Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 12

Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 12
GKSTUHINN Á INGJALDSHÓM. Þorbjörn, gamli maðurinn, sem daginn áður hafði rerið fyrsti maðurinn, er bar kennsl á skipið, og svo síðar látið hreinskilnislega í ljós óhug sinn til Eng- lendinga, var heimamaður hjá prestinum. Jafnvel þótt hann væri kominn af gömlum, góðum og mikils- metnum ættum, hafði hann þó á yngri árum sinum feröast víða um heim á útlendum skipum; annars voru íslendingar ÓYanir slíkum ferðalögum á þeim ár- um. Þegar hann fór að eldast, settist hann um kyrrt heima fyrir; og þegar síra Jón varð sóknarprestur að Ingjaldshóli og Fróðá, og kunni í fyrstunni ekki eitt einasta orð í íslenzku, bauðst Þorbjörn til þess, þrátt fyrir hatur það, er hann ól til Englendinga, að verða túlkur hans og meðalgöngumaður milli hans og sókn- armanna. Hann flutti sig þá að Ingjaldshóli, til prests- ins, og þótt hann ætlaði sjer ekki upprunalega að dvelja þar nema um stundarsakir, fór hann þaðan samt aldrei aftur. Þótt þeir, síra Jón og hann, væru býsna ólíkir að mörgu leyti, ólíkir að eðlisfari og mennt- un, og hefðu ólík áhugaefni, fór þó svo að lokum, að þeir gátu hvorugur án annars verið, og leiddi það þess vegna af sjálfu sjer, að Þorbjörn var ávallt kyr á Ingjaldshóli. Nú annaðist hann að mestu leyti uni búið, og yfir höfuð alla hina veraldlegu hlið af störfum pressins. Gömlu mönnunum fundust löngu vetr- arkvöldin tiltölulega fljót að liða, því að þá varð Þor- björn að segja prestinum sögur af ferðum sínum, segja honum greinilega frá öllu því ínerkilega, er fyr- ir hann hafði borið, og í stað þess sagði síia Jón honum frá mörgu og miklu, sem hann liafði lært og lesið um, og meira að segja, hann kenndi Þorbirni svo mikið í latnesku, að hann gat lesið hjálparlaust öll auðskiidaii rit Rómverja hinna fornu. Annars var Þorbjörn fámálugur og fáskiftin maður, átti fáa kunn- ingja, og enga ættinga á lifl. Hann fór oft einförum úti á viðávangi, og sást þá oft sitj.i á sjávarströnd- inni, og horía út á hafið. Ef hann talaði við ein- hvern, laut samtalið venjulega að þv;, hve raunalega vesalt allt væri orðið, í samanburði við það, sem áður hefði verið, og að það væru ekki neina ættlerar einir, sem nú ælust upp á íslandi. Mönnum geðjaðist auð- vitað ekki vel að þessari skoðun Þorbjörns; en þótt fáum væri hlýtt til hans, báru samt flestir virðingu fyrir honum, því að jafnvel þótt þeir vildu ekki kann- ast við, að hann hefði rjett fyrir sjer, varð þeim samt sem áður ósjálfrátt, að bera lotningu fyrir þeim, sem hafði ágæti og mikillengleik liðna timans i hávegum, og hjelt uppi svörum fyrir hann. Og auk þess var það almenn ætlun, að Þorbjörn hlyti annaðhvort að hafa orðið fyrir miklum og þungum harmi, eða þá að hann byggi yflr einhverju, sem hafði tekið allan huga hans fanginn. Presturinn áleit nauðsynlegt, að hitta Þorbjörn að máli, áður en hann sæi nýja gestinn og fengi vit- neskju um það, að hann ætti að dvelja svo mánuðum skifti. á Ingjaldshóli, því að honum var kunnugt um hatur þorbjörns til útlendinga, og var hann þess vegna hræddur um, að Þorbjörn myndi ekki geta varizt þess, að láta óvildarhug sinn í ljós við herra Dove, ef ekki væri búið að búa hann undir fundi þeirra. En það var samt auðveldara að fá hann góðan, heldur en presturinn hafði búizt við. Þorbjörn lýsti þegar yflr því, að þar sem gesturinn væri ekki Englending- ur, heldur Portúgalsmaður, þá bæri hann ekki meiri kala til hans, heldur en til flestra annara manna. Presturinn varð innilega feginn þessum góðu málalok- um, og skundaði sem fljótast inn í baðstofuna aftur, til þess að spjalla við gest sinn. (Meira.) SRi * r ítlu r. JMIM. Hvorugur þeirra. „Heyrðu, geturðu sagt mjer eitt? í fjörunni hjerna stóð asni, og horfði út í eyjuna, en i eyjunni uxu þistlar, sem hann vildi gjarnan ná í. Hvernig átti nú asninn að ná í þistlana, án þess að fara út í eyjuna, og án þess að nokkur flytti honum þistlana?" Sá, sem spurður var, braut lengi heilann um þetta, en svaraði svo að lokum: „Nei, það got jeg ekki". „Nei, það gat hinn asninn ekki heldur". • Grimmúðugt lseknisráð. Lœknirinn: Fyrst litla telpan þolir ekki að drekka nýmjólk, þá verðið þjer að sjóða hatia. • Auglýsing. Fátæk kvennfata-saumastúlka, sem gekk í grand- ieysi eftir götunui á lattganhuískvöldið og var að skila af.sjer saumum, var svo ólánsðm að niissa lífið í majinþrönginni. Ráðvandur finnaridi geri svo vel að skila því í Vesturgötu 55. Siáiur. i. Hvers vegna hefir maðurinn eina tungu, eu tvö eyru? 2: Hvernig getor þú úr tveim reglustikum búið til tíu? 3. Hvers vegna jeta livítar kiudur meira en svartar? 4. Hvernig getur þú dregið svo einn frá nítján, að tuttugu verði eftir? * Staerðfreeðisþraiit. Jón, Páll og Bjarni áttu samtals 160 krónur. A borðinu fyrir framan þá lágu peningar. Jón sagði: „Jeg á helmingi fleiri krónur, heldur en hjer eru á borðinu". nOgjeg á þre- falt meira, heldur en hann Jón", mœlti Páll. „tá er jeg tölu- vert ríkari", mælti Bjarni, „því að jeg á ferfalt fleiri krónur, heldur en hann Páll". Hve margar krðnur voru á borðinu, oghversu maigar Krónur átti hver þeirra? * Rcikningsgáta. Brekkusnigill einn skreið upp eftir gafli á húsi, er var 12 metrar á hæð. Hann skreið fjóra metra áleiðis á degi hverjum, en rann þrjá mctra ofan á við á hverri nóttu. Hve marga daga þurfti hann til þess, að ni mœni hússins? Róðning gátnanna í 13.—15. tölubl. 1. Saltfiskinum, því að höfuðið er hjer uppi í sveit, en sporðurinn suður á Spáni. 2. Vegna þess að hann var hníflaus. 3. Snjóhúsum og „kramarahúsum" (brjefstiklum). 4. Láttu hvern pokaun utan yfir annaii, og rúginn í innsta pokann. Reikningsgátan: 30 ára. Stærðfræðisþraut: 20 vagnar. Útgefandi: STEFÁN RUNÓLFSSON, Póslhússtræti 17. Beykjavík, 1902. — Aldarpreutsmiðja. 143 — 144 —

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.