Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 8

Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 8
HVÍTA VOFAN. erum við fúsar til að halda henni bjá okknr án meðgjafar, þar til hún fær arfinn. Vona, að fá sem allra fyrst svar frá trá yður. YSar Ursula, abbadis í Maríuklaustri. Lecour starði litla stund á undirskriftina, og virtist vera sokkinn niður í einhverjar hugsanir. Svo braut hann brjefið saman, og opnaði hitt brjefið. Þetta var í fyrsta skifti, sem hami fjekk brjef frá •dótturdóttur sinni, því að hann bafði sjálfur lagtsvo fyr- ir, að hún mætti aldrei ónáSa hann með brjefaskriftum. Hann hafði afneitað dóttur sinni, og haft, að því er hon- um sjálfum virtist, fulla ástæðu til þess, og þess vegna hafði hann álitið það göfugmannlegt líknarverk, að láta ala dóttur hennar upp á hæfilegan hátt, og kosta upp eldi hennar. Og hann vildi hvorki láta ónáða sig með þakklæti fyrir það nje umkvöitunum. Þannig var skoð- un Lecours á því, sem flestir aðrir myndu hafa álitið helga skyldu. Brjefið var svohljóðandi: »Loksins fæ jeg þá leyfi til þess, að skrifa yður, kæri afi minn. Mig hefir langað svo mjög til þess, en abbadísin hefir sagt, að þjer vilduð ekki láta minna yð- ur á tiiveru mína, og að yður væri illa við mig, vegna þessaðjeg væri barn manns þess, er þjer hefðuð hatað, og dóttur yðar, sem þjer hefðuð afneitað. Æ, það er í sannleika sárt að hugsa til þessa, m o n p é r e (faðir minn), því að jeg hefi þó aldrei móðgað yður neitt. Jeg á engan annan ættingja á lífi, og þess vegna sn/r hjarta mitt sjer eðlilega til yðar. Jeg hefi ætíð borið mikla lotningu fyr- ir yður, og elskað yður innilega, og ást mín til yðar veit- ir mjer rjett til þess, að ákalla aðstoð yðar nú þegar mjer liggur mest á. Samvistarmenn mínir hafa ekki látið neitt tækifæri ónotað, til þess að reyna að fá mig til að ganga í klaust- ur. En jeg vil miklu heldur láta reka mig eitthvað út í buskann, og vinna sjálf fyrir fæði og fatnaði handa mjer, heldur en að gera það. Frelsið mig, faðir móður minnar. Frelsið barnið h e n n a r, sem þjer einu sinni hljótið að hafa elskað, frá sh'ku óláni, því að jeg játa það, að jeg k/s miklu heldur dauðann en klaustrið. Leyfið mjer að koma heim til yðar. Leyfið mjer að vera yður til aðstoðar og huggunar í elli yðar. Jeg er ljettlynd og fjörug, og jeg skal flytja með mjer geisla vonarinnar og æskunnar inn í gamla og skuggalega hús- ið yðar. Reynið mig, kæri afi mitin. Látið mig að minnsta kosti koma til yðar, og ef jeg skyldi verða yður til byrði eða leiðmda, þá er ætiö nægur tími til þess, að fela mig umsjá biskupsins og bandamaima hans. Ef þjer neitið því, aS verða við ósk minni, þá veit jeg ekki, hverjar afleiðingarnar geta orðið, því að jeg á vini, sem hafa fullan vilja á að hjálpa mjer, og jeg læt yður vita það, að jeg k/s heldur að nota hjálp þeirra, en að verSa ein af þessum gagnslausu og óvænlegu verum, sem kalla sig nunnur. Kæri afi minn! SkrifiS mjer þegar aftur, og segiS mjer, aS hjarta yðar og heimili sje opið fyrir ySar Adrienne«. Einbúinn las brjef þetta yfir aftur og aftur, studdi aíðan hönd undir kinn og sat lengi hugsi. Svo leit hann allt í einu upp og mælti: »Hvað segir þú um það, kerlingartetur, heldur þú að það verði ekki ákaflega gaman fyrir unga stúlku, sem er alin upp á Frakklandi, og hefir lært allt hugsanlegt til munns og handa, aS búa hjerna í þessu gamla húsi, sem fullt er af draugum og afturgóugum, og hafa enga mannlega veru hjá sjer nema þig og mig?« »Ef hún bara hefir þak yfir höfuðið annarstaSar, herra minn, þá myndi jeg ráða henni, að veia þar en ckki hjer«, svaiaði Eady einbeitt. »Hvernig í ósköpunum ætti ung stúlka að gsta lifað hjerna, í þessari gömlu rottugildru, hjeina, þar sem svo margt undarlegt á sjer stað, sem hún getur ekki ráðið við?« Lecour yppti öxlum. »En ef btin óskar nú sjálf eftir þessu, hvað á þá að gera?« spurði hanu k/minn. »Ef hún á ekkert aunað heimili, hvað getur hún þá annað betra gert, en að gera sjer'þetta að góðu? Auk þess biður hún mig svo inni- lega um, að lofa sjer að lj.oma, til þess að annast mig í elli minni. Jeg finn það, að jeg þarf á einhverjum öðr- um að halda, í staðinn fyrir vesliugs mállausa baruið þitt, sem getur litið eftir — — —«. Hann þagnaði og gaf Eady merki, sem hún virtist skilja, því að hún greip þegar fram í fyrir honutn. »Og mynduð þjer trúa henni til þ e s s, ef hún kæmi? Það er þó sanuarlega það heimskulegasta, sem nokkrum manni getur dottiS í hug, að fara frá Frakk- lattdi, til þess að setjast að í þessari viðbjóðslegu rottu- holu. Hver er þessi vesliugs stúlka, sem ekki á neina vini, er geti útvegað henni annað skárra heimili?« »Þessi unga stúlka er skjólstæðina;ur minn, og hún á að eius um tvennt að velja, annaðhvort að koma til mín, eða aS ganga í klaustur og vera þar alla æfi«. »Guð hjálpi henni!« mælti gamla konan innilega. »Og ef jeg gæti náS að tala við hana, þá skyldi jeg ráðleggja henni, að vera þó heldur hjá nunnunum, en að flytja sig hiugað«. »Þú ert asni, kerling, og hefir ætíð verið það« mælti Lecour. »Þú hefir hjer nóg sólskin, nógan mat, nógan hita, nóg húsnæði og nóg verk að vinna, og samt sem áður möglar þú og talar þannig um hús mitt og heimili, eins og þaS væri ekki sæmilegur bústaður fyrir dótturdóttur mína«. »Dótturdóttur yðar!« eudurtók Eady, og stóru, kringl- óttu augun hennar urSu enn þá stærri, en þau voru vön aS vera. »Jeg hefi aldrei fyr heyrt neitt um þaS<<. »Það hefði líka verið skrítið, ef þú hefðir heyrt það fyr, því að það er mál, sem jeg tala ógjarnan um. Eu jeg á dóttnrdóttur, sem fæddist löngu áður en þú komst til Louisiana. Jeg hefi fengið mjer ókunnugt þjónustu- fólk, til þess aS það skyldi ekki kvelja mig með spurn- ingum um afkomanda, sem mjer er raun aS að eiga«. »En ef þessi vinga stúlka er af yðar ætt, og svona nákomiu yður, hvers vegna hefir hún þá verið látin flækjast svona langt í burt frá sínu rjetta og eðlilega heimili?« »Það kemur mjer við, en ekki þjer, kerling, og jeg get ekki sagt þjer það. Jeg áleit bara nauðsynlegt, að láta þig vita, aS búst/rustórfin verða máske bráSum tekin af þjer, og fengiu í hendur ungri stúlku, sem sjálf hefir óskað eftir því, að fá að annast um húsið og hina undarlegu íbúa þess. Jeg ímynda mjer samt, aS hún verSi hjer ekki lengi; en þar sem hana langar svo mjög til aS koma, þá álít eg rjettast, að' hún fái vilja sínum fullnægt, einkum vegna þess, að jeg hefi líka gagn af því í öSru tillitk. (Meira). ^f, —135— —136-

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.