með að segja nei. Stúlka þessi á frænda, sem mjer er sagt að sje laglegur og háttprúður maSur, og jég er hrædd um, að smjaður- yrði hans hafi haft meiri áhrif á dótturdóttur yðar, held- ur en æskilegt hefði verið, því að hún hefir í bæði skift- in verið mjög fálát og döpur í bragði, þegar hún hefir komið' aftur, og átt að fara að gegna skyldustórfum sínum. Jeg óska að fá að heyra álit yðar að því er snertir framtíð hennar. Er það ySar vilji, aS hún verði niinnaf Þjer hafið aldrei sagt mjer neitt ákveðið um það, hvað þjer ætlizt fyrir með hana, og þess vegna hefi jeg veitt henni sjálfræSi nokkuð, sem eg þó iðrast eftir að hafa gert. En ef þjer fáið biskupinn og fóður Eustace, sem er mælskumaður mikill og prestur góður, í lið með yður, þá efast jeg ekki um, að þeir geti talið henni hughvarf, og fengið hana til að vinna heitiS. Jeg dreg enga dul á þaS, aS viS getum aS eins lofað ungfrú Adrienne að vera hjer, án meðlags frá yður, þar til arfsvon hennar hefir rætzt, ef húri gerist nunna. Ef hún undirgengst heitið, þá verður ekki gert neitt til- kall til auðs yðár, meðan þjer eruð sjálfur á lífi og getið notið hans. Eftir lát ySar verSur auSurinn að ganga til hennar sem einka-erfingja yðar, og systralagið, sem getur notað hann sem meðal til þess, að láta mikið gott af sjer leiða, mun þá blessa minningu yðar og biðja fyrir sálu yðar. Hve mjög þjer munuð þurfa slíkra fyrirbæna við, veit enginn betur en þjer sjalfur. Það er líka önnur mikilsverð ástæða til þess, að jeg óska að hafa ungfrú Durand hjá okkur framvegis. Hún gengur í svefni, og getur að líkindum orðið okkur aS miklu liði með hæfilegri fullkomnun. Með þessu skilyrði -133— -134-

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.